حقوق خبر
اختلال خواب (sleep disorder )

کامل ترین اطلاعات درباره اختلال خواب(قسمت 2)

یکی دیگر از مشکلات والدین با کودکان بیدار شدن زودهنگام آنان است. برخی کودکان چکاوک وار با طلوع خورشید از خواب بیدار می شوند و اقدام به بیدار کردن والدین می کنند. تحمل این امر برای والدینی که شب را تا دیروقت بیدار بوده اند بسیار مشکل است


 

پایگاه خبری حقوق نیوز

اختلال خواب

چه اقداماتی می توانند در بهبود خواب تاثیر داشته باشند؟

1- از رختخواب فقط برای خواب و فعالیت جنسی استفاده کنید. رختخواب محل مطالعه، برنامه ریزی برای روز بعد با انجام دادن تکالیف روزانه نیست. در افرادی که از رختخواب برای انجام دادن فعالیت های متفرقه استفاده می کنند، ممکن است ارتباط بین رختخواب با خوابیدن به طور ناخودآگاه به هم بخورد. این افراد ممکن است در رختخواب های دیگر، مثلاً وقتی که به میهمانی یا هتل می روند، بهتر از زمانی که در رختخواب خود هستند، بخوابند.

2- اگر هنگامی که خواب تان می آید، احساس می کنید با رفتن به رختخواب خواب از سرتان می پرد، اصرار به خوابیدن نداشته باشید. رختخواب خود را ترک کنید و فعالیت های دیگری انجام دهید. مثلاً کتاب بخوانید، تلویزیون تماشا کنید یا موسیقی گوش دهید. بهتر است این فعالیت ها خارج از رختخواب ولی نزدیک به محل اتاق خواب صورت گیرند. هرگاه دوباره احساس خواب آلودگی کردید به رختخواب برگردید. صرف وقت بیش از اندازه در رختخواب، اشتباهی است که افراد گرفتار بی خوابی مرتکب می شوند. با کاستن از زمانی که در رختخواب می مانید، می توانید خواب خود را بهبود ببخشید.

3- از خواب بعداز ظهر و هرگونه چرت زدن در طی روز اجتناب کنید. در طول روز و به خصوص طی ساعات بعدازظهر در معرض نور آفتاب قرار بگیرید.

4-سعی کنید هر روز (چه ایام تعطیل و چه غیرتعطیل) رأس ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید و سر ساعت معینی بخوابید. حتی اگر شب قبل را خوب نخوابیده اید، رأس ساعت مورد نظر بیدار شوید. نامرتب شدن سیکل خواب به نحوی که در ساعت های مختلفی بخوابید او از خواب بیدار شوید، می تواند شما را مستعد ابتلا به بی خوابی کند. برخی افراد ممکن است یک شب ساعت ۱۰ به رختخواب بروند و شب دیگر ساعت ۲ نیمه شب. این روند بیشتر در افرادی که پنج شنبه ها و جمعه ها به میهمانی می روند و دیر می خوابند و توقع دارند که شنبه شب بتوانند به موقع به خواب بروند، ایجاد اختلال می کند.

5- هنگام بی خوابی از نگاه کردن به ساعت اجتناب کنید. نگاه کردن به ساعت باعث می شود که اضطراب شما و احساس اینکه زمان نمی گذرد و یا اینکه دیگر قادر نخواهید بود به خواب بروید، تشدید یابد.

6- بعد از ساعت ۸ شب از نوشیدن مایعات بکاهید. مصرف کمتر مایعات نزدیک زمان خواب، امکان بیدار شدن شما را به خاطر تخلیه ی ادرار در شب کاهش می دهد.

7- از مصرف چای و قهوه ی زیاد در طی روز و به خصوص قبل از خواب اجتناب کنید؛ کافئین باعث کاهش طول و عمق خواب می شود.

8- ورزش کنید. ورزش خواب را بهبود می بخشد و به طور متوسط زمان پیش از به خواب رفتن را ۱۲ دقیقه کم می کند و طول مدت خواب را ۴۲ دقیقه افزایش می دهد.

ورزشی که بعداز ظهر یا اوایل غروب انجام شود، مفیدتر است. قدم زدن و پیاده روی در طی روز مخصوصاً در مورد خانم ها تأثیر چشمگیری در بهبود خواب دارد. حداقل هفته ای 3-4 بار ورزش کنید تا روی خواب شما تأثیر مثبت بگذارد. ولی از ورزش های سنگین در فاصله ی ۱ تا ۲ ساعت قبل از خواب اجتناب ورزید.

9- سیگار نکشید. بسیاری از افراد سیگاری فکر می کنند که سیگار کشیدن باعث آرامش آن ها می شود، غافل از این که نیکوتین، یک ماده ی محرک و دارای عوارضی مانند افزایش ضربان قلب و فشار خون است، که باعث می شود فرد برای به خواب رفتن مدت بیش تری را صرف کند.

10- قبل از خواب دوش بگیرید. دوش گرفتن با آب گرم خواب رفتن را تسهیل می کند.

11- درجه ی حرارت اتاق را تنظیم کنید. روی هم رفته هوای خنک تر خواب را آسان تر می کند.

12- سعی کنید در اطراف تان سکوت برقرار باشد. پنجره ها را ببندید. تلفن همراه و تلویزیون را خاموش کنید.

13- نور اتاق خواب را به حداقل برسانید.

14- از مواجهه با رویدادهای استرس آور در ساعات شب اجتناب کنید، مثلاً فیلم ترسناک نبینید یا صفحه ی حوادث روزنامه را مطالعه نکنید.

15- پر بودن بیش از حد معده و هم چنین گرسنگی می تواند خواب شما را مختل کند، از هر دو مورد اجتناب کنید.

16- قبل از خواب شیر بنوشید. وجود نوعی آمینواسید در شیر به خوابیدن شما کمک می کند. مصرف موز نیز گاهی کمک کننده است.

17- با آشفتگی های ذهنی بجنگید. هر زمان که قبل از خواب شروع به فکر کردن در مورد مشکلات مالی، اختلافات خانوادگی، افت تحصیلی فرزندتان در مدرسه و... کردید ذهن تان را خاموش کنید و روی چیزهای دیگر متمرکز شوید، مثلاً دعا کنید یا یک خاطره ی خوش و آرامش بخش را به خاطر بیاورید.

18- از بی خوابی نهراسید. هرچه از بی خوابی کمتر بهراسید و هرچه کم خوابی را کمتر استرس زا تفسیر کنید، بهتر به خواب می روید و روز بعد هم احساس بهتری خواهید داشت.

19- در طی روز فهرست کارهایی که باید انجام دهید را مرتب کنید و کم کم آن ها را انجام دهید و پس از انجام دادن هر کار روی آن خط بکشید تا در شب نگران کارهایتان نباشید.

کامل ترین اطلاعات درباره اختلال خواب(قسمت 2)
 

اگر با رعایت همه ی موارد بهداشت خواب باز هم مشکل خواب ادامه داشت، چه کار کنیم؟

یکی از اقدامات مهم در تسریع و بهبود خواب استفاده از تکنیک های آرام سازی است.

هر انسانی در طی روز استرس های مختلفی را تجربه می کند. این استرس ها ممکن است مثبت باشند، مانند ازدواج یکی از اعضای خانواده، خرید خانه، یافتن شغل جدید، یا منفی باشند، مثل عدم موفقیت در کار، درگیری های شغلی و اختلافات خانوادگی و... بعضی افراد می توانند در هنگام به خواب رفتن ذهن و جسم خود را از استرس ها رها کنند و در هر شرایطی به خواب روند، ولی برخی دیگر در مواجهه با استرس های مختلف زندگی دچار بی خوابی می شوند و تقریباً هر شب نگرانی های معمول روزانه را به یاد می آورند. یعنی درست وقتی که می خواهند بخوابند، یاد تمام مشکلات و خرده قرض های شان می افتند. آموزش تکنیک های آرام سازی می تواند به بهبود بی خوابی این افراد کمک کند.

توجه داشته باشید که غلبه بر بی خوابی به سرعت اتفاق نمی افتد. بسیاری افراد پس از مشاهده ی این که یک روش رفتاری طی ۲ یا ۳ شب نتیجه ی مثبت نداد آن را کنار می گذارند، در حالی که این برنامه ها را باید با صبر و شکیبایی و مداومت انجام داد. اگرچه این روش ها برای غلبه بر بی خوابی در مقایسه با مصرف دارو دیرتر جواب می دهند، اما مؤثرتر و بادوام تر هستند. اگر مداومت به خرج دهید و حداقل ۲ ماه از شیوه های پیشنهادی استفاده کنید، احتمالاً با بهبود قابل ملاحظه ای روبه رو خواهید شد.

روش های آرام سازی چگونه عمل می کنند؟

در بعضی افراد آرام سازی خیلی راحت اتفاق می افتد و نگاه کردن به تلویزیون، گوش دادن به موسیقی آرام بخش یا مطالعه ی کتاب می تواند منجر به آرامش ذهنی آنها شود، ولی در سایرین استفاده از تکنیک های آرام سازی می تواند کمک کننده باشد.

این تکنیک ها با هدف جایگزینی افکار مثبت و آرام بخش در ذهن و شل کردن عضلات طراحی شده اند. می توان از راه های مختلف برای رسیدن به آرامش استفاده کرد، و شما می توانید برحسب آنچه برای خودتان مناسب تر می دانید هر یک از روش های زیر را استفاده کنید.

نکته ی مهم در این مورد انجام دادن تمرین ها به صورت مستمر است. البته توصیه می کنیم تا زمانی که با روش های آرام سازی به خوبی آشنا نشده اید از این روش ها برای خوابیدن استفاده نکنید، زیرا تلاش بیش از اندازه برای خوابیدن مانع خواب می شود. به همین دلیل تا زمانی که حداقل به مدت دو هفته این روش ها را در طی روز تمرین نکرده اید، به هنگام خواب از آنها استفاده نکنید. بعد از دو هفته می توانید این روش ها را به کار بگیرید.

بهتر است آنها را با اصول بهداشت خواب تلفیق کنید، یعنی وقتی خواب آلوده شدید به رختخواب بروید، و از تکنیک های آرام سازی استفاده کنید، اگر در اواسط شب از خواب بیدار شدید نیز می توانید از این تکنیک ها استفاده کنید، ولی اگر بعد از ۲۵ دقیقه به خواب نرفتید چشمان خود را باز کنید، از رختخواب بیرون بیایید و کتابی بخوانید تا این که دوباره خواب آلوده شوید.

تکنیک های آرام سازی

تمرکز ذهن: باید به موضوع توجه کنید و روی آن متمرکز بشوید. این موضوع می تواند جریان تنفس، تکرار یک کلمه، عبارت یا دعا باشد تا فکر خود را از نگرانی های روزانه دور کنید و به تمرکز برسید.

با افکاری که حواس شما را پرت می کنند منفعلانه برخورد کنید، یعنی وقتی فکر دیگری به ذهن تان خطور می کند به خود بگویید بسیار خوب و دوباره به کار خود برگردید.

تصویرسازی: بعضی وقت ها هنگامی که قصد خوابیدن داریم و بدن آرام است، ذهن فعال تر می شود. پس باید بر فعالیت های ذهن تان تسلط داشته باشید.

در این روش باید قبل از هر کار در حالت آرامش قرار بگیرید. بعد در خیال، خود را در مکانی ایمن تصور کنید، مثلاً جایی که در کودکی آن جا را دوست داشته اید. بعضی خاطرات شاد گذشته مانند شنا کردن یا گردش در کنار دریا یا جنگل را به یاد آورید. هرچه این صحنه ها را واقعی تر و زنده تر تصور کنید، احساس حقیقی تری به شما دست خواهد داد. قطعه ای آواز، شعر یا نیایشی را که دوست دارید به ذهن بیاورید، حتی می توانید جدول ضرب را انتخاب کنید. به فکر آینده نباشید و اگر نگرانی به سراغ تان آمد آن را نادیده بگیرید و به مغزتان فشار بیاورید تا فقط فکری را که در مسیر خوشایند انتخاب کرده اید، ادامه دهد.

روش تن آرامی (آرام سازی عضلانی)

ابتدا شرایط مناسب را فراهم آورید. دراز بکشید. از لباس های راحت استفاده کنید. کمربند یا هرچیزی را که به بدن تان فشار می آورد درآورید. بهتر است اتاق نسبتا تاریک باشد.

چشم های تان را ببندید. عضلات بدن تان را به آرامی حرکت دهید تا احساس کنید بدن تان در وضعیت راحتی قرار گرفته است. سپس بدن تان را رها کنید تا به آرامی در تخت فرو رود.

احساس خود را روی بدن تان متمرکز کنید. چه بخشی در حالت آرامش و چه بخشی در حالت گرفتگی قرار دارد؟ حالا روی تنفس تان متمرکز شوید. به دم و بازدم خود توجه کنید و اینکه چگونه همراه با تنفس شش های شما پر می شود و سینه و شکم تان بالا و پایین می رود.

چند نفس عمیق بکشید. نفس را از طریق بینی به داخل شش ها ببرید و از طریق دهان آرام بیرون بدهید. این کار را به آرامی ولی عمیق انجام دهید.

روی پاهای تان تمرکز کنید. چه احساسی در پاهای خود دارید؟ به آرامی عضلات قسمت پایین پاهای خود را برای چند ثانیه سفت کنید. به گرفتگی عضلات دقت کنید. عضلات را به آرامی رها کنید. آیا بازگشت آرامش را در عضلات احساس می کنید؟ چشم ها را ببندید. به تفاوت این دو حالت دقت کنید و از آرامش به وجود آمده لذت ببرید. اکنون روی عضلات ساق پا تمرکز کنید. عضلات را برای چند دقیقه منقبض کنید. سپس آنها را رها کنید. حالا نوبت به عضلات ران ها می رسد. آن ها را نیز به همان روش سفت و سپس رها کنید. بیش تر روی آرامش عضلات خود تکیه کنید. اگر هنوز در عضلات پاهای خود احساس گرفتگی می کنید، وقت بیش تری به خود بدهید و تمرین ها را تکرار کنید. به یاد داشته باشید که اگر در وضعیت بدن تان احساس راحتی نمی کنید، می توانید آن را به آرامی تغییر دهید.

مرحله ی بعد مربوط به عضلات نشیمن گاه است. عضلات را برای یک تا دو ثانیه سفت و سپس رها کنید. به آرامش ایجاد شده فکر کنید.

حالا آگاهی خود را بر عضلات شکم متمرکز کنید. با تنفس عمیق به این عضلات آرامش بدهید. اکنون توجه خود را به ناحیه ی سینه متمرکز کنید. سعی کنید پر و خالی شدن شش های خود را حس کنید. به همراه دم و بازدم گرفتگی را از عضلات سینه دور و آرامش را جایگزین کنید. به عضلات پشت متمرکز شوید. قسمت بالای ناحیه ی پشت را بالا بیاورید برای ۱ تا ۲ ثانیه یک قوس درست کنید. کتف ها را به هم نزدیک کنید، سپس به وضعیت اول برگردید. به تفاوت بین گرفتگی عضلات و آرامش آن پس از رها شدن فکر کنید. مطمئن شوید که حالا شانه های شما پایین است و در حالت استراحت قرار دارد.

به آرامی گردن را از چپ به راست حرکت دهید، انگار چیزی را با چشم تعقیب می کنید، حرکت را تا آن جا ادامه دهید که احساس راحتی کنید. حالا به آرامی سر را در جهت عقربه های ساعت بچرخانید و سپس در خلاف جهت عقربه ها تکرار کنید. به آرامش ایجاد شده فکر کنید. حالا آرواره های خود را به آرامی به اطراف حرکت دهید. دقت کنید چه احساسی در این ناحیه دارید. اگر احساس درد یا گرفتگی دارید ۱ تا ۲ با دندان ها را به آرامی به هم بفشارید و سپس رها کنید. نفس عمیق دیگری بکشید و هوای درون شش ها را به آرامی بیرون دهید.

حالا با منقبض و سپس رها کردن عضلات صورت آرامش را در این ناحیه حس کنید. سپس با در هم کشیدن و بالا بردن عضلات پیشانی در این ناحیه انقباض ایجاد کنید. پس از رفع تنش به آرامش ایجاد شده بیندیشید. آگاهی خود را متوجه تمام عضلات سر کنید و مطمئن شوید که در وضع آرامی قرار دارند.

حالا آگاهی خود را بر عضلات دستها متمرکز کنید. برای چند لحظه انگشتان را به صورت مشت محکم به هم فشار دهید و سپس رها کنید و به آرامش فکر کنید. آرنج های تان را باز و بسته کنید و در وضعیت راحت قرار دهید. حالا به آرامی تا ۱۰ بشمارید. با آگاهی کامل برای چند لحظه به سراغ تک تک اعضا و عضلات بدن بروید و مطمئن شوید هیچ عضله ای در وضعیت ناآرام و گرفته قرار ندارد. اگر هنوز عضله ای در وضعیت ناآرام است با روشی که فرا گرفته اید آرامش را به آن ناحیه انتقال دهید.

حالا سه بار نفس عمیق بکشید و هوا را از طریق بینی به داخل شش های خود ببرید. سپس به آرامی از طریق دهان بیرون دهید. دوباره هوا را به درون شش ها ببرید و برای 4 ثانیه نفس را حبس کنید. سپس هوا را به آرامی از طریق دهان خارج کنید و به آرامش بخش بودن دم و بازدم خود دقت کنید. گویی با هر دم آرامش به بدن شما فرستاده می شود و با هر بازدم تمامی تنش ها از بدن شما بیرون فرستاده می شود. چشم های خود را ببندید و به آرامی نفس عمیقی بکشید. آرامش تمام وجود شما را فرا گرفته است.

برای تمرین و انجام دادن بهتر این روش ها، گوش دادن به موسیقی های مخصوص آرام سازی (که قابل خریداری از کتابفروشی ها هستند) می تواند کمک کننده باشد.

اختلال خواب در کودکان چگونه است؟

شاید شما هم با کودکانی که شب ها درست نمی خوابند برخورد کرده باشید. مشکلات خواب فرزندان در خانه ی شما هر چه که باشد، تنها مختص شما نیست. بسیاری از والدین در فرستادن کودکان به رختخواب و نگه داشتن شان در آن جا مشکل دارند. بر اساس بررسی هایی که تاکنون صورت گرفته، حدود یک چهارم کل کودکان دنیا از اختلالات شدید خواب رنج می برند. برخی از آن ها از زمان تولد و برخی دیگر در زمانی مشخص به این بیماری مبتلا می شوند.

این اختلالات که به ظاهر بسیار ساده هستند، می توانند مشکلات فراوانی را برای کودکان به دنبال داشته باشند، به همین خاطر والدین همواره در تلاش هستند تا با یافتن راه های جدید از بروز این اختلالات در فرزندان خود جلوگیری کنند. متخصصان بر این باورند که شناختن انواع مختلف اختلالات خواب می تواند در بهبود این روند به والدین کمک کند.

برخی کودکان و نوزادان بیش تر و راحت تر می خوابند، آن ها هر جا و تحت هر شرایطی به خواب می روند؛ در کالسکه، در آغوش مادر و حتی در شلوغی مهمانی، در حالی که برخی دیگر از آن ها شب های والدین خود را به روز تبدیل می کنند و هر تغییری در محیط خواب نشان باعث بدخوابی آن ها می شود. مدت زمان خواب نوزادان به طور متوسط 16/5 ساعت است و چون نوزادان هنوز تفاوت بین شب و روز را درک نمی کنند، این میزان خواب آن را به تساوی بین روز و شب تقسیم می شود.

در 6 ماهگی کودکان به طور متوسط 11 ساعت در شب و چند ساعتی نیز در روز می خوابند. در 5 سالگی میزان کل خواب به حدود 11 ساعت می رسد و هر سال به طور متوسط یک ربع ساعت از این میزان کاسته می شود. البته این ها زمان های متوسط خواب هستند و ممکن است یک کودک طبیعی بیش تر یا کم تر از این میزان بخوابد.

برای درمان بی خوابی در کودکان سالم، مصرف دارو توصیه نمی شود. استفاده از فنون و روش های رفتاری مؤثرتر و مفیدتر است.

کامل ترین اطلاعات درباره اختلال خواب(قسمت 2)
 

امتناع کودک از رفتن به رختخواب

بسیاری از کودکان در مقابل رفتن به رختخواب مقاومت می کنند. تقریباً 35 درصد کودکان از این که قبل از پدر و مادرشان به رختخواب بروند امتناع می کنند. ممکن است علت این امتناع، ترس از تاریکی یا احساس ناامنی باشد یا این که صرفاً به دلیل آن باشد که دوست دارند به تماشای تلویزیون بنشینند، بازی کنند یا در کنار شما باشند.

جهت رفع این مشکل می توانید از روش های زیر استفاده کنید:

- زمانی مشخص و مناسب را برای خواب فرزندان انتخاب کنید. البته نه به این معنا که باید مطلقاً انعطاف ناپذیر باشید. مثلاً وقتی مهمانی دارید که کودک تان سرگرم بازی با اوست می توان کمی در مورد زمان خواب تساهل به خرج داد. ولی هرچه پایبندی بیش تری به زمان خواب تعیین شده داشته باشید، امکان موفقیت تان بیش تر است.

- از چیزهایی که به کودک آرامش می دهند به نفع خود استفاده کنید. برخی بچه ها در حضور اشیا و اسباب بازی های مورد علاقه شان احساس آرامش و امنیت بیشتری می کنند. مثلاً کودک اگر خرس پشمالو یا عروسکش را به رختخواب ببرد، راحت تر به خواب می رود.

- به کودکان خود اجازه دهید که آزادانه و تنها بخوابند. اگر سروصدا کردند، به سرعت با آنها برخورد نکنید و البته آن ها را تنها نیز نگذارید.

- محیط اطراف را ساکت نگه دارید. این کار می تواند به کودک یاد دهد که شب با روز متفاوت است و او باید به هنگام شب استراحت کند.

- اجازه دهید صداهای طبیعی محیط خانه در جریان باشند. بعضی از بچه ها زمانی که صدای مادر خانه را می شنوند و مطمئن می شوند که مادر در نزدیکی شان به سر می برد خوشحال تر و آرام ترند.

- پیش از به خواب رفتن کودک، مطمئن شوید که او به خوبی و با آرامش کامل در رختخواب خود قرار گرفته است.

- اگر فرزندتان پس از قرار گرفتن در تختخواب دوباره از جا بلند شد، شما باید با مهربانی او را مجدداً به محل خوابش بازگردانید. ممکن است این عمل زمان زیادی را به خود اختصاص دهد، اما فرزند شما در نهایت یاد می گیرد که به هنگام شب باید در جای خود بخوابد.

تا 6 سالگی، طبیعی است که کودک بخواهد هنگام خواب درِ اتاقش باز و چراغ خواب روشن باشد. به این خواسته ی کودک توجه کنید.

اگر همه ی روش های یاد شده را امتحان کردید و نتیجه ی مثبتی نداشت، بهتر است به پزشک متخصص مراجعه کنید.

میزان خواب هر فرد با توجه به خصوصیات فیزیکی بدن او و وضعیت زندگی، موقعیت های خاصی که در آن قرار می گیرد، میزان اضطراب و عوامل تنش زای محیطی اش، متغیر و خاص خود اوست. اما به طور کلی اگر شما در حالت عادی کمتر از ۶ ساعت یا بیش تر از ۹ ساعت در شبانه روز می خوابید، ممکن است به یکی از اختلالات خواب دچار باشید و توصیه می شود برای درمان اقدام کنید.

دلیل بیدار شدن های نابه هنگام کودکان چیست و چه باید کرد؟

یکی دیگر از مشکلات والدین با کودکان بیدار شدن زودهنگام آنان است. برخی کودکان چکاوک وار با طلوع خورشید از خواب بیدار می شوند و اقدام به بیدار کردن والدین می کنند. تحمل این امر برای والدینی که شب را تا دیروقت بیدار بوده اند بسیار مشکل است. 

برای مقابله با این مشکل:

- با استفاده از پرده های ضخیم اتاق فرزند خود را تاریک تر کنید. این کار موجب می شود که با روشن شدن هوا فرزندتان از خواب بیدار نشود.

- استفاده از رواندازی که کمی سنگین باشد خواب کودک را عمیق تر می کند.

- اسباب بازی های ساده ای را در نزدیکی هم فرق دارد. فرزند خود قرار دهید تا هنگام صبح با آنها بازی کند. او می تواند تا زمانی که صدای دیگر اعضای خانواده را بشنود و بلند شدن آنها را ببیند، با این وسایل سرگرم شود.

- به خاطر داشته باشید که الگوی خواب و نیاز به خوابیدن در کودکان مختلف با هم فرق دارد. اگر فرزند شما به صورت طبیعی سحرخیز است، او را همان طور که هست بپذیرید و صبور باشید.

در مورد بیدار شدن کودک در نیمه شب واقع بین باشید و فراموش کنید که خوابیدن هر شخص دارای الگوی متفاوتی است. این امر می تواند با آن چه به گفته ى متخصصان «اختلالات خواب» نامید می شود، متفاوت باشد.

بسیاری از کودکان به منظور خوردن غذا از خواب بیدار می شوند. اگر تمایل دارید از بیدار شدن کودک تان جلوگیری کنید، غذا دادن نیمه شب را قطع کنید. سعی کنید قبل از خواب به کودک غذا دهید و در صورت لزوم هنگام نیمه شب به جای غذا، شیر یا آب به فرزندتان بدهید.

به کودک کمک کنید که مجدداً به خواب رود. در طول روز با کودک کار کنید و راه هایی را به او نشان دهید که در شب می تواند با به کار گرفتن آن ها به خواب رود. به او یاد دهید که در این گونه مواقع صحنه ی آرام و خوشایندی را در ذهن مجسم کند و به آن فکر کند. مثلاً صحنه ی یک مزرعه ی پر از گوسفند. سپس گوسفندان را بشمارد یا یک ترانه ی کودکانه را تکرار کند.

از موسیقی آرام بخش استفاده کنید. نزدیک تخت کودک یک دستگاه پخش صوت قرار دهید و موسیقی آرام بخش و ملایمی بگذارید. به کودک یاد دهید هنگامی که از خواب بیدار می شود و پس از مدتی نمی تواند به خواب رود از آن استفاده کند.

برای کودک چند فعالیت آرام تدارک ببینید که در صورت بیدار شدن بتواند بدون نیاز به شما آنها را انجام دهد. مثلاً کتاب بخواند یا عروسک بازی کند.

اگر شما همه ی روش های یاد شده را امتحان کردید و مفید نبود، بهتر است به پزشک متخصص مراجعه کنید.

حمله های شبانه در کودکان زیر 6 سال نسبتاً شایع است. کودک یک الی چهار ساعت بعد از به خواب رفتن شروع به جیغ زدن می کند و حتی گاهی خودش را می زند و اجازه نمی دهد کسی به او نزدیک شود.

بزرگ ترین کمک به چنین کودکی این است که او را به حال خودش رها کنید. اگر کودک تان کمک شما برای آرام کردنش را رد کرد، او را تنها بگذارید. فقط از دور مراقب باشید.

کودک تان را از خواب بیدار نکنید و نیز در مورد اتفاقات شب گذشته به او چیزی نگویید.

کودک را سر وقت بخوابانید و به مدت زمان خواب او توجه کنید.

اگر کودک شما کم تر از 6 سال دارد، جای هیچ گونه نگرانی ای نیست. در مورد کودکان بالای ۶ سال، اگر حملات به صورت مکرر روی می دهد با متخصص مشورت کنید.

با کودکی که حاضر نیست در رختخواب خود بخوابد چه برخوردی کنیم؟

بسیاری از کودکان دوست دارند در کنار والدین خود بخوابند یا حتی در شرایطی که بدن پدر یا مادر را لمس می کنند به خواب روند، والدین نیز در مقابل این خواست کودکان واکنش های متفاوتی دارند.

خوابیدن کودک در رختخواب والدین به جز در برخی موارد خاص اصلاً توصیه نمی شود، زیرا برای کودک و والدین مشکل ساز است..

خوابیدن کودک در رختخواب والدین می تواند منجر به وابستگی بیش از حد و بیمارگونه ی کودک به والدین شود. هم چنین می تواند منجر به سردرگمی، نگرانی و اضطراب در روابط پدر و مادر با یکدیگر و روابط جنسی آن دو شود و این مسئله می تواند موجب تأثیر منفی عمیقی در پیدایش نقش و تمایلات جنسی کودک شود.

پس بهترین کار این است که نگذاریم کودکان بستر والدین را بستر خودشان بدانند.

در برخورد با این مسئله لازم است موارد زیر مورد توجه قرار گیرند:

- از آغاز جلو این عادت را بگیرید.

- کودک را به رختخواب خودش بازگردانید. در صورتی که کودک هنگام شب به اتاق شما آمده است، قاطعانه و بدون سؤال و جواب او را به اتاقش برگردانید.

- نگذارید در رختخواب شما به کودک خوش بگذرد، هدف این است که در رختخواب شما به کودک خوش نگذرد، به نحوی که ترجیح دهد در رختخواب خودش بخوابد. می توانید خود را به خواب بزنید و کودک را به سمت لبه ی تخت برانید، یا به دیوار فشار دهید یا به آرامی به او لگد بزنید یا یک دست تان را روی او بیندازید. اگر کودک تصمیم گرفت که زیر پای شما روی زمین بخوابد، می توانید از رختخواب بیرون بیایید و به طور ظاهراً اتفاقی او را لگد کنید.

- برای خوابیدن کودک در اتاق خود به او جایزه دهید، کودک را تحسین و تشویق کنید. از واژه هایی مثل «چه پسر بزرگی» استفاده کنید و او را مورد نوازش قرار دهید. در صورت لزوم به او جایزه دهید.

- اتاق کودک را دوست داشتنی کنید. کاری کنید که کودک نسبت به اتاقش احساس دلبستگی کند. در صورتی که اتاق کودک با سلیقه ی خودش طراحی شده باشد و در آن اسباب بازی ها و پوسترهای مورد علاقه او گنجانده شده باشد، احتمال اینکه کودک به خوابیدن در اتاقش تمایل داشته باشد بیشتر خواهد شد.

با کودکی که کابوس می بیند چگونه برخورد کنیم؟

کودک در ۴ سالگی بیش تر ممکن است خواب حیوانات به او آسیب می رسانند و در ۵ یا ۶ سالگی ممکن است محتوای کابوس را کشته شدن، زخمی شدن یا اشباح تشکیل دهد.

بیش ترین کاری که به عنوان یک والد می توانید برای کودک دچار کابوس شده انجام دهید، این است که او را بیدار و آرام کنید و به او اطمینان خاطر دهید، که همه چیز امن و امان است. بهتر است کودک را در آغوش بگیرید و نوازش کنید. آوردن کودک به رختخواب خودتان نیز به او احساس اطمینان خاطر می بخشد.

روشن کردن چراغ خواب به کودک کمک می کند که محیط اطرافش را شناسایی کند و در نتیجه اضطرابش کم شود.

زیاد درباره ی کابوس حرف نزنید و مسئله را بزرگ نکنید. در مورد کودکان بزرگ تر تعریف کردن کابوس کمک کننده است، ولی در صورت عدم تمایل باطنی کودک او را مجبور نکنید که کابوسش را تعریف کند.

در طی روز سعی کنید ترس ها و نگرانی های کودک را پیدا کنید و آن ها را از بین ببرید. سعی کنید علتِ دیدن کابوس را با توجه به پیش آمدهای روز ریشه یابی کنید.

بیشتر بخوانید:

کامل ترین اطلاعات درباره اختلال خواب(قسمتهای دیگر)

منبع: اختلال خواب؛ شناخت اختلالات و آشنایی با بهداشت خواب - دکتر نرگس شمس علیزاده

پایگاه خبری حقوق نیوز - روانشناسی


 



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: