حقوق خبر

بیماری های کودکان (قسمت 5)

معمولاً آسم کودکان از ۳ سالگی تا ۸ سالگی آغاز می شود. حملات آسم در اثر انقباض راه های هوایی بزرگ و کوچک (ناشی از اسپاسم عضلات صاف برونش، خیز یا التهاب دیواره برونش یا تولید بیش از حد مخاط) روی می دهند

بیماری های کودکان (قسمت 5)
 

خروسک

پنی سیلینخروسک (کروپ؛ Croup) نوعی بیماری تنفسی است که در شیرخواران و بچه های کوچک (معمولاً ۳ ماهه تا ۳ ساله) بروز می کند و علایم تنفسی آن ناشی از التهاب حنجره، نای و برونش (لارنگوتراکئو برونشیت) است و منجر به تنگ شدگی راه هوایی می شود.

به علت تنگ بودن مجاری تنفسی در بچه‌ها ریسک ابتلا به انسداد مجاری هوایی به دلیل تورم والتهاب بیشتر است.

خروسک اغلب در اثر ویروس پارا آنفلوآنزا (عمدتاً نوع ۱ و ۳) و گاهی در اثر عفونت های ویروسی یا میکروبی دیگر روی می دهد.

 

علایم بیماری خروسک

• سرفه

كه اغلب شديد و زوزه مانند است. اين سرفه كروپي به خاطر تورم و التهاب تارهاي صوتي در حنجره ايجاد ميشود.

• علائم تنفسي

اين عفونت سبب التهاب در جداره داخلي مجراي تنفسي ميشود. همچنين ممكن است با مقدار زيادي مخاط همراه باشد. تركيب اينها مي تواند سبب تنگ شدن مجراي تنفسي شود. مجراي تنگ شده ممكن است سبب تنفس با خر خر شود. اگر اين تنگ شدن بدتر شود تنفس مشكل ميشود.

• سایر علائم

  آب ريزش بيني

خر خر كردن صدا و گلو درد

خروسك ممكن است با سرما خوردگي همراه باشد اما همچنين ممكن است بدون بيماري اوليه ايجاد شود. ديگر علائم سرما خوردگي يا آنفولانزا نيز ممكن است اتفاق افتند. براي مثال: تب، احساس ناخوشي، بي اشتهايي و درد و سردرد عمومي.
علائم اغلب شبها بدتر ميشود. نوعا در طول روز كودك ممكن است سرفه كروپي با علائم سرماخوردگي داشته باشد اما خيلي حالش بد نباشد. با اين وجود، در شب سرفه ها و علائم تنفسي اغلب بدتر ميشوند.
علائم اغلب بعد از يك تا سه روز به اوج خود مي رسند و سپس بهبود مي يابند. سرفه هاي خفيف ولي آزاردهنده ممكن است يك هفته يا بيشتر طول بكشند.

زمان ابتلا به خروسک

شایع ترین زمان ابتلا به خروسک، پاییز است و بیماری در پسرها کمی شایع تر است.

آیا خروسک بیماری مسری است ؟ 

بله، مگر اینکه کروپ به علت آلرژی یا محرکها باشد. اگر عامل کروپ ویروس باشد، مسری است و بهتر است بیمار را تا زمانیکه علائمش بهتر نشده است در منزل نگه دارید.

درمان خروسک

درمان خروسک به شدت نشانه های بیماری بستگی دارد.

یکی از ساده ترین راه های درمانی، استنشاق بخار سرد است. امروزه در بیمارستان ها از دستگاه «دمنده» مخصوص استفاده می کنند. می توان از بخار آب گرم نیز استفاده نمود. این روش های ساده در بعضی موارد موثر واقع می شوند ولی در بسیاری از موارد کافی نیستند.

خروسک خفیف بدون استریدور (خرخر شدید)‌ و همراه با سرفه به یک دوز استنشاقی، خوراکی یا تزریقی کورتون (اغلب دگزامتازون) به خوبی جواب می دهد. در موارد متوسط تا شدید باید علاوه بر کورتون، از اسپری آدرنالین استفاده نمود.

در صورت وجود هیپوکسی (کاهش اکسیژن) باید به بیمار اکسیژن داده شود. معمولاً کودکان مبتلا به خروسک متوسط یا شدید به مدت ۱ روز یا کمتر در بیمارستان تحت نظر قرار می گیرند. به ندرت لوله گذاری در داخل نای ضرورت پیدا می کند.

برای هرگونه درمان خروسک باید با پزشک مشورت کنید و از هرگونه درمان دارویی بدون نظر پزشک جداً خودداری کنید.

عوارض خروسک

عوارض خروسک به ندرت بروز می کنند و عبارتند از: التهاب حاد و میکروبی نای و مرگ ناشی از انسداد راه هوایی

بیماری های کودکان (قسمت 5)
 

آسم

 آسم (asthma) یکی از شایع ترین بیماری های مزمن کودکان است و در ۱۰ سال گذشته میزان شیوع آن در کودکان افزایش نشان می دهد.

آسم، لغتی یونانی به معنی نفس نفس زدن است.

معمولاً آسم کودکان از ۳ سالگی تا ۸ سالگی آغاز می شود. حملات آسم در اثر انقباض راه های هوایی بزرگ و کوچک (ناشی از اسپاسم عضلات صاف برونش، خیز یا التهاب دیواره برونش یا تولید بیش از حد مخاط) روی می دهند.

آسم، اختلالی پیچیده است که در آن، عوامل بیوشیمیایی، ایمونولوژیک، عفونی، غدد درون ریز و عوامل روانی نقش دارند. ممکن است آسم، عامل برونزاد یا درونزاد داشته باشد.

اکثر موارد برونزاد در کودکان با ازدیاد حساسیت آلرژنیک نسبت به یک ماده خارجی، مانند ذرات گرده، کپک، گرد و غبار، بعضی غذاها، مو و پوست و پر حیوانات، حشرات، دود، مواد شیمیایی یا داروهای مختلف در ارتباط هستند.

در شیرخواران، به ویژه شیرخواران دارای سابقه فامیلی واکنش های آلرژیک، آلرژی غذایی عامل مستعد کننده شایعی به شمار می آید.

حملات درونزاد آسم با استرس فیزیکی ناشی از خستگی یا ورزش، تماس با هوای سرد یا استرس روحی ارتباط دارند. امروزه تقسیم بندی آسم به دو نوع برونزاد و درونزاد، به دلیل هم پوشانی بسیاری از عوامل برانگیزاننده، مورد استفاده قرار نمی گیرد.

حملات آسم از نظر دفعات، مدت و شدت علایم بسیار متغیرند و ممکن است فقط به شکل خس خس گاه و بی گاه، سرفه خفيف و تنگی نفس خفيف و یا به صورت حملات شدید همراه با انسداد کامل راه هوایی و نارسایی تنفسی (حمله پایدار آسم) تظاهر یابند.

معمولاً حمله آسم با علایم عطش به هوا، خمیازه کشیدن، کوتاه شدن تنفس، حملات خس خس و سرفه خشک بدون خلط آغاز می شود. با افزایش ترشحات، مرحله بازدم طولانی می شود. مقدار زیادی خلط چسبنده و غلیظ با فروکش نمودن حمله تولید می شود. در اسپاسم شدید یا انسداد، تنفس، سطحی و نامنظم می شود. اگر تعداد تنفس به طور ناگهانی افزایش یابد و سرفه پارس مانند و بدون خلط ایجاد شود، نشانه علایم جریان هوا و قریب الوقوع بودن نارسایی تنفسی و خفگی است.

مراحل آسم کودکان

آسم کودکان را از نظر شدت به ۴ مرحله تقسیم می کنند: مرحله متناوب، مرحله مقاوم خفیف، مرحله مقاوم متوسط و مرحله مقاوم شديد.

1- در مرحله متناوب، نشانه ها کمتر از هفته ای یک بار تظاهر می کنند و عبارتند از حملاتی که کمتر از چند ساعت تا چند روز طول می کشند و حملات شبانه که کمتر از دوبار در ماه بروز می کنند و در بین حملات، عملکرد ریه طبیعی است.

2- در مرحله مقاوم خفیف، نشانه ها بیش از یک بار در هفته ولی کمتر از هفته ای یک بار ایجاد می شوند و حملات شبانه بیش از دوبار در ماه روی می دهند.

3- در مرحله مقاوم متوسط، نشانه های بیماری هر روز دیده می شوند و حملات مانع از فعالیت های روزانه و خواب می شوند.

4- در مرحله مقاوم شدید، نشانه های آسم به طور مداوم دیده می شوند و فعالیت های فیزیکی بیمار را محدود می نمایند. این حملات به طور مکرر روی می دهند و با نشانه های شبانه همراهند.

درمان آسم کودکان

درمان آسم کودکان عبارت است از:

تسکین علایم اشکال تنفسی از طریق دادن دارو از طریق سرم داخل وریدی، اکسیژن درمانی، درمان اسیدوز (افزایش خاصیت اسیدی خون و کاهش pH آن)، تجویز داروهای متسع کننده برونش و کورتون.

بیمار باید استراحت کند و نیز باید خستگی و اضطراب بیمار را کاهش داد.

پزشک و پرستار نقش مهمی در زمینه حمایت دراز مدت از کودکان مبتلا به آسم و به ویژه، آموزش درباره چگونگی مقابله با بیماری دارند.

وقتی عامل ایجاد آلرژی تشخیص داده شد، باید آن را از محیط زندگی کودک دور نمود.

نحوه استفاده از اینهالرها (دستگاه های اسپری کننده دارو) و عوارض ناشی از داروهای مورد استفاده در آسم را باید به کودک و والدین او آموزش داد. به ویژه خطرات استفاده بیش از حد از داروهای آسم و روش انجام تمرینات فیزیکی و بازی، باید به کودک آموزش داده شود.

 

داروهای آسم کودکان

مهم ترین داروهای مورد استفاده در آسم کودکان عبارتند از: کورتون های استنشاقی و سیستمیک، تئوفیلین پیوسته رهش، ایزوپر ترنول، متاپروترنول، تربوتالین و سالبوتامول، متیل گزانتینها (شامل تئوفیلین و آمینوفیلین)، خلط آورها و آنتی بیوتیک ها (در مواردی که عفونت های میکروبی، عامل برانگیزاننده آسم هستند).

موارد آسم پایدار نیاز به بستری در بیمارستان دارند و باید با تجویز مایعات وریدی، اکسیژن مرطوب، بیکربنات سدیم و داروهای گشاد کننده برونش درمان شوند.

برای هرگونه درمان آسم باید با پزشک مشورت کنید و از هرگونه درمان دارویی بدون نظر پزشک جداً خودداری کنید.

بیماری های کودکان (قسمت 5)
 

التهاب گوش میانی، و گوش

التهاب گوش میانی (اُنیت میانی؛ otitis media) اغلب در اثر عفونت های ویروسی یا میکروبی ایجاد کننده گلودرد، سرماخوردگی، یا سایر مشکلات تنفسی منتشر شده به گوش میانی بروز می کند.

دو نوع اتیت میانی وجود دارد:

1- اتیت میانی حاد (که در آن بخش هایی از گوش دچار عفونت و تورم و مایع و مخاط در سطح داخلی گوش محبوس می شوند. اتیت میانی حاد ممکن است با درد همراه باشد.)

2- اتیت میانی همراه با تجمع مایع، یا گوش چسبناک. در این نوع اتیت، مایع و مخاط پس از رفع عفونت، در گوش محبوس می مانند و در نتیجه، گوش نمی تواند به راحتی با عفونت های جدید مقابله کند. تجمع مایع همچنین موجب کاهش شنوایی کودک می شود.

اُتیت میانی در صورت عدم درمان موجب بروز عوارضی مانند عفونت مغز، کاهش شنوایی دایمی (و در نتیجه اختلال در فراگیری زبان و اختلال تکلم) می شود.

علایم التهاب گوش میانی (اُنیت میانی)

اُتیت میانی در کودکان با علایمی مانند تحریک پذیری غیر معمول، اشکال در تکلم، تب، خروج مایع از گوش، کاهش تعادل، عدم واکنش نسبت به صداها و یا سایر علایم اختلال شنوایی مانند نزدیک نشستن به تلویزیون یا بی توجهی شناخته می شود.

معمولاً کودک مبتلا به اُتیت میانی، یک یا هر دو گوش خود را با دست می کشد.

درمان التهاب گوش میانی (اُنیت میانی)

درمان اُتیت میانی معمولاً با استفاده از آنتی بیوتیک ها و مسکن انجام می شود. پس از رفع عفونت، ممکن است مایع برای مدت چند ماه در گوش میانی باقی بماند.

مصرف آنتی هیستامین ها یا داروهای ضد احتقان تأثیر چندانی ندارد.

گاهی برای کاهش مایع موجود در گوش از آنتی بیوتیک استفاده می شود. چنانچه مایع، بیش از سه ماه در گوش باقی بماند و با کاهش شنوایی همراه باشد بعضی از متخصصان گوش و حلق و بینی با قرار دادن لوله فلزی یا پلاستیکی کوچک مخصوصی (به نام گرومِت) اقدام به خارج نمودن آن می کنند.

این عمل جراحی، میرنگوتومی (myringotomy) نام دارد. با قرار دادن این لوله در صندوق صماخ گوش، تهویه گوش میانی به خوبی صورت می گیرد و فشار گوش میانی با فشار هوای خارج یکسان می شود. به طور معمول گرومت، ۶ تا ۱۲ ماه بعد خود به خود خارج می شود.

در صورت وجود لوزه سوم به طور همزمان با میرنگوتومی، متخصص گوش و حلق و بینی به خارج نمودن آن اقدام می نماید.

برداشتن لوزه سوم موجب کاهش دفعات بروز اتیت میانی در بعضی از کودکان (ولی نه کودکان زیر ۴ سال) می شود.

بیماری های کودکان (قسمت 5)
 

لب شکری و شکاف کام

لب شکری (cleft lip) و شکاف کام (cleft palate) به اختلالی گفته می شود که در آن، لب بالا و سقف دهان (کام) نوزاد به دلیل اختلال دوران جنینی به طور کامل شکل نگرفته است و در نتیجه آن، بافت، ترتیب صحیح خود را پیدا نمی کند و فاصله (شکافی) در لب بالا و سقف دهان ایجاد می شود.

به طور معمول این اختلال به صورت ایجاد شکافی بر روی لب بالا بروز می کند ولی مواردی هم وجود دارد که در آنها، دو شکاف در زیر هر سوراخ بینی دیده می شود.

نوع خفیف تر این اختلال عبارت است از ایجاد تنها یک شکاف کوچک که به آن، شکاف میکروفرم گفته می شود و به شکل بافت جوشگاهی (اسکار) کوچکی بر روی لب بالا است.

لب شکری تقریباً در یک نوزاد از ۷۰۰ نوزادی که در هر سال متولد می شود بروز می کند و میزان شیوع آن در پسرها بیشتر است.

لب بالا، در حدود هفته پنجم جنینی و سقف دهان (کام)، تقریباً در هفته دوازدهم جنینی شروع به ساخته شدن می کند و چنان چه در روند اتصال صحیح این دو بخش به یکدیگر، در دوران جنینی اختلال روی دهد، شکافی میان لب بالا و لثه ایجاد می شود. شدت این اختلال، از نوزادی تا نوزاد دیگر متغیر است.

اَشکال لب شکری

این اختلال ممکن است به چند شکل دیده شود.

1- لب شکری یک طرفه، که معمول ترین فرم است و در آن، شکاف ساده ای بر روی لب بالا و سقف دهان نوزاد ایجاد می شود.

2- لب شکری دو طرفه، که در آن، دو شکاف بر روی لب بالا و سقف دهان ایجاد می شود که به طور معمول در زیر هر سوراخ بینی واقع اند.

3- سایر انواع: در بعضی موارد، لب شکری و شکاف کام، همراه با یکدیگر و در برخی موارد فقط یکی از این دو ایجاد می شود.

 بر طبق شواهد موجود، لب شکری و شکاف کام با بعضی نقایص مادرزادی دیگر در ارتباط هستند. این نقایص عبارتند از: نقایص مادرزادی قلب، ضعف عضلانی، مشکلات یادگیری.

علت ایجاد لب شکری

علت ایجاد لب شکری و شکاف کام، می تواند ژنتیکی باشد. تأثیرات محیطی (مانند بعضی داروها) نیز می توانند موجب بروز لب شکری و شکاف کام شوند و یا با تداخل با ژنتیک عوارض مزبور را ایجاد نمایند.

چنانچه فردی با لب شکری و شکاف کام متولد شود احتمال این که صاحب فرزندی با لب شکری و شکاف کام شود از یک در ۷۰۰ به یک در ۱۴ می رسد.

به نظر می رسد ایجاد لب شکری و شکاف کام حداقل به طور نسبی با نژاد در ارتباط است و آسیایی ها، اقوام لاتین و بومیان آمریکا بیش از سایرین (یک در ۵۰۰) به آن مبتلا می شوند و پس از آن، نژاد اروپایی قرار دارد (یک در ۷۰۰). میزان ابتلای نژاد آفریقایی کمتر از همه (یک در ۱۰۰۰) است.

در بعضی موارد، شکاف کام یکی از علایم اختلال سندرم ژنتیکی است.

در شکاف کام، شیاری در خط میانی سقف دهان (کام) وجود دارد که در نتیجه عدم اتصال دو طرف سقف دهان به یکدیگر در دوران رویانی ایجاد می شود و این شیار ممکن است کامل باشد و از کام نرم و کام سخت به داخل حفره های بینی ادامه یابد و یا ممکن است درجات مختلفی از شکاف ناکامل یا نسبی را بروز دهد.

در لب شکری، نقص مادرزادی در اثر اختلال در بسته شدن زواید فک بالایی و میانی بینی ایجاد می شود و در آن، یک یا چند شکاف در لب بالایی به وجود می آید.

درمان لب شکری

برای درمان لب شکری و شکاف کام، باید از تیمی متشکل از جراح پلاستیک، ارتودونتیست، دندانپزشک، پرستار، متخصص گفتار درمانی و شنیدار درمانی و مددکار اجتماعی استفاده شود.

معمولاً درمان جراحی لب شکری در حوالی ۳ ماهگی و درمان جراحی شکاف کام قبل از یک سالگی انجام می شود. ممکن است فقط به یک مرحله جراحی نیاز باشد ولی در برخی موارد باید عمل جراحی در چند مرحله صورت گیرد. ممکن است لازم شود پس از گذشت مدتی جراحی های دیگری نیز به عمل آید. مثلاً جراحی ترمیمی زیبایی بینی، لب یا کام ممکن است ضرورت داشته باشد و یا ممکن است عمل پیوند استخوانی برای پر کردن شکاف موجود در سقف دهان لازم باشد. این کار معمولاً در حوالی ۱۰ سالگی انجام می شود و به ثابت شدن صحیح دندان ها در داخل لثه کمک می کند. از درمان های ضروری دیگر، باید مشاوره درمانی (به وسیله روانشناس و با بیمار و نیز والدین او) و جراحی ترمیمی فک را نام برد.

مشکلات لب شکری پس از عمل جراحی

مشکلات دراز مدت بعد از عمل جراحی لب شکری و شکاف کام عبارتند از: اختلال تکلم، کاهش شنوایی، تکامل ناقص دندان ها و اختلال در ردیف شدن آنها، عفونت های مزمن تنفسی و گوش و اشکالات مختلف عاطفی و اجتماعی.

بیشتر بخوانید:

بیماری های کودکان

 

منبع: بیماری های کودکان - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خبری حقوق نیوز - بیماری و پیشگیری



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: