حقوق خبر
گوش

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 3)

افراد مبتلا به کری خفیف برای شنیدن صداها، به خصوص صدای تکلم افراد در محیط - های شلوغ، کمی دچار اشکال می شوند. مبتلایان به کری متوسط، بدون استفاده از سمعک دچار اشکال شنوایی هستند. افراد مبتلا به کری شدید، حتی با سمعک باید از لب خوانی استفاده کنند. در اشخاص دچار کری مفرط، درک اصوات تکلمی فقط بالب خوانی امکان پذیر است


 

 باروتروما

 باروتروما چیست؟

«باروتروما» (Baro trauma) به آسیب های ناشی از افزایش فشار هوا یا آب، نظیر آنچه که در پرواز با هواپیما یا هنگام شیرجه زدن فشار داخلی در آب روی می دهد گفته می شود. باروترومای گوش شایع است.

باروتروماهای عمومی که « بیماری فشار زدایی» ( Decompression sickness) هم نامیده می شوند تمام بدن را تحت تأثیر قرار می دهند. تنها ارتباط میان گوش میانی و « دنیای خارج» مجرای نازکی به نام « لوله استاش» است که گوش را با پشت دهان مرتبط می سازد. در هنگام بلع، ممکن است صدای «کلیک» خفیفی شنیده شود که حباب هوایی است که در لوله استاش به حرکت در می آید. این حباب ها به طور مداوم به داخل گوش میانی حرکت می کنند و در این ناحیه فشار داخلی گوش را تنظیم می نمایند. باروترومای گوش هنگامی ایجاد می شود که این لوله ها به طور کامل یا نسبی مسدود شوند.

در پرواز با هواپیما، باروترومای گوش که «اتیت هوایی» (otitis-aero یا barotitis) هم نامیده می شود ممکن است در هنگام فرود آمدن هواپیما برای نشستن در باند روی دهد. بارو ترومای گوش در زمان پایین آمدن از سكو، در افرادی که به داخل استخر شیرجه می زنند، نیز به وجود می آید.

تغییر فشار می تواند موجب ایجاد خط در گوش میانی شود که پرده صماخ را به طرف داخل می راند و در نتیجه به بروز درد و شنیدن صداهای خفه می انجامد.

در موارد شدید تر باروتروما، گوش میانی ممکن است در اثر سعی بدن برای مساوی کردن فشار در دو طرف پرده صماخ، با مایع شفافی پر شود. این مایع به بیرون عروق خونی، در پوشش مفروش کننده گوش داخلی کشیده می شود و تنها در صورت باز بودن لوله أستاش قادر به تخلیه خواهد بود.

وجود مایع در پشت پرده صماخ، «أتیت میانی سروز» نامیده می شود و می تواند با درد و کاهش شنوایی (نظیر آنچه در عفونت گوش میانی روی می دهد) همراه شود.

در باروتروماهای شدید گوش، ممکن است پرده صماخ پاره شود و در نتیجه، خونریزی یا نشت مایع از گوش روی دهد. پارگی پرده صماخ می تواند موجب کاهش شنوایی شود.

در موارد شدید، فشار ، باعث بروز نشت، بین عمیق ترین ساختمان های گوش ( مجاری استخوانی پر از مایع، موسوم به حلزون و مجاری نیم حلقوی) و فضای گوش داخلی می شود. این نشت عمیق، «فیستول» نام دارد. در صورت بروز این عارضه، ممکن است مرکز تعادل بدن تحت تأثیر قرار بگیرد و احساس «شناور بودن» یا «سرگیجه» ایجاد شود. این عارضه ممکن است به جراحی اورژانس نیاز داشته باشد.

باروتروما، شایع ترین مشکل پزشکی است که در مسافران هواپیما دیده می شود. احتمال بروز این اختلال در افرادی که دچار سرماخوردگی، آلرژی یا عفونت هستند و با هواپیما پرواز می کنند بیشتر است. باروتروما در کودکان به دلیل باریک تر بودن لوله آستاش نسبت به بزرگسالان (در نتیجه، زودتر بسته شدن آن)، شایع است.

باروتروما ممکن است در ریه ها نیز روی دهد ولی این عارضه در مسافران هواپیما دیده نمی شود.

بارو ترومای ریه به ندرت در میان افرادی که شیرجه می زنند و در هنگام شیرجه زدن نفس خود را نگه می دارند، در اثر حرکت ناگهانی دیافراگم در تلاش برای «بلع هوا» ایجاد می شود. دیافراگم، عضله اصلی مورد استفاده در تنفس است. این فرم از باروتروما موجب ایجاد خط در ریه ها می شود و می تواند به خونریزی به داخل بافت ریه بیانجامد.

فرم شایع تر ریه، در اثر دستگاه های تهویه مکانیکی مورد استفاده در بخش های مراقبت های ویژه بیمارستان ها روی می دهد. در این موارد، کیسه های هوایی ( آلوئول های موجود در ریه ها ممکن است در اثر فشار زیاد هوای داخل ریه ها پاره یا دچار اسکار (بافت جوشگاهی) شوند. باروترومای ناشی از به کارگیری دستگاه تهویه ونيتلانور) از مشکلات پیچیده پزشکی است.

علایم باروتروما

علایم شایع باروتروما عبارتند از :

1- درد گوش

2- احساس پر بودن گوش

3- نیاز به ایجاد صدای «پوپ» مانند با استفاده از عمل بلع، خمیازه کشیدن یا جویدن آدامس

4- علایم شدیدتر عبارتند از:

5- درد شدید گوش

6- گیجی (سرگیجه)

7- خونریزی یا خروج مایع از گوش که می تواند نشان دهنده پارگی پرده صماخ باشد

8- کاهش شنوایی

9- بارو ترومای ریه ها، در اثر شیرجه زدن از روی سکو می تواند منجر به سرفه همراه با خون، بعد از شیرجه شود، هر چند که این عارضه نادر است.

 تشخیص باروتروما

انواع خفیف باروتروما به وسیله خود فرد قابل تشخیص است. در صورتی که نشانه های بیماری نامشخص باشند و یا مدت زیادی طول بکشند، پزشک می تواند با استفاده از اتوسکوپ تشخیص دهد که آیا پرده صماخ به سمت داخل کشیده شده است یا نه؟ گاهی مشاهده مایع شفاف در پشت پرده صماخ مشکل است. در صورتی که تجمع مایع، قابل مشاهده نباشد، پزشک از دمیدن هوا به داخل مجرای گوش استفاده می کند. اگر با این کار پرده صماخ به خوبی حرکت نکند، احتمالا" در پشت پرده صماخ هوا وجود دارد. ممکن است با مشاهده گوش به وسیله اتوسکوپ، پارگی پرده صماخ تشخيص داده شود.

نشانه ها معمولا" فقط در طول تغییر فشار و شاید برای مدت کوتاهی پس از آن وجود دارند. موارد شدیدتر، از جمله اتیت میانی سروز به مدت بیشتر، احتمالا" چند هفته یا چند ماه طول می کشند. غالبا" پارگی پرده صماخ خود به خود ترمیم می شود ولی ممکن است چند هفته به طول انجامد. احتمالا" شنوایی تا زمان ترمیم کامل گوش به خوبی صورت نمی گیرد. اگر پارگی پرده پس از ۲ ماه بهبود نیابد، برای پیشگیری از کاهش شنوایی دایمی، انجام عمل جراحی ضرورت دارد.

پیشگیری از باروتروما

برای پیشگیری از باروتروما، باید لوله اُستاش باز بماند. در صورت وجود سرماخوردگی، عفونت گوش یا آلرژی بهتر است زمان پرواز با هواپیما به تأخیر انداخته شود. در غیر این صورت، تقریبا" یک ساعت قبل از پرواز باید از داروی ضد احتقان استفاده نمود و در طول پرواز نیز به مصرف آن بر طبق دستورالعمل دارو ادامه داد. همچنین می توان از اسپری ضد احتقان بینی استفاده کرد. آنتی هیستامین ها نیز مفید هستند.

«گوشی» («گوش گیر»)هایی هم ساخته شده اند که می توانند تغییر فشار گوش را کاهش دهند و زمان اضافی برای تنظیم گوش در برابر تغییرات فشار را در اختیار آن بگذارند. این وسایل در پرواز با هواپیما موثر هستند ولی در باروتروما های ناشی از شیرجه اثر ندارند.

در هنگام پرواز با هواپیما، در زمان فرود آمدن، فرد باید بیدار باشد تا در صورت لزوم بتواند با ایجاد صدای «پوپ» مانند در گوش، لوله اُستاش را باز نگه دارد ( در صورتی که از مهماندار هواپیما خواسته شود، در زمان فرود، مسافر را از خواب بیدار می کند). با استفاده از شیشه شیر یا پستانک، در شیرخواران می توان آن ها را در زمان فرود بیدار نگه داشت تا در اثر مکیدن، لوله استاش باز بماند. در هنگام فرود هواپیما، باید این کودکان را به طور صاف نگه داشت.

 درمان باروتروما

اقدامات لازم در طول پرواز ، در صورت وجود علایم باروتروما:

- جویدن آدامس یا مکیدن آب نبات سفت

- در صورت نداشتن آدامس یا آب نبات ، انجام خمیازه و بلع مکرر.

- چنان چه اقدامات فوق بی تأثیر بودند، بینی خود را محکم با انگشتانتان ببندید، با دهان نفس بکشید و سپس در حالی که بینی را بسته اید سعی کنید هوا را از بینی بیرون دهید. این کار را به طور محکم و با فشار زیاد انجام ندهید و به محض شنیدن صدای «پوپ» فشار دادن را متوقف سازید. دمیدن هوا به شکل خیلی پر فشار ممکن است موجب پارگی پرده صماخ شود. این کار باید به دقت و با ملایمت صورت گیرد. اکثر موارد باروترومای مقاوم گوش با داروهای ضد احتقان قابل درمان هستند. در موارد مقاوم غیر معمول، متخصص گوش و حلق و بینی برش کوچکی در پرده صماخ ایجاد می کند تا فشار، مساوی و مایع تخلیه شود. در صورت پاره بودن پرده، برای پیشگیری از عفونت باید از ورود آب به داخل گوش جلوگیری نمود. عدم بهبود پارگی پرده پس از دو ماه باید با عمل جراحی درمان شود.

 چه هنگام باید به پزشک متخصص مراجعه کرد؟

در صورت و جود منگی یا سرگیجه، بلافاصله بعد از شروع پرواز، یا در زمان شیرجه زدن ، باید فورا" به وسیله متخصص معاینه به عمل آید زیرا احتمال ضعیفی وجود دارد که فرد نیاز به جراحی فوری گوش داشته باشد. در صورت وجود درد شدید، خونریزی یا ترشح مایع از گوش، طی چند روز به پزشک مراجعه کنید زیرا ممکن است پارگی پرده صماخ موجود باشد. در صورت وجود گوش درد یا کاهش شنوایی ایی که پس از پرواز یا شیرجه زدن ادامه پیدا می کند باید به پزشک مراجعه کرد.

 پیش آگهی

اغلب موارد باروتروما، بدون بروز عوارض به سرعت بهبود می یابند.

سخت شدگی گوش (اتواسکلروز)

سخت شدگی گوش (اتواسکلروز) چیست؟

سخت شدگی گوش (اتواسکلروز)، رشد غیر طبیعی استخوان گوش میانی است. در نتیجه، از عملکرد صحیح ساختمان های داخل گوش جلوگیری می شود و کاهش شنوایی روی می دهد. در بعضی از افراد مبتلا به اتواسکلروز، ممکن است کاهش شنوایی شدید شود.

شنوایی چگونه انجام می شود؟

شنوایی به گروهی از رویدادها گفته می شود که طی آن، گوش، امواج صوتی را به پیام (سیگنال های الکتریکی تبدیل میکند و تکانه های عصبی را به مغز می فرستد تا در آنجا به صورت صدا تفسیر شوند.

گوش از سه قسمت اصلی خارجی، میانی و داخلی تشکیل می شود. امواج صوتی از راه گوش خارجی وارد می شوند و به گوش میانی می رسند و در این محل، پرده صماخ را به ارتعاش در می آورند. این ارتعاش ها به وسیله سه استخوان کوچک (استخوانچه) گوش میانی انتقال می یابند. این سه استخوان موسوم به استخوان چکشی، سندانی و رکابی هستند. پرده صماخ و استخوانچه ها، ارتعاش ها را به گوش داخلی حمل می کنند.

استخوان رکابی، ارتعاش ها را از طریق پنجره بیضی به داخل مایعی که گوش داخلی را پر می کند انتقال می دهد. ارتعاش ها از راه مایع واقع در بخش حلزونی شکل شنوایی گوش داخلی موسوم به حلزون( cochlea) که حاوی سلول های مویی است حرکت می کنند. مایع موجود در حلزون، قسمت بالای سلول های مویی را به حرکت در می آورد و با این کار تغییراتی که منجر به تولید تکانه های عصبی خواهند شد آغاز می شوند. این تکانه های عصبی به مغز انتقال می یابند و در آنجا به صورت «صدا» تفسیر می شوند. صداهای مختلف، بخش های متفاوت گوش داخلی را تحریک می کنند و به مغز اجازه می دهند صداهای مختلف، از جمله حروف صدادار و بی صدا را از یکدیگر تمیز دهد.

چگونه اتواسکلروز موجب اختلال شنوایی می شود؟

اتواسکلروز می تواند بر حسب اینکه کدام ساختار داخل گوش دچار اختلال شده موجب انواع متفاوتی از کاهش شنوایی شود.

معمولا" اتواسکلروز آخرین استخوان زنجیره، یعنی استخوان سندانی را گرفتار می کند که در مدخل گوش داخلی ( پنجره بیضی) قرار دارد. استخوان غیر طبیعی، در ناحیه پنجره بیضی بی حرکت می شود و این اختلال با عبور امواج به گوش داخلی تداخل می کند. معمولا" اتواسکلروز باعث ایجاد کاهش شنوایی هدایتی می شود که در اثر وجود مشکل در گوش خارجی یا میانی روی می دهد. با شیوع کمتر، اتواسکلروز موجب کاهش شنوایی حسی عصبی ( تخریب سلول های حسی و/یا رشته های عصبی گوش داخلی) و نیز کاهش شنوایی هدایتی می شود.

عوامل ایجاد کننده اتواسکلروز

علت ایجاد اتواسکلروز به طور کامل مشخص نشده است. البته تحقیقات نشان داده اند که اتواسکلروز بیشتر در افراد فامیل ایجاد می شود و ممکن است ارثی باشد یا از والدین به فرزند انتقال یابد.

افرادی که سابقه فامیلی اتواسکلروز دارند بیشتر مستعد ابتلا به این اختلال هستند. به طور متوسط احتمال بروز اتواسکلروز در فردی که یکی از والدینش مبتلا به این بیماری است ۲۵٪ است. این احتمال در صورت ابتلای هر دو والد به ۵۰% می رسد. زنان سفید پوست میان سال بیش از همه در خطر ابتلا قرار دارند. در برخی پژوهش ها ارتباط میان اتواسکلروز و تغییرات هورمونی حاملگی مطرح شده است. شواهدی از ارتباط میان عفونت های ویروسی (مانند سرخک) و اتواسکلروز وجود دارد هر چند علت کامل آن مشخص نشده است.

علایم اتواسکلروز

کاهش شنوایی (که ممکن است به طور بسیار تدریجی ظاهر شود) شایع ترین نشانه است. بسیاری از مبتلایان به اتواسکلروز در ابتدا قادر به شنیدن صداهای زیر و یا نجوا نیستند. علاوه بر کاهش شنوایی ممکن است گیجی، مشکلات تعادلی، یا وزوز گوش موجود باشند.

تشخیص اتواسکلروز

برای رد کردن سایر بیماری ها با مشکلات بهداشتی ایجاد کننده علایم بالا، معاینه به وسیله متخصص گوش و حلق وبینی ضروت دارد. با انجام شنوایی سنجی به وسیله تست های مختلف، عملکرد شنوایی و تعادل ارزیابی می شود و نوار شنوایی ( اَدیو گرام) که میزان حساسیت شنوایی را مشخص می سازد و تمپانو گرام (منحنی نشان دهنده چگونگی عملکرد گوش میانی در هدایت صدا) به دست می آید.

درمان اتواسکلروز

در بسیاری از موارد، جراحی، اقدام درمانی لازم برای اتواسکلروز به شمار می آید .

این عمل، «استاپدکتومی» (stapedectomy) نامیده می شود که در آن، متخصص گوش ( یا متخصص گوش و حلق وبینی) ، استخوانچه معیوب را بر می دارد و به جای آن وسیله ای مصنوعی قرار می دهد که امکان انتقال امواج صدا به گوش داخلی را فراهم می سازد.

مشاوره با جراح درباره خطرات و عوارض احتمالی عمل جراحی مزبور و نیز فواید آن اهمیت دارد. در بعضی موارد نادر، ممکن است جراحی موجب بدتر شدن شنوایی شود. در صورت خفیف بودن کاهش شنوایی، گزینه ی درمانی، عمل جراحی نیست. گاهی کاهش شنوایی پس از جراحی نیز ادامه می یابد. استفاده از سمعک مناسب به بعضی از افراد مبتلا به اتواسکلروز که دچار کاهش شنوایی پایدار هستند. کمک می کند. سمعک امواج صوتی را تقویت می کند و نوع آن بسته به نیاز هر فرد مشخص می شود.

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 3)
 

کری و مشکلات شنوایی

یک نفر از هر پنج نفر در کشور انگلیس دچار مشکلات شنوایی است.

کری چیست؟

ناشنوایی (کری) ممکن است خفیف، متوسط، یا مفرط باشد.

افراد مبتلا به کری خفیف برای شنیدن صداها، به خصوص صدای تکلم افراد در محیط - های شلوغ، کمی دچار اشکال می شوند. مبتلایان به کری متوسط، بدون استفاده از سمعک دچار اشکال شنوایی هستند. افراد مبتلا به کری شدید، حتی با سمعک باید از لب خوانی استفاده کنند. در اشخاص دچار کری مفرط، درک اصوات تکلمی فقط بالب خوانی امکان پذیر است.

کری می تواند موجب اشکال در برقراری ارتباط شود و این افراد در خطر انزوای جسمی و اجتماعی قرار دارند. در افراد دچار کری کامل یا ناشنوایی نسبی خطر بروز حوادث بیشتر است زیرا ممکن است این افراد صداهای هشدار دهنده و آژیرها را نشنوند.

در کشور انگلیس حدود ۹ میلیون نفر دچار کری و یا ناشنوایی نسبی هستند. حدود ۶۹۸۰۰۰ نفر از این عده مبتلا به کری شدید یا مفرط هستند. در ایالات متحده از هر ۱۰۰۰ کودک ( زیر ۱۸ سال)، ۱۷ نفر دچار کاهش شنوایی هستند.

در سال ۲۰۰۰ تصویب شد که هر نوزاد در کشور انگلیس باید طی ۴۸ ساعت اول تولد تحت آزمایش شنوایی قرار گیرد. حدود ۱۳ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر ، با ناشنوایی متولد و یا هنگام جوانی دچار ناشنوایی می شوند ( ۴نفر از هر ۱۳ نفر مزبور مبتلا به کری مفرط هستند.)

حدود یک نفر از هر ۱۰۰۰ کودک، در سه سالگی ناشنوا است. این میزان در کودکان و تا۱۶ سال به ۲ در ۱۰۰۰ کودک می رسد.

با این حال ، شایع ترین علت کاهش شنوایی ، افزایش سن است وسه چهارم افراد ناشنوا، بالای ۶۰ سال سن دارند. از سن ۴۰ سالگی میزان مردان مبتلا به ناشنوایی یا کم شنوایی بیشتر از زنان است. در افراد بالای ۸۰ سال، میزان زنان مبتلا به ناشنوایی، یا کم شنوایی بیشتر از مردان است. علت این مسأله افزایش احتمال ناشنوایی در زنان نیست بلکه علت، آن است که احتمال طولانی تر بودن عمر زنان بیشتر است.

علل مشکلات شنوایی

کاهش شنوایی ممکن است در نتیجه آسیب یا گسیختگی هر قسمت از دستگاه شنوایی ایجاد شود. علل کاهش شنوایی از مسدود شدن مجرای گوش با سرومن ( واکس داخل گوش) تا تغییرات ناشی از افزایش سن در سلول های حسی حلزون، یا آسیب مغزی متغیر هستند.

علل شایع ناشنوایی در بزرگسالان عبارتنداز پیرگوشی (کاهش شنوایی ناشی از افزایش سن، عوارض دارویی، نوروم آکوستیک و بیماری منیر.

علل شایع ناشنوایی در کودکان عبارتنداز اختلالات ارثی، عفونت طی دوران بارداری، مادر، مننژیت، ضربه سر و گوش چسبناک.

علل موقتی شایعی که موجب کاهش شنوایی می شوند عبارتند از وجود رومن( واکس) در گوش، عفونت ، گوش چسبناک و وجود جسم خارجی در گوش.

 سروصدا و کاهش شنوایی

تماس بیش از حد با سرو صدا، از علل مهم نوع خاصی از کاهش شنوایی است که تا ۵۰٪ از افراد ناشنوا به این علت دچار ناشنوایی می شوند.

اگرچه غالبا گوش دادن به موسیقی با صدای بلند (نظیر استفاده از هدفون و دستگاه پخش mp3 ) را عامل این نوع ناشنوایی دانسته اند، صدای ناشی از تراکتور ( در کودکان کشاورزان) ، سر و صدای حاصل از هواپیما، حتی استفاده از تلفن بی سیم می توانند موجب ناشنوایی شوند. واکسیناسیون بر ضد عفونت ها و اجتناب از سر و صدای بلند خطر ناشنوایی را کاهش می دهند. خارج کردن واکسن یا اجسام خارجی داخل گوش و درمان عفونت ها و گوش چسبناک به بهبود شنوایی کمک می کنند. استفاده از سمعک و در بعضی از افراد کاشت حلزون منجر به بهبود شنوایی می شود.

کاهش شنوایی حسی عصبی ناگهانی ( SSHL، کری ناگهانی)

کاهش شنوایی حسی عصبی ناگهانی (Sudden Sensorineural Hearing Loss SSHL) یاکری ناگهانی می تواند به صورت کاملا" ناگهانی و یا تا ۳ روز ایجاد شود و اورژانس پزشکی به شمار می آید. افراد مبتلا باید فورا به پزشک مراجعه کنند تا به وسیله تست شنوایی مشخص شود که آیا به کری ناگهانی دچار شده اند یا نه؟

چنان چه حداقل ۳۰ دسی بل کاهش در سه فرکانس مرتبط با یکدیگر موجود بود، کری ناگهانی (SSHL) تشخیص داده می شود. دسی بل (decibel) مقیاسی برای تعیین سطح صدا است. سطح ۳۰ دسی بل، نصف حد صدای مکالمه ی عادی است. فرکانس (تواتر) راه دیگر اندازه گیری صدا است. فرکانس ها، امواج صوتی را اندازه گیری میکنند و کمک می نمایند تا مشخص شود چه عاملی، یک صدا را از صدای دیگر متفاوت می سازد.

در هر ۹ نفر از ۱۰ نفر فرد مبتلا به SSHL ، فقط یک گوش مبتلا می شود.

بسیاری از افراد هنگامی که صبح، از خواب بیدار می شوند. متوجه ناشنوایی خود می شوند و تعداد کمی از افراد در زمان استفاده از گوش، مثلا هنگام گوش کردن به صدای تلفن به ناشنوا شدن خود پی می برند. عده ای دیگر بلافاصله قبل از ناشنوا شدن، صدایی شبیه به «پوپ» می شنوند.

افراد مبتلا به کری ناگهانی اغلب دچار گیجی یا زنگ زدن گوش ، یا هر دو می شوند. بعضی از مبتلایان بدون مداخله پزشکی، اغلب ظرف ۳ روز به طور کامل بهبود می یابند که به آن بهبود خود به خود گفته می شود. بقیه به آهستگی و طی ۱ تا ۲ هفته بهبود پیدا می کنند. اگر چه احتمال بهبود خوب تا عالی وجود دارد، در ۱۵٪ از مبتلایان به SSHL کاهش شنوایی با گذشت زمان بدتر می شود.

هر سال حدود ۴۰۰۰ مورد جدید SSHL در ایالات متحده روی می دهد. این نوع ناشنوایی ممکن است در هر فردی ایجاد شود ولی بنابر دلایل ناشناخته غالبا" در ۳۰ تا ۶۰ سالگی روی می دهد.

 علل و تشخیص کری ناگهانی

اگر چه بیش از ۱۰۰ علت برای کری ناگهانی وجود دارد به ندرت می توان به طور دقیق یک علت اختصاصی برای آن تشخیص داد. تنها حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد از بیماران مبتلا به SSHL از عامل ناشنوایی خود آگاهی دارند. به طور معمول، تشخیص بر اساس سابقه پزشکی بیمار صورت می گیرد.

علل احتمالی کری ناگهانی عبارتنداز:

- بیماری های عفونی

- ضربه، مانند ضربه به سر

- رشد غیر طبیعی بافت

- بیماری های ایمونولوژیک مثل سندرم کوگان

- علل سمی، مثل مارگزیدگی

- داروهای موثر بر شنوایی ( داروهایی که موجب صدمه گوش می شوند)

- مشکلات گردش خون

- علل عصبی، مانند اسکلروز مولتیپل (MS)

- در ارتباط با بیماری هایی مثل بیماری منیر(meniere)

درمان کاهش شنوایی

بیماران مبتلا به SSHL باید بلا فاصله به وسیله پزشک بررسی شوند. پزشکان معتقدند امداد پزشکی سریع به این بیماران، شانس بهبود را افزایش می دهد. درمان های مختلفی برای SSHL به کار می رود ولی هنوز مشخص نشده است که در هر مورد، کدان درمان، بهترین است. در صورت تشخیص علت اختصاصی، ممکن است انتی۔ بیوتیک تجویز شود و یا پزشک توصیه کند که بیمار هر نوع داروی مصرفی را که می تواند موجب تحریک یا آسیب گوش شود قطع نماید.

متداول ترین درمان SSHL ، به ویژه در موارد با علت ناشناخته، استفاده از استروئیدها است. استروییدها معمولا" در بسیاری از بیماری ها و غالبا" برای کاهش التهاب تورم و کمک به بدن برای مبارزه با بیماری تجویز می شوند. استروییدها به بعضی از افراد مبتلا به SSHL که دچار اختلالات موثر بر دستگاه ایمنی هم هستند کمک می کنند.

روش دیگری که به بعضی از بیماران کمک می کند، استفاده از رژیم کم نمک است. پژوهشگران معتقدند که این روش به مبتلایان به SSHL که دچار بیماری منیر (اختلال شنوایی همراه با اختلال تعادلی) هم هستند کمک می کند.

بیشتر بخوانید:

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن(قسمتهای دیگر)

تمام اطلاعات درباره سکته گوش + فیلم

منبع: بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خبری حقوق نیوز - بیماری و پیشگیری



 



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: