حقوق خبر
Jean Piaget

نظریات روانشناسان جهان (قسمت نهم)

پیاژه در 1896 درشهر نوشاتل واقع در سوئیس به دنیا آمد. از همان ابتدا علاقه ی شدیدی به زیست شناسی داشت و در همان دورانی که در مدرسه تحصیل می کرد چندین مقاله ی علمی در این زمینه به چاپ رساند. در همین دوران، دستیار مدیر آزمایشگاه موزه ی تاریخ طبیعی ژنو شد و به تحقیق در مورد نرم تنان، صدف ها و حلزون ها پرداخت. بعد ها به واسطه ی مقالاتی که نوشت سرپرستی موزه ی ژنو به وی پیشنهاد شد. پیاژه در دوران کودکی و نوجوانی روی تپه ها و کوه ها و چشمه های کشور سوئیس همواره سرگرم جمع کردن حلزون بود و بعد ها پایان نامه ی دکترای زیست شناسی اش را در مورد حلزون های کوه های رالد نوشت.

Jean Piaget
 

پایگاه خبری حقوق نیوز

نظریات روانشناسان جهان (قسمت نهم)

پیاژه در 1920، در مؤسسه ی بینه در پاریس به کار مشغول شد و به تحقیق و بررسی آزمون های هوش پرداخت و بعد ها مطالعاتش را در مورد رشد زبان کودک آغاز کرد.

او طی این سال ها یاد گرفته بود که برای انجام دادن هر کار علمی باید به مشاهده و بررسی و سپس دسته بندی بپردازد. بدین ترتیب، خود را برای مطالعه در مورد فرایند رشد فکری در کودکان آماده کرد. در این زمینه نظریه های زیادی وجود داشت، ولی دلایل محکم علمی چندانی وجود نداشت. او علاوه بر مهارت هایی که در جایگاه یک محقق داشت، از اطلاعات فلسفی خوبی هم برخوردار بود.

پیاژه از همان آغاز تصمیم گرفت بر موضوعی واقعی تمرکز کند و به همین منظور تصمیم گرفت در مورد این مسئله که کودک اصولا برای چه و با چه کسی حرف می زند به پژوهش بپردازد. او یقین داشت که تحقیق در این رابطه به معلم ها کمک می کند و در نتیجه کتاب زبان و فکر کودک را به ویژه برای آموزگاران به رشته تحریر درآورد. پیاژه اعتقاد داشت مشکلات مربوط به ارتباط میان کودکان و بزرگسالان به این سبب نیست که مثلا بزرگسالان در قیاس با کودکان دارای اطلاعات وسیع تری هستند، بلکه به این سبب است که شیوه اندیشیدن آن ها با هم متفاوت است.

پیاژه در این کتاب خود ابتدا می پرسد:« کودک با حرف زدن می خواهد چه نیاز هایی را ارضا کند؟»

طبیعتا هر کسی پاسخ می دهد برای این که می خواهد با دیگران ارتباط برقرار کند. ولی اگر این طور است پس چرا کودک وقتی کسی هم در اطرافش نیست حرف می زند و حتی بزرگسالان هو در مواقعی با خودشان حرف می زنند. چه با صدای بلند و چه در درون ذهن خود. پس معلوم می شود کارکرد زبان فقط برای ایجاد ارتباظ نیست.

پیاژه بر این اساس کودکان چهار تا شش ساله را زیر نظر گرفت و تمام حرف هایی که آنان در هنگام بازی و کار به زبان می آوردند یادداشت کرد و خیلی زود متوجه شد کودکان در اکثر مواقعی که حرف می زنند مخاطب خاصی را در نظر ندارند و در واقع با صدای بلند می اندیشند. او از میان حرف های آن ها، دو نوع صحبت را تشخیص داد: صحبت خودمحورانه، صحبت اجتماعی.

صبحت خودمحورانه سه نوع است:

تکرار، صحبتی که خطاب به دیگران نیست، بلکه به زبان آوردن کلمات فقط برای لذت بردن از آن است.

صحبت یک نفره، که در حقیقت گزارش کامل اعمال یا بازی هایی است که کودک در حال انجام دادن آن هاست.

صحبت یک نفره جمعی، که مثلا هنگامی که بچه ها دور هم نشسته اند انجام می گیرد، ولی در واقع آن ها با خودشان صحبت می کنند و به حرف بقیه گوش نمی دهند.

پیاژه معتقد بود کودکان تا هفت سالگی فاقد خویشتن داری کلامی هستند و هر چیزی به ذهنشان می رسد به زبان می آورند. آن ها چون تصور می کنند در مرکز هستی قرار دارند نیازی نمی بینند حریم خصوصی برای خود داشته باشند یا برای رعایت حال دیگران از گفتن بعضی حرف ها خودداری کنند. اما بزرگسالان به واسطه ی این که در مقایسه با کودکان خودمحوری کمتری دارند، خود را به الگوی صحبت کاملا اجتماعی که در آن حرف ها ناگفته می ماند عادت داده اند. فقط دیوانه ها و بچه ها هستند که هر چه را فکر می کنند به زبان می آورند.

 

بیشتر بخوانید:

نظریات روانشناسان جهان (قسمت اول)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت دوم)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت سوم)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت چهارم)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت پنجم)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت ششم)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت هفتم)

نظریات روانشناسان جهان (قسمت هشتم)

 

تهیه کننده: محمدی

منبع: مکاتب روان شناسی - حمیدرضا بلوچ

پایگاه خبری حقوق نیوز - روانشناسی



+ 0
مخالفم - 0
سرخط خبرها: