حقوق خبر
فاشیسم و ادبیات 1

فاشیسم و ادبیات 1

سنت یهودستیزی فرانسوی، از بسیاری جهات لااقل همان قدر ریشه دار و قدرتمند بود که گرایش هیتلری در آلمان. و اگر مبنای مقایسه خود را فاشیسم ایتالیا بگیریم، باید یهودستیزی فرانسوی را حتی قوی تر و خشونت بار تر بدانیم.ریشه این گرایش در سنت ادبی - تاریخی فرانسه به قرن گذشته باز می گشت


 

به گزارش حقوق نیوز روز نوزدهم آوریل 1945، چند هفته پیش از تسلیم نهایی آلمان هیتلری، دولت جدید فرانسه حکم دستگیری لویی فردینان سلین، نویسنده برجسته فرانسوی، را که در کنار پروست از بزرگترین نویسندگان معاصر فرانسه محسوب می شود، صادر کرد. چند ماه پس از صدور این حکم، ناشر آثار سلین، روبرو دونوئل، در موج انتقام جویی های پس از جنگ در پاریس به قتل رسید.

سلین در طول ده سال با انتشار آثاری که در آن ها ترکیبی غریب از نبوغ ادبی و نفرت نژادی عرضه می کرد، خود را به‌مثابه برجسته ترین نماینده سنت دیرینه یهودستیزی راست در فرانسه شناسانده بود. کینه بیمارگونه سلین نسبت به نژاد سامی و گرایش آشکارش به هیتلریسم، وی را تا جایی پیش برده بود که حتی ذوق ادبی خویش را کنار گذارده و درباره ی پروست با بی انصافی می گفت: اگر او یهودی نبود دیگر هیچ کس حرفی از وی نمی زد...زبان نیمه یهودی - نیمه فرانسوی و پرطمطراق او هیچ بویی از سنت فرانسه نبرده است.

سلین پرآوازه ترین مظهر این گرایش فاشیستی در فرانسه به حساب می آمد، اما در این عرصه تنها نبود. سنت یهودستیزی فرانسوی، از بسیاری جهات لااقل همان قدر ریشه دار و قدرتمند بود که گرایش هیتلری در آلمان. و اگر مبنای مقایسه خود را فاشیسم ایتالیا بگیریم، باید یهودستیزی فرانسوی را حتی قوی تر و خشونت بار تر بدانیم.ریشه این گرایش در سنت ادبی - تاریخی فرانسه به قرن گذشته باز می گشت.

بیشتر بخوانید:

فاشیسم و ادبیات 2

فاشیسم و ادبیات 3

زوزف آرتور گوبینو، دیپلمات فرانسوی که سفرنامه ی او درباره ی ایران معروف است، در سال 1853 کتابی با عنوان رساله در باب نابرابری نژادهای انسانی منتشر کرد. در 1844 کتاب مُلُکیسم یهودی نوشته گوستاو تریدون به چاپ رسید و دو سال بعد کتاب فرانسه یهودی نوشته ادوارد درومون منتشر شد. درومون در این کتاب با ذکر نام و نشان خود، به جنگ با آنچه نفوذ سامی نژادان در دستگاه های کشور می نامید، رفته بود. از این کتاب چنان استقبال شد که در عرض یک سال، ده ها بار تجدید چاپ گردید. موراس و بارس دنباله روان بی چون و چرای درومون بودند و همچون او زشت ترین واقعه تاریخ فرانسه را ظهور مدرنیته از خلال رنسانس، رفرم و انقلاب کبیر فرانسه می شمردند. البته موراس و بارس بیش تر بر سنت خاک یعنی ریشه های روستایی تأکید می کردند تا بر سنت خون یا نژادپرستی یهودستیزانه. اما همگی این نویسندگان که دورادور از سوی نویسندگان دیگری چون کلودل، برنانوس و تا اندازه ای موریاک در گرایش راست حمایت می شدند، در ضدیت با دستاوردهای انقلاب فرانسه، جمهوریت، پروتستانیسم، یهودیت، فراماسونری و به زودی بلشویسم هم داستان بودند.

ادامه دارد

تهیه کننده: عاطفه کریمی

انسان شناسی و هنر- ناصر فکوهی



+ 0
مخالفم - 0
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: