حقوق خبر

بیماری های کودکان (قسمت 7)

بیماری های کودکان (قسمت 7)
 

پایگاه خبری حقوق نیوز

یرقان

یرقان (زردی؛ jaundice) که به آن ایکتر (icterus) هم گفته می شود عبارت است از زرد شدن پوست، مُلتحمه چشم و غشاهای مخاطی و در اثر افزایش مقدار بیلی روبین ایجاد می شود.

بیلی روبین یک رنگدانه زرد است که در خون و مدفوع افراد است. گاهی اوقات کبد نمی تواند بیلی روبین را در بدن دفع کند. این می تواند به علت اضافه شدن بیلی روبین، انسداد یا التهاب کبد باشد. هنگامی که بدن شما بیش از حد بیلی روبین دارد پوست شما زرد خواهد شد.

برای آنکه زرد رنگ شدن پوست و مُلتحمه قابل مشاهده باشد، باید مقدار بیلی روبین خون به بیش از ۲ تا ۳ میلی گرم در دسی لیتر برسد.

یرقان نوزادان (موسوم به یرقان نوزادی) به طور شایع دیده می شود و تقریباً در تمام نوزادان بروز می کند و علت آن عدم تكامل کافی کبد برای تبدیل بیلی روبین غیر مستقیم به مستقیم و دفع آن تا ۲ هفته پس از تولد است.

در این نوع یرقان، بیلی روبین در ادرار یافت می شود و مقدار اورو بیلی روبین به بیش از ۲ واحد می رسد ولی مقدار آن متغیر است (به جز در کودکان).

زردی نوزادان، معمولاً بی خطر است و اغلب از حوالی دومین روز تولد ایجاد می شود و تا ۸ روزگی و یا در نوزادان نارس تا حدود ۱۴ روزگی ادامه می یابد. در این نوع زردی، بیلی روبین سرم خون بدون اقدام درمانی به حد طبیعی باز می گردد اما در موارد شدید، نوعی آسیب خاص مغزی موسوم به «کرن ایکتروس» (kernicterus) بروز می کند. نشانه های زودرس کرن ایکتروس عبارتند از: بی حالی، نخوردن غذای کافی و استفراغ. سپس تحریک عصبی شدید یا افسردگی، لرزش، پرش عضلانی، تشنج، سفتی عضلات پشت، گریه با فرکانس بالا، کاهش تون بدن ایجاد می شوند.

معمولاً تا وقتی مقدار بیلی روبین سرم خون به ۲۰ میلی گرم در ۱۰۰ میلی لیتر نرسیده است آسیب مغزی ایجاد نمی شود. میزان مرگ و میر ناشی از کرن ایکتروس به ۵۰٪ می رسد. عوارض کرن ایکتروس عبارتند از: عقب ماندگی ذهنی، اختلال مغزی خفیف، فلج مغزی، تکامل حرکتی دیررس یا غیرطبیعی، کاهش شنوایی، مشکلات ادراری و اختلالات رفتاری.

برای درمان از نور درمانی همراه با تعویض خون (مگر در موارد ناسازگاریRh ) استفاده می شود. در برخی موارد از داروهایی مانند باربیتورات ها برای تحریک سنتز پروتئین متصل شونده به بیلی روبین و برانگیختن سنتز آنزيم گلوکو رونیل ترانسفراز کبدی استفاده می شود.

نوزادانی که بیشتر در معرض زردی هستند

اگر نوزادان دارای شرایط زیر باشند، بیشتر احتمال ابتلا به زردی قابل توجه را دارند:

1- دارای خواهر یا برادری باشند که قبلاً زردی داشته است

2- در ابتدای تولد کبودی داشته باشند (سلول‌های قرمز خون که بخشی از این کبودی هستند، شکسته شده و به عنوان یک محصول جانبی بیلی‌روبین را تولید می‌کنند.)

3- نارس متولد شده باشند، زیرا کبد نارس قادر به کنترل سطوح بیلی‌روبین نیست.

4- از تبار شرق آسیا باشند

5- دارای یک اختلال ژنتیکی مشخص باشند (مانند سندروم گیلبرت، نقص مادرزادی غشای سلول‌های قرمز خون، یا اختلال متابولیک مادرزادی)

6- دارای یک بیماری مشخص مانند فیبروز کیستیک یا کم کاری تیروئید باشند

در طی 24 ساعت اول تولد کودک، زردی می‌تواند از طریق شرایط حادی مانند اختلالات کبدی، روده‌ای، کیسه‌ی صفرا، نوعی عفونت، زخم بیش از حد در هنگام تولد، بیماری‌های مشخص یا نارس بودن بیش از اندازه (تولد پیش از هفته‌ی 28 ام بارداری) نیز ایجاد شود. ناسازگاری RH و ناسازگاری نوع خون نی ز می‌تواند در روز اول باعث ایجاد زردی شود.

 آزمایش‌هایی برای بررسی زردی

تیم پزشکی در ابتدای تولد کودک شما را به خاطر زردی تحت آزمایش قرار می‌دهد. به طور ایده آل، آن‌ها باید 3 تا 5 روز پس از تولد، زمانی که احتمال دارد سطوح بیلی‌روبین در بالاترین میزان خود باشند، کودک را معاینه نمایند.

اگر هرگونه نگرانی در مورد ابتلای کودک شما به زردی وجود داشته باشد، پزشک برای بررسی سطوح بیلی‌روبین یک آزمایش پوست یا خون انجام می‌دهد. (چنانچه به نظر می‌رسید در 24 ساعت ابتدایی تولد نوزاد شما زردی گرفته باشد، این آزمایش قطعاً انجام خواهد شد زیرا زردی ظاهر شده احتمال تبدیل شدن به مشکل را خواهد داشت.)

اگر شما پس از تولد نوزاد بیمارستان را به سرعت ترک نمایید، در زمان ظهور زردی شما و کودکتان در منزل خواهید بود و احتمالاً شما اولین کسی خواهید بود که متوجه آن خواهید شد.

روش چک کردن زردی این‌گونه است: نوزادتان را به اتاقی که مملو از نور طبیعی یا فلورسنت است ببرید. چنانچه نوزاد رنگ پریده است، به آرامی انگشت خود را روی پیشانی، بینی یا سینه‌ی او فشار دهید و منتظر باشید که پس از برداشتن فشار، رنگ پوست زرد شود. اگر نوزاد شما پوست تیره‌ای دارد، زردی را در لثه‌ها و سفیدی چشمانش جستجو کنید.

درمان زردی

بیشتر موارد زردی نیاز به درمان ندارند، اما هنگامی که نیاز به درمان داشته باشند، فوتوتراپی (نور درمانی) بسیار بی‌خطر و مؤثر در نظر گرفته می‌شود: قرار دادن کودک در یک لگنچه زیر نور آبی به صورت برهنه درحالی‌که چشمانش پوشانده شده است، حقه‌ی خوبی است، زیرا نور ماورا بنفش می‌تواند بیلی‌روبین را به شکلی تبدیل کند که نوزاد بتواند با سهولت بیشتری این ماده را در ادرارش دفع کند. گزینه‌ی دیگر می‌تواند شامل قرار دادن نوزاد در یک پتوی فیبر نوری به نام پتوی بیلی یا پد بیلی باشد. با تجویز پزشک شما می‌توانید یکی از این پتوها را اجاره کنید تا نوزادتان را در منزل درمان کنید.

فوتوتراپی معمولاً مؤثر است اما اگر نوزاد دارای زردی حادی باشد که با وجود درمان فوتوتراپی سطوح بیلی‌روبین او افزایش پیدا کند، ممکن است برای انتقال خون که تعویض خون نامیده می‌شود، نیاز به بستری در بخش مراقبت‌های ویژه داشته باشد. این انتقال باعث می‌شود بخشی از خون نوزاد که شامل سطوح بالای بیلی‌روبین است با خون فرد اهداکننده که شامل سطوح نرمال است جایگزین شود.

کار دیگری که خودتان می‌توانید برای کمک به کاهش زردی انجام دهید، حصول اطمینان از این مسئله است که نوزادتان مقادیر زیادی شیر سینه یا شیر خشک را دریافت می‌کند، بنابراین اجابت مزاج او مکرر خواهد بود. اگر در مورد زردی نوزاد خودنگرانی دارید، با پزشک در مورد برداشتن گام‌های صحیح برای برگرداندن رنگ پوست اصلی کودک خود مشورت نمایید.

بیماری های کودکان (قسمت 7)
 

 کولیک شیرخواران

کولیک شیرخواران (infant colic) که به آن کولیک سه ماهه هم گفته می شود عبارت از وضعیتی است که در آن، شیر خواری که از همه نظر سالم است به طور مکرر و در دوره های طولانی، بدون دلیل قابل تشخیص گریه می کند یا جیغ می کشد. این وضعیت به طور معمول طی دو هفته اول زندگی آغاز و تقریباً همیشه به شکل خیلی ناگهانی و قبل از سه یا چهار ماهگی برطرف می شود.

کولیک شیرخواران در بچه هایی که شیر خشک می خورند شایع تر است ولی در شیر مادر خواران نیز دیده می شود. گریه کردن اغلب در طول دوره مشخصی از روز اغلب در اوایل غروب روی می دهد.

کولیک به معنی درد قولنجی و دل پیچه است و از آنجا که علت گریه و جیغ زدن های مزبور به طور قاطعانه اثبات نشده و شدت آن نیز در بچه های مختلف با یکدیگر متفاوت است، اتفاق نظر عمومی درباره اطلاق نام «کولیک» به این وضعیت وجود ندارد. به طور شایع در صورتی که علل دیگر گریه کردن رد شود شیرخواری را که بیش از سه روز در هفته، بیش از سه ساعت، بیش از سه هفته در یک ماه به شدت گریه کند مبتلا به کولیک می دانند.

علل پذیرفته شده عمومی برای کولیک وجود ندارد. به طور مرسوم، کولیک را ناشی از درد شکمی ایجاد شده در اثر تجمع گاز در دستگاه گوارش می دانند. این فرضیه هنوز رد نشده و برخی شواهد علمی اخیر آن را مورد حمایت قرار داده اند ولی هنوز به عنوان علت عمومی کولیک مورد تأیید واقع نشده است.

بعضی پزشکان، ترکیبی از سرشت حساس کودک، محیط و دستگاه عصبی ناکامل شیر خوار را عامل گریه کردن بدون کنترل می دانند و گروهی دیگر، تجمع گاز در دستگاه گوارش شیرخوار را علت مشکل مزبور ذکر می کنند. مطالعات جدید نشان داده اند که حدود نیمی از شیرخواران مبتلا به کولیک دچار ریفلاکس بازگشت محتویات معده به مری هستند. بعضی از موارد در اثر عدم تحمل به لاکتوز ایجاد می شوند. در بعضی تحقیقات اخیر نیز فرضیه هایی شامل شروع تولید ملاتونین به وسیله غده صنوبری واقع در مغز (که تا ۱۲ هفتگی، یعنی زمان تقریبی برطرف شدن کولیک روی نمی دهد)، ریتم های شبانه روزی بدن، و سیگار کشیدن و استرس مادر در سه ماهه سوم بارداری عامل کولیک شناخته شده اند.

درمان طبی مورد قبول عمومی برای کولیک وجود ندارد و در کشورهای مختلف و به وسیله پزشکان مختلف از روش های متفاوتی برای درمان آن استفاده می شود.

بعضی پزشکان کولیک را در حال حاضر غیر قابل درمان می دانند و برخی دیگر از داروی سایمتیکون که گاز تجمع یافته را از بین می برد استفاده می کنند که البته تحقیقات به عمل آمده، این دارو را موثر نمی دانند. در یک مورد مطالعه، موثر بودن دی سیکلومین (نوعی ترکیب ضد اسپاسم موجود در بسیاری از داروهای ضد اسهال) و در یک تحقیق کوچک دیگر، تأثیر پروبیوتیک ها (برای کاهش گاز موجود در دستگاه گوارش) نشان داده شد. اغلب تکان دادن شیرخوار و قرار دادن پستانک در دهان او را روش موثری برای برطرف کردن کولیک میدانند.

روش موسوم به ۵S (five Ss) برای تسکین کولیک عبارت است: قنداق کردن (Swaddling) خواباندن شیر خوار به پهلو یا روی شکم (Side يا Stomach)؛ حرکت دادن شیر خوار (Swinging)؛ ایجاد صدای shhh در گوش شیرخوار؛ و دادن چیزی برای مکیدن (Suck on) به شیرخوار.

بعضی از والدین با بغل کردن شیرخوار در حالت مستقیم به آرام شدن او کمک می کنند.

شیرخواران مبتلا به عدم تحمل لاکتوز یا ریفلاکس وقتی به پشت خوابانده می شوند شدیدتر و طولانی تر گریه می کنند ولی توصیه نمی شود شیرخوار را به روی شکم بخوابانند زیرا با این کار احتمال بروز سندرم مرگ ناگهانی شیرخوار (مبحث ۲۶) افزایش می یابد. روشهای مختلف، مانند ایجاد تغییر در رژیم غذایی یا افزایش دادن هوای تازه اتاق شیر خوار یا دادن بعضی ترکیبات گیاهی مثل چای گیاهی یا ترکیبات نعناع به وسیله والدين مورد استفاده قرار می گیرد.

بیماری های کودکان (قسمت 7)
 

 سندرم مرگ ناگهانی شیرخوار

 سندرم مرگ ناگهانی شیرخوار ( Sudden infant death syndrome ; SIDS) عبارت است از مرگ ناگهانی و بدون توجیه شیرخوار زیر یک سال و شایع ترین عامل مرگ در شیرخواران یک ماهه تا یک ساله به شمار می آید و در اکثر موارد بین ۲ ماهگی تا ۴ ماهگی روی می دهد.

در تعریفی دیگر اصطلاح SID به مرگ ناگهانی و و غیرمنتظره شیرخواری که هیچ عامل کشنده تشخیصی برای آن پیدا نشود گفته می شود.

علت دقیق مرگ ناگهانی شیر خوار مشخص نیست ولی رعایت موارد زیر خطر بروز آن را کاهش می دهد:

1- به پشت خواباندن شیرخوار: شیرخوارانی که معمولاً به پشت خوابانده می شوند ولی در زمان های خاصی مانند هنگام تعویض پوشک به روی شکم قرار می گیرند بسیار در خطر مرگ ناگهانی قرار دارند؛ بنابراین باید شیرخوار را دایما به پشت خواباند.

2- قرار دادن شیرخوار بر روی سطح سفت و پوشیده شده با روکش مناسب: هرگز شیر خوار را روی بالش، لحاف، پوستین یا سایر سطوح نرم قرار ندهید.

3- در دسترس قرار ندادن اشیا، اسباب بازی ها و وسایل خواب: از بالش، پتو، لحاف، پوستین یا محافظ های بالش مانند در محل خوابیدن شیر خوار استفاده نکنید و این وسایل را از صورت وی دور نگه دارید.

4- از بیش از حد گرم شدن بدن نوزاد جلوگیری نمایید: لباس شیرخوار باید مناسب باشد و باید از پوشاندن بیش از اندازه شیرخوار اجتناب نمود. دمای اتاق شیر خوار باید به میزانی باشد که افراد بزرگسال در آن احساس راحتی می کنند.

5- دادن پستانک: دادن پستانک تمیز و خشک به شیرخوار، در هنگام خواب مفید است ولی نباید شیرخوار را مجبور به مکیدن پستانک نمود. در شیر مادر خواران پستانک باید بعد از یک ماهگی داده شود.

عوامل افزایش‌دهندۀ خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد

گرچه سندرم مرگ ناگهانی نوزادان فقط یک علت مشخص ندارد، اما چند عامل خطر برای آن شناسایی شده‌ که برخی از آنها شامل موارد زیر است:

1- تولد زودرس: هرچه نوزاد زودتر از موعد زایمان مادر و زمان مقرر تولدش به دنیا آمده باشد، ریسک بالاتری برای سندرم مرگ ناگهانی نوزاد دارد.

2- وزن بسیار کم هنگام تولد: هرچه وزن هنگام تولد نوزاد پایین‌تر باشد، ریسک سندرم مرگ ناگهانی نوزاد نیز بیشتر می‌شود.

3- نوزادان مادران زیر ۲۰ سال: مادران زیر ۲۰ سال بیشتر از مادران بالای ۲۰ سال، احتمال داشتن نوزادی را دارند که در اثر خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد فوت شود.

4- رویداد آشکار تهدیدکنندۀ زندگی: نوزادانی که دچار یک رویداد آشکار تهدیدکننده در زندگی یا ALTE شده‌اند، یعنی زمانی که تنفسشان قطع شده، بدن نوزاد سست و رنگ‌پریده یا کبود شده است و نیازمند احیای قلبی ‌ریوی بوده‌اند، ریسک بالاتری برای سندرم مرگ ناگهانی نوزاد دارند.

5- تولدهایی در فواصل کوتاه: خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد با هر کودکی که به دنیا می‌آورید افزایش می‌یابد. همچنین هرچه زمان کوتاه‌تری بین بارداری‌های مکرر یک مادر باشد، نوزادان او ریسک بیشتری برای سندرم مرگ ناگهانی نوزاد دارند. دوقلو بودن نوزادان نیز، خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد را دو برابر می‌کند، حتی اگر نوزادان زودرس نباشند یا وزن خیلی کمی در هنگام تولد نداشته باشند. داشتن خواهر یا برادری که قربانی سندرم مرگ ناگهانی نوزاد شده است نیز، خطر این سندرم را چند برابر افزایش می‌دهد.

بیماری های کودکان (قسمت 7)
 

آلرژی های غذایی

آلرژی غذایی، واکنش افراطی سیستم ایمنی بدن به یک پروتئین بی‌ضرر در یک غذای خاص است. وقتی کودکی که آلرژی دارد یک غذای آلرژی‌زا را می‌خورد، بدن او آنتی‌بادی تولید می‌کند و مواد دیگری آزاد می‌کند که باعث واکنش نشان دادن سیستم ایمنی بدن می‌شود.

اگر کودک شما به چیزی واکنش آلرژیک نشان دهد، علائم آلرژی می‌تواند طی چند دقیقه تا چند ساعت ظاهر شود. گاهی این علائم روی پوست ظاهر می‌شود و شامل کهیر، قرمزی و خارش قسمت‌هایی از پوست، اگزما یا ورم است. همچنین کودک ممکن است علائم گوارشی مثل دردهای شکمی، استفراغ یا اسهال را نشان دهد.

شایع ترین عوامل آلرژی غذایی در کودکان

1. غذاهای دریایی، به خصوص میگو
2. تخم مرغ
3. سویا
4. گندم
5. شیر، به خصوص شیر گاو
6. بادام زمینی، دیگر آجیل ها و دانه های روغنی

معمولاً آلرژی غذایی در بزرگسالان از بین نمی رود ولی کودکان در بعضی موارد از این آلرژی رهایی پیدا می کنند. در کودکان، احتمال برطرف شدن آلرژی به شیر یا سویا بیشتر از آلرژی نسبت به بادام زمینی، ماهی یا میگو است.

آلرژی به شیر و سویا، به ویژه در شیرخواران و بچه های کوچک شایع است. گاهی این آلرژی ها با کهیر و آسم همراه نیستند بلکه موجب کولیک (دردهای قولنجی شکم)، به خواب نرفتن و احتمالا وجود خون در مدفوع، یا کاهش رشد می شوند. به نظر می رسد عدم تکامل دستگاه ایمنی و دستگاه گوارش شیرخواران و کودکان علت اصلی استعداد آنان نسبت به آلرژی غذایی باشد.

علائم شایع حساسیت غذایی در کودکان

1. تهوع
2. استفراغ
3. دل درد
4. اسهال
5. خس خس سینه
6. گرفتگی صدا
7. گرفتگی و درد شدید در گلو
8. سرفه
9. آبریزش بینی
10. واکنش پوست با خارش شدید
11. کهیر
12. خشک شدن و سوزش زبان و لب ها

علائم شدید ممکن است در برخی موارد نیاز فوری به ویزیت پزشک داشته باشند. افت ناگهانی فشار خون که منجر به شوک در کودکان می شود یا سرگیجه، گیجی، تنگی قفسه سینه، تورم گلو که باعث بسته شدن راه-های هوایی، تنفس پر سر و صدا، از دست دادن هوشیاری و افتادن نمونه های خاصی از این بیماری هستند.
همچنین، آلرژی به شیر و سویا در کودکان ممکن است علائمی شبیه به کولیک داشته باشد و اعث دیده شدن خون در مدفوع فرزند شما شود.

درمان آلرژی غذایی کودکان

درمان آلرژی غذایی با پرهیز از غذای عامل ایجاد آن صورت می گیرد. والدین کودک یا مراقبين او باید از دادن غذای آلرژی زا خودداری نمایند.

در صورتی که خوردن شیر خشک (شیر گاو) یا شیر سویا باعث آلرژی کودک می شود باید شیر مادر یا شیر دیگری را جایگزین آن نمود. گاهی برای درمان آلرژی های غذایی شدید کورتون تجویز می شود. خوشبختانه معمولاً با گذشت زمان (طی چند سال اول زندگی) این بیماری های گوارشی برطرف می شوند. و بعضی شیر مادرخواران حساسیت زیادی به غذای خاصی دارند و چنان چه مادرشان این غذا را بخورد، با ورود مقدار کافی از آن به داخل شیر مادر، حساسیت در شیرخوار به دنبال خوردن این شیر ایجاد می شود. این مادران باید از خوردن غذای مزبور اجتناب نمایند.

بیماری های کودکان (قسمت 7)
 

مسمومیت تصادفی

مسمومیت چهارمین عامل مرگ های تصادفی در کودکان است. و کودکان زیر ۵ سال و نیز نوجوانان در معرض مسمومیت قرار دارند.

شایع ترین سن خوردن تصادفی سموم، زیر ۵ سالگی است.

مسمومیت های تصادفی بیش از همه هنگامی روی می دهند که وضعیت معمولی زندگی عوض می شود (مثلاً در هنگام مسافرت و در تعطیلات).

اقدامات لازم در مسمومیت های تصادفی عبارتند از:

۱. باز نگه داشتن راه تنفس و برقراری گردش خون.

۲. خارج کردن اشیای قابل مشاهده از دهان و چشم ها به منظور پایان دادن تماس با آنها.

٣. تشخیص نوع و مقدار ماده خورده شده در صورت امکان (و در نتیجه، کمک به تعیین پادزهر آن).

۴. اطلاع دادن به مرکز کنترل سموم، قبل از شروع سایر اقدامات.

۵. در صورت نیاز به ایجاد استفراغ، دادن شربت ایپکا (نوعی داروی ایجاد کننده استفراغ). این شربت باید در دسترس تمام افراد دارای بچه کوچک قرار داشته باشد. در شیرخواران تا ۱۲ ماهه ۵ تا ۱۰ میلی لیتر شربت ایپکا و سپس ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلی لیتر آب داده می شود و در صورت لزوم، این کار تکرار می شود. در کودکان ۱ تا ۱۲ ساله، یک قاشق غذاخوری (۱۵ میلی لیتر) شربت و سپس ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلی لیتر آب داده می شود و در صورت لزوم می توان این کار را یک بار دیگر طی ۳۰ دقیقه بعد تکرار کرد. در بزرگسالان، ۱ تا ۲ قاشق غذاخوری (۱۵ تا ۳۰ میلی لیتر) شربت و سپس ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلی لیتر آب داده می شود و می توان یک بار دیگر این کار را طی ۳۰ دقیقه بعد تکرار کرد.

۶ در صورت امکان، مقداری از ماده استفراغ شده را باید برای تشخیص نوع سم به آزمایشگاه فرستاد.

۷. سر فرد مسموم را باید به پهلو قرار داد تا از ورود مواد استفراغی به داخل ریه ها، پیشگیری و به باز نگه داشته شدن راه هوایی کمک شود.

۸. در فرد غیر هوشیار یا دچار تشنج، هرگز نباید استفراغ ایجاد کرد زیرا این کار ممکن است موجب ورود مواد به ریه ها شود.

۹. در صورتی که فرد موادی مانند پاک کننده و شوینده، گریس یا ترکیبات نفتی یا واکس مبل را خورده است نباید ایجاد استفراغ نمود زیرا این کار می تواند موجب افزایش سوختگی داخلی شود.

۱۰. چنان چه لازم باشد بیمار به بیمارستان اعزام شود باید این کار به وسیله آمبولانس مجهز به وسایل اورژانس صورت گیرد.

توجه

هرگز نباید به افراد مبتلا به مسمومیت تصادفی با مواد خوراکی نوشابه گازدار داده شود. همچنین نباید به این افراد (به ویژه در کودکان)، آب حاوی نمک یا خردل داده شود. زیرا در این صورت احتمال افزایش سدیم خون وجود دارد.

بیماری های کودکان (قسمت 7)
 

اگزما (درماتیت آتوپیک)

اگزما (درماتیت آتوپیک؛ atopic dermatitis) نوعی بیماری پوستی دراز مدت است. «آتوپیک» به معنی تمایل به ابتلا به اختلالات آلرژیک و «درماتیت» به معنی التهاب پوست است.

نوزادان و کودکان بیش از همه مبتلا به اگزما می شوند ولی این بیماری در هر سنی ممکن است ایجاد شود. افرادی که در شهرها و نقاط خشک زندگی می کنند بیشتر در معرض ابتلا هستند.

با افزایش سن کودک ممکن است اگزما برطرف یا بهتر شود ولی احتمال دارد پوست، خشک و تحریک پذیر باقی بماند. از سوی دیگر ممکن است درماتیت همچنان در سنین بلوغ و بزرگسالی ادامه یابد.

اگزما مسری نیست.

علت درماتیت آتوپیک مشخص نیست و احتمال عوامل ژنتیکی و محیطی در ایجاد آن نقش دارند. فرد مبتلا به درماتیت آتوپیک، اغلب به اختلالات آتوپیک دیگر مانند تب یونجه و اسم نیز مبتلا است.

شایع ترین علایم اگزما

خارش و خشکی پوست، ایجاد بثورات (دانه ها) بر روی صورت، سطح داخلی آرنج ها، پشت زانوها و روی دست ها و پاها. و خاراندن پوست ممکن است موجب قرمزی، تورم، ترک خوردگی، ترشح مایع شفاف، ایجاد دلمه، ضخیم شدگی پوست و بروز بافت جوشگاهی (اسکار) شود. اغلب، علایم پوستی دچار شدت و ضعف می شوند.
 

در واقع درماتیت آتوپیک، شایع ترین نوع اگزما است.

سایر انواع اگزما عبارتند از: درماتیت آلرژیک تماسی (که در اثر تماس بدن با مواد ناشناخته از نظر دستگاه ایمنی، مانند پیچک سمی ایجاد می شود)؛

1- اگزمای دیس هیدروتیک (که با تحریک پذیری و تاول و خارش و سوزش پوست کف دست ها و پاها همراه است)؛

2- نورو درماتیت (که با لکه های پوسته پوسته سر، پایین ساق، مچ دست و ساعد همراه است و به دنبال خارش موضعی مثلاً بعد از گزش حشره ایجاد می شود)؛

3- اگزمای سکه ای (که در آن نقاط سکه مانند بسیار خارش دار، پوسته پوسته و دَلَمه دار در پوست ایجاد می شود)؛

4- اگزمای سبورئیک (که در آن، لکه های پوسته پوسته زرد رنگ و چرب بر روی پوست سر و صورت و گاهی سایر نواحی بدن ایجاد می شوند)؛

5- درماتیت استاز (که به شکل نواحی تحریک پذیر در پایین ساق ها دیده می شود و علت آن، در اغلب موارد، مشکل در جریان خون است).

مواد ایجاد یا تشدید کننده اگزما

پشم یا الیاف مصنوعی، صابون ها و پاک کننده ها، بعضی از عطرها و لوازم آرایش، موادی مانند کلر، روغن های معدنی یا حَلال ها، گرد و غبار، شن، دود سیگار، تخم مرغ، بادام زمینی، ماهی، شیر، فرآورده های سویا، گندم، مایت ها هیره های موجود در گرد و غبار، کپک، گرده گیاهان، موی سگ یا گربه.

استرس، عصبانیت و ناامیدی می توانند موجب تشدید اگزما شوند ولی عامل ایجاد آن به شمار نمی آیند. عفونت های پوستی، حرارت و شرایط آب و هوایی نیز می توانند شروع یا تشدید اگزما را سبب شوند. سایر عوامل آغاز کننده اگزما عبارتند از: عدم استفاده کافی از مرطوب کننده به دنبال استحمام، رطوبت پایین در فصل زمستان، خشک بودن آب و هوا، استحمام طولانی یا با آب داغ، عفونت های میکروبی و سرد شدن ناگهانی بدن به دنبال تعريق.

درمان اگزما (درماتیت آتوپیک)

درمان درماتیت آتوپیک بر اساس سن، علایم و وضعیت سلامتی عمومی فرد تعیین می شود. معمولاً علایم بیماری در اثر مراقبت صحیح از پوست و تغییر نحوه زندگی بهبود می یابند. درمان دارویی درماتیت آتوپیک به وسیله کرم ها یا پمادهای پوستی کنترل کننده تورم و کاهش دهنده آلرژی، کورتون، آنتی بیوتیک (برای درمان عفونت های میکروبی)، آنتی هیستامین ها (برای کمک به درمان خارش شبانه و بهبود خواب شب) و داروهای تضعیف کننده دستگاه ایمنی، نور درمانی، ترکیبی از نور درمانی و دارویی موسوم به پسورالن، مراقبت از پوست به منظور حفظ سلامت آن و محافظت بیمار در برابر عوامل آلرژی زا انجام می شود.

بیشتر بخوانید:

بیماری های کودکان

منابع:

itteb.com

madarsho.com

mamanam.com

منبع: بیماری های کودکان - دکتر علیرضا منجمی

سندروم مرگ ناگهانی شیرخوار - مهناز میریان

پایگاه خبری حقوق نیوز - بیماری و پیشگیری



+ 0
مخالفم - 0

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: