حقوق خبر

انواع ازدواج در ایران باستان (قسمت 1)

در دین زرتشت، ازدواج انواع مختلفی داشت و زنان از مزایا و امتیازات متفاوتی برخوردار بودند. کامل ترین ازدواج، ازدواج شاه زن بود


 

پایگاه خبری حقوق نیوز

انواع ازدواج در ایران باستان

در دین زرتشت، ازدواج انواع مختلفی داشت و زنان از مزایا و امتیازات متفاوتی برخوردار بودند. کامل ترین ازدواج، ازدواج شاه زن بود.

شاه زن

این گروه از زنان، دوشیزگانی بودند که برای نخستین بار شوهر می کردند. شاه زن از کامل ترین مزایای زناشویی بهره‌مند می شد و امور خانه و فرزندان را به همراهی شوهر به طور مشترک اداره می کرد.

زنی بود که با شوهر از یک طبقه بود. او باید باکره می بود. اگر با رضایت پدر و مادر خود ازدواج می کرد در منزل شوهر مقام اول را داشت و کدبانوی منزل به شمار می رفت. رسیدگی به امور داخلی خانه و خانواده، تربیت کودکان، توجه و سرپرستی سایر زنان منزل، بردگان و... از وظایف او بود. او از دارایی شوهر دارای سهم خاصی بود و علاوه بر این، پس از مرگ شوهر از سهم مساوی با سایر پسران خود یا پسران پادشاه زن دیگر، برخوردار می شود. در این ازدواج عمدتاً بعد اقتصادی ملحوظ بود، زیرا پادشاه زن و فرزندان وی از ارث برخوردار بودند. پادشاه زن مهریه نیز دریافت می کرد. دختری که با رضایت والدین خود به ازدواج مردی در می آمد پادشاه زن نامیده می شد و مرد حق نداشت بدون رضایت این زن همسر دیگری (مگر در موارد اتفاقی) برگزیند.

چکر زن

زنی که بیوه یا غیر باکره یا سُتُر برادر یا ایوکین پدر یا از خانواده های پایین تر از مرد بود، چکر زن به حساب می آمد. مرد چکر هم به مردی گفته می شد که برای بار دوم ازدواج کند. وضعیت چکر زن به لحاظ حقوقی با مرد چکر زن تفاوت داشت. چکر زن مانند سایر اعضای خانواده می توانست از منزل و خوراک و پوشاک استفاده کند و تا سن هفتاد سالگی یعنی تا زمانی که می توانست کار کند و به حال خانه داری مفید باشد، از مقرری سالانه ای نیز برخوردار بود. اما این زن و فرزندانش حق ارث نداشتند و تنها امکان داشت در برخی موارد، پدر از حق قانونی خود در زمان حیات استفاده کند و مالی را برای زن و فرزندانش در نظر بگیرد یا در وصیت نامه آن را منظور کند. چکر زن در دوره اسلامی به صورت زن صیغه ای وضعیت نامساعدتری به خود می گیرد. او به لحاظ حقوقی از امنیت اقتصادی و روانی زیاد برخوردار نبود.

در دوره ساسانی در این ازدواج، عمدتاً بُعد جنسی در نظر بود، زیرا این زن و شوهر قبلی خود (که فوت کرده) یا به برادر خود یا به پدر خود تعلق داشت و در حقیقت همسر او محسوب می شود.

سُتُر زن

اگر مردی بدون پسر فوت می کرد، آن گاه خانواده او موظف بودند دختر یا خواهر او را با مخارج خود به عقد مرد دیگری درآوردند. در این صورت نخستین پسر زن به مرد متوفی تعلق می گرفت.

نوع خاصی از زن سُتُر، ایوکین نام داشت. ایوکین تنها فرزند خانواده بود و در این صورت او می بایست به ازدواج ایوکینی درآید و نخستین فرزند پسر او به پدرش تعلق می گرفت. فرق ایوکین با سُتُر در آن بود که ستر به خانواده غیر تعلق داشت اما ایوکین به خانواده خودی. بنابراین ایوکین نیز نوعی ستری بود. ازدواج ایوکینی نیز نوعی ازدواج آیینی و اقتصادی بود. این زن از ارث مساوی با پسران برخوردار بود و باید برای پدران و درگذشتگان مراسن دینی و آیینی را به جا می آورد.

حقوق ایوکین در ازدواج همان حقوق زن چکر بود، زیرا او در حقیقت متعلق به خانواده شوهر نبود. اما در این ازدواج سرداری و سالاری زن با شوهر او بود.

بیشتر بخوانید:

انواع ازدواج در ایران باستان (قسمت 2)

 

منبع: تحلیل جامعه شناختی حقوق زن در دوره ساسانی - فرزاد زنگنه

پایگاه خبری حقوق نیوز - حقوق زن در جهان



+ 0
مخالفم - 0
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: