حقوق خبر
گوش

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 2)

پارگی یا سوراخ شدن پرده صماخ اغلب با کاهش شنوایی و گاهی ترشح همراه است و معمولا" درد وجود ندارد. گوش میانی به وسیله پرده صماخ از مجرای گوش جدا می شود

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 2)
 

 اُتیت خارجی ( گوش شناگران)

 اتیت خارجی(otitis externa) ، عفونت گوش خارجی و یا مجرای خارجی گوش است و می تواند موجب خارش گوش شود و یا قرمزی و التهاب گوش ایجاد نماید به نحوی که حرکت سریا لمس گوش با درد شدیدهمراه شود. حتی ممکن است از گوش، چرک خارج شود.

چه عواملی باعث بروز اَتیت خارجی می شوند؟

اتیت خارجی اغلب در اثر میکروبی به نام سودومونا آئروژینوزا که در محیط ( خاک؛ آب فراوان است به وجود می آید. با این که بیماری در تمام گروه های سنی دیده می شود، در کودکان و نوجوانان شایع تر است و می تواند بسیار دردناک باشد.

اتیت خارجی چگونه منتشر می شود؟

وجود آب آلوده در گوش می تواند موجب اتیت خارجی شود. معمولا" این بیماری طی چند روز از ورود آب آلوده یا ورود اشیای آلوده به داخل گوش ایجاد می شود.

 آیا تفاوتی میان عفونت گوش میانی و عفونت گوش خارجی در کودکان وجود دارد؟

بله. اتیت خارجی ، معادل عفونت گوش میانی که در دوران کودکی به طور شایع ایجاد می شود نیست. اگر فرد بتواند بدون ایجاد درد یا ناراحتى، قسمت خارجی گوش خود را تکان دهد احتمالا" به اتیت خارجی مبتلا نیست.

آیا می توان از ایجاد اتیت خارجی پیشگیری کرد؟

بله. برای این کار، رعایت ۴ مورد زیر در ارتباط با پیشگیری از ابتلا به اتیت خارجی، در اثر شنا ضروری است:

۱. پس از شنا، گوش های خود را خشک کنید. اگر خارج کردن آب از گوش برایتان مشکل است چند قطره از محلول مخصوص دارای پایه الکلی را در داخل گوش خود بچکانید. محلول مزبور را از داروخانه تهیه کنید.

۲. از مسئول استخر درباره برنامه آزمایش کلرو pH استخر سؤال کنید. استخر و سونایی که در آن ها کنترل میزان کلرو pH به خوبی صورت می گیرد موجب بروز اتیت خارجی نمی شود.

٣. از شنا کردن در مکان هایی که به دلیل آلودگی تعطیل شده اند خودداری کنید.

۴. اجسام خارجی ( مانند انگشت و سوابهای پنبه ای ) را داخل گوش نکنید زیرا موجب خراشیدگی گوش و بروز عفونت گوش می شوند.

 در صورت مشکوک بودن به اتیت خارجی با پزشک مشورت کنید. این بیماری با قطره های آنتی بیوتیک قابل درمان است.

 واکس داخل گوش (سرومن) و خارش گوش؛ سوراخ کردن گوش و آفتاب سوختگی گوش

واکس داخل گوش (سرومن)

واکسن (موم) داخل گوش (سرومن؛ waxy ears یا cerumen) به ماده مومی گفته می شود که در داخل سوراخ گوش خارجی به وجود می آید و یکی از شایع ترین شکایات افراد را داخل شدن این ماده در اثر وارد آوردن فشار با گوش پاک کن های پنبه ای، به قسمت های داخلی تر مجرا تشکیل می دهد. وجود این ماده مومی به مقدار زیاد، علاوه بر احساس مسدود بودن گوش، می تواند موجب کاهش شنوایی، وزوز و گاهی درد شود.

 تمیز کردن گوش با گوش پاک کن پنبه ای ضروری نیست. گوش، مجهز به مکانیسم تمیز کننده داخلی است. چربی های موجود در مجرای گوش تمامی ذرات را به دام می اندازند و آن ها را به شکل موم (واكس) به خارج از گوش هدایت می کنند. این کار بدون اینکه متوجه آن شویم صورت می گیرد.

هنگامی که فرد سعی می کند گوش خود را تمیز نماید، این ماده مومی به سمت داخل تر مجرای گوش رانده می شود و به صورت متراکم در می آید. همچنین لازم نیست داخل مجرای گوش با حوله، گوش پاک کن یا دستمال کاغذی خشک شود و باید اجازه داد تا این کار به طور طبیعی صورت گیرد و یا می توان داخل مجرای گوش را با حرارت ملایم سشوار خشک کرد.

 روغن زیتون می تواند به نرم شدن واکس گوش و خارج شدن آن کمک کند. این کار با ریختن دو قطره در گوش، دوبار در روز صورت می گیرد. همچنین می توان از قطره های نرم کننده واکس گوش که در داروخانه ها به فروش می رسند استفاده کرد.

گاهی خارج کردن واکس گوش به وسیله پزشک یا پرستار و با استفاده از سرنگ مخصوص ضرورت می یابد.

خارش گوش

خارش گوش ناراحت کننده است و در صورتی که ناشی از اگزما، یا بیماری پسوریازیس باشد موجب ناراحتی مداوم می شود. خاراندن یا دستکاری گوش، به لایه حساس مفروش کننده گوش خارجی آسیب وارد می آورد و موجب بروز عفونت آن (أتیت خارجی) می شود. ممکن است در صورت ورود آب به داخل مجرای و گوش، در حین شنا نیز این عارضه ایجاد شود. مجاری گوش متورم، تنگ و دردناک می شوند. شنوایی دچار مشکل می شود و اغلب ترشح از گوش وجود دارد.

برای درمان باید از قطره آنتی بیوتیک گوش و مسکن قوی استفاده کرد. در موارد شدید باید گوش به وسیله متخصص تمیز شود.

سوراخ کردن گوش

 سوارخ کردن گوش هر عاملی که به پوست آسیب برساند می تواند موجب انتقال عفونت به داخل آن شود. از جمله این عوامل، سوراخ کردن گوش است که به ویژه در صورت عدم رعایت مسایل بهداشتی و مراقبت نکردن از پوست ناحیه در حین سوراخ کردن گوش یا بعد از آن می تواند با عفونت همراه شود.

میزان شیوع عوارض سوراخ کردن گوش بسیار زیاد است. در مواردی که از سوزن برای سوراخ کردن گوش استفاده شده است احتمال ایجاد عوارض کمی بیش از موارد استفاده از دستگاه مخصوص بوده است (۳۳٪ دربرابر ۲۹٪).

 در صورت استفاده از گوشواره های نیکلی، احتمال ایجاد حساسیت زیاد است. حتی گوشواره های فولاد ضد زنگ مقداری نیکل آزاد می کنند. حتی گزارش شده است که در گوشواره های از جنس طلا یا نقره نیز آزاد شدن نیکل صورت می گیرد و ممکن است حساسیت در این موارد نیز ایجاد شود. البته در موارد استفاده از گوشواره های ((ضد حساسیت) که کمتر از ug 005/0 نیکل آزاد می کنند، بروز عوارض حساسیتی گزارش نشده است.

 درماتیت (التهاب پوست )ناشی از تماس با طلا نیز ذکر شده ولی نادر است زیرا طلا در ترشحات بدن حل نمی شود. وارد کردن گوشواره های طلا در گوشی که اخیرا سوراخ شده است احتمال ایجاد حساسیت به طلا را افزایش می دهد و حساسیت های ایجاد شده طولانی می شوند و گاهی چند ماه طول می کشند. باید از وارد کردن گوشواره های حاوی آلیاژ طلا یا گوشواره های آب طلا به سوراخ ایجاد شده در گوش، حداقل به مدت ۶ هفته بعد از سوراخ کردن گوش خود داری کرد. (گوشواره های ارزان قیمت، گوشواره های از جنس نقره دارای عیار قانونی، طلای زرد، آب طلا، یا آب نقره و حتی گوشواره های طلای با عیار ۱۴ یا ۱۸ ، حاوی نیکل هستند و به طور شایع موجب حساسیت می شوند).

 ((ضد حساسیت)) بودن گوشواره الزاما به معنی نداشتن نیکل نیست. در صورت مشکوک بودن می توانید با استفاده از ((کیت دی متیل گلیو گزیم))، گوشواره یا حلقه را از نظر دارا بودن یا نبودن نیکل آزمایش کنید.

 آفتاب سوختگی گوش

 قسمت بالای گوش در معرض آفتاب قرار دارد و نسبت به پرتوهای زیان بخش فرابنفش آفتاب حساس است و ممکن است دچار آفتاب سوختگی شود.

 سرطان پوست در اثر تماس طولانی با آفتاب ممکن است در ناحیه ی پوست گوش ایجاد شود.

 بهترین روش جلوگیری، استفاده از کرم ضد آفتاب و پوشاندن گوش به وسیله کلاه است.

 گوش چسبناک و اُتیت میانی

 اُتيت میانی چیست؟

أتيت میانی التهاب یا عفونت گوش میانی است که اغلب هنگامی آغاز میشود که عفونت های ایجاد کننده گلودرد، سرماخوردگی یا سایر عفونت های تنفسی به گوش میانی انتشار می یابند. این عفونت ها ممکن است ویروسی یا باکتریایی باشند. هفتاد و پنج درصد کودکان تا ۳ سالگی حداقل یک بار دچار اتیت میانی می شوند. حدود نیمی از این کودکان طی ۳ سال اول زندگی، ۳ بار یا بیشتر به عفونت های گوش مبتلا می شوند. با اینکه اتیت میانی عمدتا" بیماری شیرخواران و بچه های کوچک است ممکن است بزرگسالان را نیز مبتلا کند.

آیا اُتيت میانی انواع مختلفی دارد؟

بله. دو نوع اصلی اُتیت وجود دارد. نوع اول، اُتیت میانی حاد و نوع دوم، «اُتیت میانی همراه با ترشح یا گوش چسبناک» نامیده می شود.

در اُتیت میانی حاد، بخش هایی از گوش عفونی و متورم و مایع و مخاط در داخل گوش محبوس می شوند. اتیت میانی حاد می تواند دردناک باشد. در اتیت میانی همراه با ترشح (مایع) یا گوش چسبناک، حتی پس از رفع عفونت، مایع و مخاط در داخل گوش محبوس باقی می مانند.

در اتیت میانی همراه با ترشح گوش، به سختی می تواند با عفونت های جدید مبارزه کند. این مایع می تواند بر شنوایی بیمار هم تأثیر بگذارد.

اُتيت میانی چگونه ایجاد می شود؟

معمولا" اتیت میانی در اثر ورود ویروس ها و یا باکتری ها به داخل گوش و ایجاد عفونت به وسیله آن ها روی می دهد. اغلب اتیت میانی در نتیجه بیماری دیگری مانند سرما خوردگی ایجاد می شود. مبارزه با بیماری برای کودکان سخت تر از بزرگسالان است، از این رو شیوع عفونت های گوش در کودکان بیشتر است. بعضی از پژوهشگران معتقد هستند که عوامل دیگر، مانند حضور در محیط آلوده به دود سیگار می تواند منجر به بروز عفونت های گوش شود.

چرا کودکان بیش از بزرگسالان به اُتیت میانی مبتلا می شوند؟

علل زیادی برای بالاتر بودن میزان ابتلای کودکان به اتیت میانی، در مقایسه با بزرگسالان وجود دارد. نخست آنکه کودکان سخت تر با عفونت ها مبارزه می کنند. زیرا هنوز سیستم ایمنی بدن کودکان تکامل نیافته است. علت دیگر آن است که در کودکان، لوله ( شیپور) استاش که مسیر کوچکی است که بخش بالایی حلق را به گوش میانی مرتبط می کند کوتاه تر و مستقیم تر از بزرگسالان است. این ویژگی از چند طریق موجب بروز اتیت میانی می شود.

معمولا" لوله استاش بسته است ولی به طور منظم برای تهویه ی هوای داخل گوش میانی باز می شود. این لوله همچنین فشار هوای موجود در گوش میانی را در واکنش به تغییرات فشار هوای محیط متعادل می کند. با این حال، لوله استاش بسته شده در اثر تورم لایه مفروش کننده آن یا در اثر تجمع مخاط حاصل از سرماخوردگی یا بنابر علل دیگر، قادر به باز شدن به منظور تهویه گوش میانی نیست. عدم تهویه مزبور به مایع ترشح شده از بافت مفروش کننده گوش میانی اجازه می دهد تجمع پیدا کند. در صورت مسدود باقی ماندن لوله استاش، مایع قادر به تخلیه شدن نخواهد بود و شروع به تجمع در گوش میانی می کند.

عامل دیگری که کودکان را نسبت به ابتلا به اتیت میانی مستعدتر می سازد، بزرگ تر بودن لوزه سوم در کودکان، نسبت به بزرگسالان است. قسمت اعظم لوزه سوم از سلول هایی موسوم به «لنفوسیت» تشکیل می شود که به مبارزه با عفونت ها کمک می کنند.

لوزه سوم در پشت قسمت بالایی حلق، در نزدیکی لوله های استاش قرار دارد. بزرگ شدن لوزه سوم با باز شدن لوله استاش تداخل می کند. علاوه براین ممکن است لوزه سوم عفونی شود و عفونت به داخل لوله های استاش انتشار یابد.

باکتری ها از طریق لایه مفروش کننده یا مسیر عبور لوله أستاش به گوش میانی می رسند و تولید عفونت میکنند که این عفونت موجب تورم لایه مفروش کننده گوش میانی، انسداد لوله أستاش و مهاجرت گلبول های سفید از طریق گردش خون به منظور کمک به مبارزه با عفونت می شود. در این فرایند، گلبول های سفید تجمع می یابند و اغلب موجب کشته شدن باکتری ها می شوند. مجموعه باکتری ها و گلبول های سفید کشته شده، تشکیل چرک در گوش میانی را که مایعی به رنگ سفید متمایل به خاکستری است سبب می شود. با افزایش مایع ممکن است پرده صماخ و استخوانچه های گوش میانی نتوانند به راحتی حرکت کنند و در نتیجه، اشکال شنوایی ایجاد می شود. با تشدید عفونت در بسیاری از کودکان درد شدید گوش نیز به وجود می آید. وجود مایع خیلی زیاد در گوش می تواند به پرده صماخ فشار وارد آورد و سرانجام به پارگی آن منجر شود.

 اُتیت میانی چه مشکلاتی ایجاد می کند؟

أتيت میانی علاوه بر درد شدید در صورت عدم درمان موجب بروز عوارض جدی می شود. عفونت درمان نشده می تواند از گوش میانی به قسمت های مجاور سر، از جمله مغز انتشار یابد. اگر چه معمولا" کاهش شنوایی ناشی از اتیت میانی موقتی است، ممکن است اتیت درمان نشده منجر به اختلال شنوایی دایمی شود. باقی ماندن مایع در گوش میانی و اتیت میانی مزمن می تواند شنوایی کودک را در زمانی که فراگیری تکلم و آموزش زبان نقش حیاتی دارد کاهش دهد. کودکانی که به دلیل عفونت های مکرر گوش دچار اختلال شنوایی زودرس می شوند مستعد ایجاد ناتوانی در گویش هستند.

چگونه می توان احتمال وجود اُتیت میانی در کودک را مطرح کرد؟

اغلب تشخیص وجود اتیت میانی به دلیل آنکه هنوز کودک قادر به صحبت کردن و بیان ناراحتی خود نیست دشوار است.

علایم شایع مطرح کننده وجود اُتیت میانی عبارتند از:

1- تحریک پذیری غیر عادی

2- اشکال در به خواب رفتن

3-  احساس کشش در یک یا هر دو گوش

4- تب

5- ترشح مایع از گوش

6- کاهش تعادل

7- عدم واکنش به صداهای ملایم یا خیلی نزدیک نشستن به تلویزیون برای بهتر شنیدن صدای آن یا بی توجه بودن.

 آیا می توان برای پیشگیری اختصاصی از اُتیت میانی کاری کرد؟

در حال حاضر روش پیشگیری اختصاصی از أتت میانی، شامل واکسیناسیون علیه عفونت های تنفسی و پروسی یا باکتریایی در دسترس نیست. از سویی مشخص شده است که کودکانی که در مراکز گروهی به سر می برند یا همواره با بزرگسالان سیگاری زندگی می کنند بیشتر دچار عفونت های گوش می شوند. بنابراین کودکان مستعد به أتيت میانی باید از این شرایط دور نگه داشته شوند. همچنین کودکانی که در حالت خوابیده باشیشه شیر می خورند بیشتر دچار اتیت میانی می شوند و موارد بروز این بیماری در کودکانی که شیر مادر می خورند کمتر است.

داروهای ضد سرماخوردگی و ضد حساسیت مانند آنتی هیستامین ها و ضد احتقان ها کمکی به پیشگیری از عفونت های گوش نمی کنند. امروزه دانشمندان در حال تهیه واکسن هایی هستند که در پیشگیری از أتيت میانی امیدوار کننده به نظر می آیند. البته حصول اطمینان در زمینه موثر و بی خطر بودن این واکسن ها به زمان بیشتری نیاز دارد.

چگونه پزشک، و جود اُتیت میانی در کودک را تشخیص می دهد؟

ساده ترین راه برای تشخیص عفونت فعال گوش میانی، مشاهده گوش با استفاده از (اتوسکوپ)) است که وسیله ای نورانی شبیه به چراغ قوه است که به کمک آن می توان مجرای گوش خارجی و پرده صماخ را معاینه کرد. التهاب پرده صماخ نشان دهنده عفونت آن است. استفاده از اتوسکوپ تخصصی موسوم به ((اتوسکوپ پنوماتیک) پزشک را قادر می سازد تا با وارد کردن یک پاف هوا بر روی پرده صماخ از موجود بودن حرکت پرده آگاهی پیدا کند ( اگر در پشت پرده صماخ مایع جمع شده باشد به خوبی زمانی که هوا در پشت آن موجود است حرکت نمی کند).

یک آزمایش مفید برای تشخیص عملکرد گوش میانی ((تمپانومتری)) نام دارد برای این کار، توپی نرم کوچکی را به داخل مجرای گوش وارد می کنند. این توپی از یک بلندگو، یک میکروفون و وسیله ای که می تواند فشار هوا در مجرای گوش را تغییر دهد تشکیل می شود. کودک مورد معاینه تغییرات فشار هوا را در گوش خود حس می کند یا تون های کوتاهی را می شنود. با اینکه آزمایش مزبور اطلاعاتی درباره وضيعت گوش میانی در اختیار قرار می دهد، میزان شنوایی را تعیین نمی کند.

ممکن است در کودکانی که به عفونت های مکرر گوش مبتلا می شوند، به منظور تعیین میزان کاهش شنوایی، آزمایش شنوایی پیشنهاد شود. معمولا" آزمایش شنوایی به وسیله «شنوایی سنج» «ادیولوژیست» یعنی فردی که در زمینه اندازه گیری شنوایی آموزش تخصصی دیده است انجام می شود.

اُتیت میانی چگونه درمان می شود؟

بسیاری از پزشکان در هنگام وجود عفونت فعال گوش میانی، استفاده از آنتی بیوتیک را توصیه می کنند. در صورت وجود درد، مسکن هم تجویز می شود. مصرف آنتی بیوتیک باید تا انتها ادامه یابد. اغلب پزشکان توصیه می کنند که بیمار برای معاینه پیگیری مراجعه نماید.

متأسفانه باکتری های بسیاری موجب أتیت میانی می شوند و بعضی از آن ها به برخی از آنتی بیوتیک ها مقاوم شده اند. علت این مساله تجویز بی مورد آنتی بیوتیک برای سرفه، سرماخوردگی، آنفلوآنزا، یا عفونت ها ویروسی است که به مصرف آنتی بیوتیک نیاز ندارند. آنتی بیوتیک ها می توانند با عوارض مانند : تهوع، اسهال و بثورات جلدی همراه باشند.

ممکن است تا چند ماه پس از بر طرف شدن عفونت، مایع در گوش میانی باقی بماند. اغلب مایع گوش میانی که الوده به عفونت نیست پس از ۳ تا ۶ هفته محو می شود. آنتی هیستامین ها و ضد احتقان ها در درمان اتیت میانی در هیچ مرحله ای از روند بیماری مفید نیستند. چنان چه مایع به مدت بیش از 3 ماه باقی بماند و با کاهش شنوایی همراه باشد، بسیاری از پزشکان وارد کردن ((لوله های مخصوص)) در گوش مبتلا را پیشنهاد می کنند. این کار ((ميرنگوتومی)) نام دارد و معمولا" متخصص گوش و حلق و بینی می تواند آن را به طور سرپایی انجام دهد. در حالی که بیمار تحت بیهوشی عمومی قرار گرفته است، منفذ کوچکی در پرده صماخ وی قرار داده می شود و لوله فلزی با پلاستیکی کوچکی داخل این منفذ، در پرده صماخ قرار داده می شود. این لوله موجب تهویه گوش میانی می شود و کمک می کند تا فشار هوا در گوش میانی با فشار هوای محیط مساوی نگه داشته شود.

لوله به طور معمول به مدت ۶ تا ۱۲ ماده در پرده صماخ باقی می ماند و سپس معمولا" خود به خود خارج می شود. در صورت بزرگ یا عفونی بودن لوزه سوم کودک، ممکن است متخصص گوش و حلق و بینی توصیه کند که همزمان با قراردادن لوله، لوزه سوم کودک برداشته شود. نشان داده شده است که برداشتن لوزه سوم در بعضی از کودکان بالای ۴ سال، تعداد موارد ابتلا به أتیت میانی را کاهش می دهد ولی برداشتن لوزه های کودک، میزان موارد ابتلا به اتیت میانی را کمتر نمی کند.

وقتی مایع خارج می شود باید شنوایی کاملا" بهبود یابد. ممکن است در بعضی بچه ها میرنگوتومی دوباره در صورت عود أتیت میانی پس از خارج شدن لوله ضرورت یابد. تا زمانی که لوله ها در گوش قرار دارند باید آب وارد گوش بیمار نشود. بسیاری از پزشکان توصیه می کنند که بیمار در هنگام شنا یا استحمام از گوشی های محافظ مخصوص استفاده نماید تا آب به گوش میانی آن ها وارد نشود.

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 2)
 

 معاینه گوش( اَتوسکوپی)

 اتوسکوپی چیست؟

اتوسکوپی نوعی معاینه است که در آن با استفاده از وسیله ای شبیه به چراغ قوه، موسوم به "اتوسکوپ" (OTOSCOPE) داخل گوش را مشاهده می کنند. این کار به منظور معاینه (( مجرای گوش خارجی) صورت می - گیرد. مشاهده پرده صماخ تا حدودی اطلاعات درباره آنچه در گوش میانی روی داده است در اختیار قرار می دهد.

اتوسکوپ از سه قسمت "دسته، سر و قسمت "مخروطی" تشکیل می شود. در دسته اتوسکوپ، منبع نور آن قرار دارد و سر اتوسکوپ شامل چراغ و عدسی است و قسمت مخروطی به قسمتی گفته می شود که با ورود به داخل مجرای گوش می توان با استفاده از عدسی واقع در قسمت سر اتوسکوپ مجرا را مشاهده نمود.

مشاهد گوش خارجی

قبل از وارد کردن مخروط اتوسکوپ به داخل مجرای گوش، باید قسمت خارجی گوش را از نظر وجود علایم بیماری که ممکن است با نشانه های بیمار مرتبط باشد مشاهده کرد. به عنوان مثال، در صورتی که بیمار از گوش درد شکایت دارد، ممکن است علایم عفونت گوش خارجی به صورت قرمزی یا تورم خفیف موجود باشند.

 معاینه مجرای گوش خارجی

معاینه با کشیدن ملایم بخش خارجی گوش به سمت بالا و عقب انجام می - شود. با این کار، مجرای گوش خارجی که در حالت طبیعی دارای انحنا است به شکل مستقیم در می آید و در نتیجه، مشاهده پرده صماخ آسان تر می شود.

مجرای گوش خارجی به طور طبیعی دارای کمی مو است که اغلب با ماده مومی شکل زرد تا قهوه ای رنگی پوشیده شده است. مجرای گوش در بزرگسالان تقریبا ۲ سانتی متر طول دارد که فرکانس باز آوایی ( رزونانس) حدود ۳۴۰۰ هرتز را در بزرگسالان را ایجاد می کند که فرکانس مهمی برای درک تکلم به شمار می آید.

 يافته های غیر طبیعی در معاینه (اتوسکوپی) گوش خارجی عبارتند از :

1- لایه مفروش کننده خشک و پوسته پوسته ناشی از آگزما در موارد وجود اگزما، نشانه معمول بیماری، خارش است.

2- وجود مجرای تنگ دچار التهاب و تورم ، احتمالا" همراه با ترشح ناشی از عفونت ( اتیت خارجی). خارش، ناراحتی موضعی، وجود ترشح، و اغلب به مشام رسیدن بوی نا خوشایند از گوش، نشانه های معمول اتیت خارجی را تشکیل می دهند.

3- پرده صماخ در اثر وجود واکس (موم) مخفی شده است.

4- وجود جسم خارجی در گوش، مانند پاک کن ته مداد.

 معاینه پرده صماخ

پرده صماخ طبیعی رنگ خاکستری متمایل به صورتی دارد و تقریبا مدور است. اولین استخوان، از سه استخوان کوچک مبدل ارتعاش های صوتی به مکانیسم شنوایی (حلزون) در مقابل قسمت دورتر پرده صماخ قرار دارد و می توان آن را در قسمت بالایی پرده (تقریبا در موقعیت ساعت ۱۲ آن مشاهده نمود.

اکثر اتوسکوپ ها سوراخ ورود هوای کوچکی دارند که از طریق آن می توان هوا را به داخل مجرای گوش دمید و میزان حرکت پرده صماخ را در اثر دمیدن هوا مشخص کرد. حرکت پرده صماخ بر حسب فشار داخل گوش میانی تغییر می کند.

به طور طبیعی فشار هوای داخل گوش میانی و گوش خارجی یکسان است و در نتیجه، پرده صماخ در وضیعت میانی خود قرار می گیرد و به طور موثر به ارتعاش صوتی واکنش نشان می دهد.

هوا از طریق لوله کوتاهی موسوم به لوله استاش که از گوش میانی تا منطقه ای واقع در بالای دیواره کناری پشت حلق قرار دارد به گوش میانی می رسد. در معاینه معمولی نمی توان این لوله را دید زیرا در پشت سقف دهان قرار دارد. مسدود شدن لوله استاش در اختلالاتی مانند تب یونجه، سرما خوردگی یا در کودکان، در اتیت میانی همراه با ترشح ( " گوش چسبناک"، - فصل ۶) به طور شایع روی می دهد. با مسدود شدن لوله استاش هوا نمی تواند به گوش میانی برسد و فشار دو طرف پرده صماخ را یکسان نماید. در نتیجه ، شنوایی مختل می شود و در صورتی که اختلاف فشار به اندازه ای باشد که موجب کشیده شدن پرده شود، درد به وجود می آید.

علت ایجاد ناراحتی در افرادی که در هنگام سرما خوردگی با هواپیما پرواز می کند همین مساله است. پزشک می تواند از طریق در خواست از بیمار برای انجام باز دم ملایم در حالی که بینی را با انگشت هایش محکم بسته و دهان خود را نیز بسته است تا حدودی از وضعیت لوله أستاش بیمار مطلع شود. به این کار «مانور والسالوا» (valsalva) گفته می شود و یافته طبیعی آن، حرکت خفیف پرده صماخ در حین انجام این مانور است. در صورت انسداد لوله استاش پرده صماخ حرکت نمی کند.

 سایر یافته های غیر طبیعی در معاینه با اتوسکوپ عبارتند از:

1- وجود سوراخ در پرده صماخ ( بر حسب علت ایجاد سوراخ ، ممکن است سوراخ به خوبی ترمیم شود)

2- وجود عفونت حاد گوش میانی أتیت میانی حاد- فصل ۶)

نمای ظاهری پرده صماخ در اتیت میانی حاد به زمان عفونت بستگی دارد. به طور معمول، پرده صماخ قرمز یا زرد رنگ و کدر می شود و علایم مشخص کننده آن محو می شوند و ممکن است پرده به سمت خارج بر جسته شود. ممکن است دمیدن هوا از طریق اتوسکوپ، کاهش تحرک پرده را نشان دهد.

گاهی در اتیت میانی حاد، پرده صماخ پاره می شود و در نتیجه ، فشار (و درد) کاهش پیدا می کند. در این موارد، پارگی پرده و ترشح در گوش خارجی دیده می شوند. در اکثر افراد این پارگی به طور کامل ترمیم می شود.

پارگی پرده صماخ

پارگی یا سوراخ شدن پرده صماخ اغلب با کاهش شنوایی و گاهی ترشح همراه است و معمولا" درد وجود ندارد. گوش میانی به وسیله پرده صماخ از مجرای گوش جدا می شود.

 علل پارگی پرده صماخ

معمولا" پرده صماخ در اثر ضربه یا عفونت پاره یا سوراخ می شود. سایر علل پارگی پرده صماخ عبارتند از :

1- شکستگی جمجمه

2- انفجار ناگهانی

3- فرو کردن بعضی از اجسام، مثل سنجاق سر در عمق مجرای گوش

4- ورود ترکش داغ( جوشکاری) ، یا اسید به مجرای گوش

 عفونت های گوش میانی موجب درد، کاهش شنوایی و پارگی خود به خود پرده صماخ می شوند. در این موارد ممکن است ترشح عفونی یا خونی از گوش وجود داشته باشد که از نظر پزشکی، اتیت میانی همراه با پارگی پرده نامیده می شود. به ندرت ممکن است سوراخ کوچکی پس از بیرون افتادن لوله ی PE ( لوله همسان کننده فشار) یا خارج کردن آن به وسیله پزشک در پرده صماخ باقی بماند.

 اکثر پارگی های پرده خود به خود طی چند هفته و گاهی چند ماه خود به خود ترمیم می شوند. طی این مدت باید گوش از قرار گرفتن در معرض آب و ضربه مصون بماند. مواردی از پارگی که خود به خود ترمیم نمی شوند نیاز به عمل جراحی دارند.

آثار پارگی پرده صماخ بر شنوایی

معمولا" هر چه سوراخ ایجاد شده بزرگ تر باشد ، شدت کاهش شنوایی بیشتر است. محل سوراخ نیز بر میزان کاهش شنوایی تأثیر می گذارد. چنانچه ضربه شدید (مثل شکستگی جمجمه) موجب گسیختگی استخوانچه های گوش میانی که صدا را انتقال می دهند یا موجب آسیب ساختمان های گوش داخلی شود ممکن است کاهش شنوایی کاملا" شدید باشد.

چنان چه ضربه یا انفجار ناگهانی عامل پارگی پرده صماخ باشد کاهش شنوایی شدید خواهد بود و زوز نیز شدت زیادی خواهد داشت. معمولا" در این موارد شنوایی به طور نسبی باز می گردد و وزوز، ظرف چند روز کاهش می یابد. عفونت مزمن ناشی از پارگی پرده می تواند موجب کاهش شنوایی عمده شود.

باید قبل از هر نوع اصلاح پارگی ، تست شنوایی انجام شود. فواید بستن گوش عبارتنداز : جلوگیری از ورود آب به گوش در هنگام استحمام، یا شنا ( ورود آب می تواند موجب عفونت گوش شود)، بهبود شنوایی و کاهش وزوز. همچنین با این کار از ایجاد «گلستئاتوم» کسیت پوستی در گوش میانی که می تواند موجب عفونت مزمن و تخریب ساختارهای گوش شود پیشگیری به عمل می آید.

در صورتی که پارگی بسیار کوچک باشد ممکن است متخصص گوش و حلق و بینی طی مدتی آن را تحت نظر بگیرد که آیا خود به خود بهبود می یابد یا نه؟ همچنین ممکن است پزشک متخصص گوش و حلق و بینی با استفاده از میکروسکوپ، لبه های پرده صماخ را با ماده شیمیایی تماس دهد تا رشد آن تحریک شود و سپس وصله کاغذی نازکی را بر روی پرده صماخ قرار دهد. معمولا" با بسته شدن پرده صماخ، بهبود شنوایی قابل ملاحظه است. ممکن است چند بار (۳ تا ۴ بار) استفاده از وصله کاغذی برای بهبود کامل پارگی لازم شود. در صورت بی تأثیر بودن وصله کاغذی جراحی ضرورت می یابد. در این عمل جراحی که به آن « تمپانو پلاستی» گفته می شود، با قرار دادن بافت در محل پارگی، به ترمیم آن کمک می شود. معمولا" این عمل برای بسته شدن دایم پارگی و بهبود شنوایی کاملا" موفقیت آمیز است و به صورت سرپایی انجام می شود.

بیشتر بخوانید:

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن(قسمتهای دیگر)

تمام اطلاعات درباره سکته گوش + فیلم

منبع: بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خب



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: