حقوق خبر

اعتقادات مغولان (قسمت 2)

مغولان رسم بستن عهد برادری و برادرخواندگی را آندا می گفتند


 

پایگاه خبری حقوق نیوز

اعتقادات مغولان

رسم آندا

مغولان رسم بستن عهد برادری و برادرخواندگی را آندا می گفتند. « هنگامی که تموچین 11 سال داشت، جاموقه به تموچین یک استخوان (قاب) آهو داده بود و تموچین نیز در عوض به او استخوانی داده بود، که آن را مس اندود کرده بودند به این ترتیب یکدیگر را آندا خوانده بودند . چون آندا شدند، با این قاب ها روی یخ های انون بازی میکردند. این بود طریق آندا شدن ایشان. سپس در بهار، هنگامی که به اتفاق هم با کمان های کوچک چوبی شکار می کردند، جاموقه که )با یک تیر( دو شاخ یک گاو نر دو ساله را به یکدیگر دوخته و آنها را سوراخ کرده بود، آن تیر خارق العاده خود را به تموچین داد. تموچین در عوض تبری به او داد که در انتهای آن، دکمه ای از (چوب) سرو کوهی داشت، و خود را آندا خواندند. این بود طریقی که برای دومین بار ایشان یکدیگر را آندا خواندند. )تموچین و جاموقه( سخنان قدیمیان و پیران را که گفته اند." آنداها زندگی مشترک دارند و یکدیگر را ترک نمی کنند" پذیرفته بودند. این مهمترین متن تاریخی در خصوص رسم آندا در میان مغولان می باشد. در میان کوچ نشینان، آندا پیمان مهمی بود که میان اعضای طوایف مختلف بسته می شد و وفاداری میان برادران سوگند خورده حتی از پیوند خونی عمیقتر بود. آندا غالباً با نوشیدن مایعات از ظرفی که چند قطره از خون دو طرف پیمان در آن آمیخته شده بود، تحکیم می یافت. هدایایی از قبیل لباس یا اسب نیز میان برادران سوگند خورده رد و بدل می شد.

رسم سوگند خوردن

سوگند در نزد مغول "مرگوکا" خوانده می شد و اهمیت بسیار داشت. «...و با هم دیگر سوگندی که میان مغولان از آن بزرگتر نیست، خورده، و آن سوگند چنان است که اسب ایغروگا و یوکا و قوچ و سگ نر را به اتفاق به شمشیر بزنند و گویند: ای خدای، و ای آسمان و ای زمین ! بشنو که ما چنین سوگندی می خوریم و آنها اصول و فحل این حیواناتند. اگر ما به سخن خود نرسیم و عهد بشکنیم همچون شویم که این حیوانات.»

در ظفرنامه این سوگند به نظم آمده است:

بخوردند سوگند بر دین خویش                                  بکردند عهدی بر آیین

خویش و اسب و گاو و قوچ آوردند و یک یک کشتند و گفتند اگر ما خلاف عهد کنیم همچنین کشته شویم.

که نزدیک آن قوم پرخاش گر                          نبد هیچ سوگند از این سخت تر

رسم کاسه گرفتن

زمانی که یک خان مغول می خواست کسی را مورد لطف و مرحمت کامل خود قرار دهد به دست خود کاسه ای )به مغولی ایاغ (از شراب انگور یا شراب شیر مادیان ) قمیز (می داد. شخصی که مورد این لطف واقع میشد کاسه مرهمتی را می گرفت و پس از ادای چوک (زانو زدن) آن را به یک جرعه می نوشید. رسم کاسه گرفتن و کاسه دادن از مهمترین آداب معمول مغول بوده و در موقع عقد صلح و قرارداد طرفین مقداری طلا در شراب حل کرده می نوشیدند. نیز اشاره شده که مغولان در زمان پیروزی دست افشانی کرده با صدای بلند لفظ "مریو" بر زبان میرانند و در حین شادی کاسه می گرفتند.

مراسم برگزیدن خان

مغولان را رسم بر این بود که بعد از مرگ خان، بزرگان و فرماندهان در مجمعی به نام "قوریلتای" جمع شده و خان جدید را برمی گزیدند. «در ابتدا به اشاره منجمان و قامان، روز مسعودی را اختیار کردند» و سپس بر عادت قدیم کلاه ها از سر برداشته و کمرها بر دوش افکندند و «جغتای دست راست و اوکتین دست چپ گرفتند و او را به عزیمت رأی پیر و تأیید بخت جوان بر مقر سریر استقرار دادند و الغ نوین )لقب تولی خان( کاسه داشت و3 نوبت تمامت حاضران اندرون و بیرون بارگاه زانو زدند و دعاها گفتند و ملک را به خانیت او مبارک باد. ... و بر قرار رسم مألوف تمامت پادشاه زادگان در خدمت و بندگی قاآن بیرون اردو 3 نوبت آفتاب را زانو زدند و باز در اندرون اردو آمدند و مجلس طرب و لهو آراستند.»

در این مراسم مغولان کارهایی را که در مقابل خدایانشان انجام می دادند را به اجرا در می آوردند اما در این بین از مردگان خود نیز غافل نبودند و امور دیگری نیز برای شادی آنها انجام می دادند به طور نمونه «چون از کار جشن و مواهب رغایب بپرداخت به رسم و آذین )آیین ( فرمود تا 3 روز بر تعاقب جهت روان چنگیز خان طعام ها ساختند و از ابکار ماه پیکر، لطیف منظر، خوش مخبر، شیرین جمال، ملیح دلال، ظریف حرکات، نغز سکنات که وعد المتقون؛ 46 دختر را از نسل امرا و نویان که ملازم خدمت بودند اختیار کردند و جواهر و حلی و حلل بسیار بر ایشان بستند و جام های گرانمایه پوشیده با اسبان گزیده نزدیک روح او فرستادند.»

از جمله اقدامات مغول در مقابل سلاطین و خانان خود زانو زدن بود که به آن "چوک" می گفتند و آن علامت اظهار احترام نسبت به خان بود و ترتیب آن این که در موقع ادای خدمت و احترام یکی از زانوها را بر زمین می زدند و آرنج خود را به زمین متوجه می ساختند. همچنین گفته شده که بعد از انتخاب خاقان جدید به فرمانروایی، وی را « روی قالیچه ای نمدین می نشاندند و 1 دور بر گرد اردوگاه می گرداندند و در هر دور، ماموران و افسران او به نشانه فرمانبرداری، در برابرش سر تعظیم فرود می آوردند. سراپرده او رو به سوی خاور باز می شد این هم به نشانه گرامیداشت آن قسمت از آسمان بود که از آن خورشید بر می خاست. او همچنین دیدار سالانه ای از یک تپه مقدس میکرد تا برای ارواح نیاکان خود قربانی کند.»

بیشتر بخوانید:

اعتقادات مغولان (قسمت 1)

 

منبع: اعتقادات؛ آداب و رسوم مغولان - مریم طحان

پایگاه خبری حقوق نیوز - تاریخ و تمدن



+ 0
مخالفم - 0

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: