حقوق خبر

بیماری های کودکان(قسمت 8)

شب ادراری در کودکان به صورت خیس کردن بستر به طور مکرر، حداقل ۲ بار در هفته و به مدت حداقل ۳ ماه پی در پی و بدون استفاده از داروهای مدر و یا بدون ابتلا به بیماری های زمینه ای مثل دیابت و صرع و بیماری های دستگاه عصبی، در کودکان بالای ۵ سال تعریف می کنند.


 

پایگاه خبری حقوق نیوز

 زرد زخم

زرد زخم (impetigo) نوعی عفونت میکروبی لایه های بالایی پوست است و در ۲ تا ۶ سالگی بیش از سایر سنین ایجاد می شود. این بیماری معمولاً در اثر ورود باکتری ها به داخل محل بریده شده، دارای خراش یا گزیده شده پوست به وسیله حشره ایجاد می شود.

عامل ایجاد زرد زخم، میکروب استافیلوکوک یا میکروب استرپتوکوک گروه A است.

احتمال بروز عفونت زرد زخم در شرایط زیر افزایش می‌یابد:

خشک یا پوسته پوسته شدن پوست

اگزما

نیش حشرات

سوختگی، خراش، ریش ریش شدن پوست، بریدگی یا ساییده شدن پوست

دیگر عفونت‌های پوستی

گزش حشرات یا عنکبوت

خاراندن زخم یا راش پوستی نیز یکی از علل شایع زردزخم است.

عفونت در اثر تماس مستقیم با زخم ها یا ترشح بینی فرد آلوده انتقال می یابد. خاراندن می تواند ضایعات را منتشر کند.

معمولاً ۱ تا ۳ روز از زمان ایجاد عفونت تا شروع نشانه های بیماری طول می کشد.

علائم زرد زخم

زرد زخم گونه‌های متفاوتی دارد که هر یک علائم خاص خود را دارد، با این حال زرد زخم معمولاً به صورت گروهی از تاول‌های قرمز رنگ کوچک دیده می‌شود که ترشح دارد، می‌ترکد و پخش می‌شود. برحسب آن که چه نوع باکتری عامل بیماری باشد، تاول بزرگتر و نرم‌تر می‌شود. پوست اطراف تاول نیز قرمز می‌شود. همچنین غدد لنفاوی نوزاد در ناحیه‌های عفونت متورم می‌شود.

تاول عموماً اطراف بینی و دهان دیده می‌شود، هرچند گاهی روی بازو، پا یا دیگر بخش‌های بدن کودک نیز مشاهده می‌شود. عموماً چندین لکه‌ در کنار هم دیده می‌شود. زخم پس از خشک شدن ترشحات رویه زرد مایل به قهوه‌ای رنگی می‌بندد یا پوسته پوسته و شبیه به شکر قهوه‌ای یا عسل می‌شود

درمان زرد زخم به وسیله پزشک و با استفاده از آنتی بیوتیک های خوراکی مورد استفاده در گلو درد استرپتوکوکی (مثل پنی سیلین) انجام می شود. همچنین ممکن است پماد آنتی بیوتیک نیز برای مالیدن به پوست تجویز شود.

بیماری های کودکان(قسمت 8)
 

زگیل

زگیل (wart)، زایدهای کوچک و معمولاً شبیه کلم است که بر روی دست یا پا رشد می کند.

زگیل ضایعه شایعی است و در اثر عفونت ویروسی، به ویژه پاپیلوما ویروس انسانی (HPV) ایجاد می شود.

این عفونت بیشتر میان بچه‌های یک تا دوازده ساله رایج است اما می‌تواند بزرگسالان را هم دچارکند. زگیل‌ها ممکن است در هر نقطه از بدن ایجاد شوند، اما بیشتر تمایل دارند که مناطق گرم و مرطوب را مورد هجوم قرار دهند مانند برش‌های کوچک یا خراش‌ها بر روی انگشتان، دست‌ها و پاها.

زگیل ها معمولاً پس از چند ماه محو می شوند ولی ممکن است چند سال باقی بمانند و دوباره عود کنند. تعداد کمی از پاپیلوما ویروس ها باعث ایجاد سرطان می شوند.

زگیل ها انواع مختلفی دارند که عبارتند از: زگیل معمولی، زگیل مسطح، زگیل کف دست، زگیل موزاییک مانند و زگیل ناحیه تناسلی.

درمان زگیل با استفاده از داروهای کراتولیتیک (مثل اسید سالیسیلیک)، داروهای تاول زا، داروهای تعدیل کننده دستگاه ایمنی، یا فرم آلدئید انجام می شود.

سایر درمان ها عبارتند از: جراحی با استفاده از انجماد (کرایوسرجری)، جراحی معمولی، لیزر، تزریق قارچ کاندیدا در محل زگیل (که موجب تحریک دستگاه ایمنی بدن می شود)، و داروی ایمیکید (imiquimod) که نوعی کرم است که به مبارزه دستگاه ایمنی بدن با ویروس زگیل، (از طريق تحریک تولید اینترفرون) کمک می کند.

هیچ یک از درمان های مذکور مانند کرایوسرجری موثر واقع نمی شوند. معمولاً زگیل دوباره عود می کند ولی درمان دوباره آن اغلب موجب بهبود دایمی می شود و تنها در صورت دردناک بودن ضایعه یا ایجاد مشکل زیبایی باید بار دیگر به درمان آن پرداخت. برای درمان بدون نیاز به نسخه، معمولاً از برچسب های حاوی سالیسیلیک اسید یا شیشه حاوی سالیسیلیک اسید متراکم شده و یا از قلم حاوی نیترات نقره استفاده می شود.

آیا زگیل واگیردار است؟

لمس یک زگیل بر روی یک فرد تضمین نمی‌کند که کودک شما هم مبتلا به زگیل شود. اما ویروس‌هایی که ایجاد کننده‌ی زگیل هستند با تماس فیزیکی نزدیک با کودک یا با سطحی که فرد بیمار آن را لمس کرده است مانند کف حمام یا سطح دوش ممکن است به فرد دیگر انتقال یابند.

یک برش کوچک یا خراش می‌تواند هر ناحیه از پوست را نسبت به زگیل‎ها آسیب پذیرتر کند. همچنین خاراندان یک زگیل ممکن است زگیل‌ها را به دیگر نقاط بدن منتقل کند. مدت زمانی که بین برخورد یک فرد با ویروس ایجاد کننده‌ی زگیل و پدیدار شدن زگیل وجود دارد، متفاوت می‌باشد. زگیل‌ها ممکن است بسیار آهسته رشد کرده و هفته‌ها یا زمان طولانی‌تری تا انتشار آنها طول بکشد.

چه زمانی باید با پزشک تماس گرفت؟

پیش از آنکه سعی کنید که زگیل را با یک داروی بدون نسخه خارج کنید با پزشک خود تماس بگیرید اگر:

نوزاد یا کودکی دارید که بر روی بدن خود زگیل دارد.

زگیل کودک شما (در هر سنی) بر روی صورت، اندام تناسلی یا مقعد او قرار دارد.

همچنین با پزشک تماس بگیرید اگر زگیل پوستی یا اطراف آن

دردناک است.

قرمز رنگ است.

خونریزی دارد.

متورم است.

چرک آلود است.


 

آلودگی با قارچ کچلی

قارچ کچلی (ring worm یا tinea) نوعی عفونت قارچی مسری پوست است که بر خلاف نامش (ring worm به معنی کرم گرد) در اثر کرم ایجاد نمی شود.

عفونت با قارچ کچلی بسیار شایع است و به ویژه در کودکان زیاد دیده می شود و ممکن است از طریق تماس پوستی و نیز تماس با وسایل آلوده مانند برس انتقال یابد.

قارچ کچلی به سادگی انتشار می یابد. این بیماری همچنین در میان حیوانات اهلی، به ویژه گاو و گربه شایع است و انسان ممکن است در اثر تماس با سگ، گربه و گاو به آن آلوده شود.

قارچ کچلی انواع مختلفی دارد و بر حسب نوع، باعث ابتلای بازو، ساق، تنه، پوست سر، نشیمن، پوست صورت، موی صورت، پاها، ناخن دست و پا، دست و کف دست می شود.

کچلی قارچی سر یک عفونت رایج پوست سر است(قارچ پوستی) که توسط نوعی قارچ مشابه با قارچ کپک ایجاد می‌شود که درماتوفیت نام دارد.

بدن ما به طور عادی می‌تواند میزبان بسیاری از میکرو ارگانیزم‌های مختلف از جمله باکتری‌ها، قارچ‌های کپک مانند (درماتوفیت‌ها) و قارچ‌های مخمر مانند (مانند قارچ کاندیدا) باشد. برخی از این میکروارگانیزم‌ها برای بدن مفید هستند، اما برخی دیگر ممکن است با سرعت بسیار زیادی تکثیر شوند و منجر به بروز علائمی‌در بدن ما شوند. کچلی قارچی سر یک اختلال پوستی است که به طور تقریبا انحصاری در کودکان ایجاد می‌شود. عامل این بیماری ممکن است در بدن شخص باقی بماند. این بیماری مسری است. بروز این بیماری بعد از سن بلوغ زیاد شایع نیست.

علائم کچلی قارچی سر

کچلی قارچی سر بین سنین ۳ تا ۷ سال بیشترین شیوع را دارد. این بیماری تا حدودی در پسران بیشتر از دختران شایع است. سرایت قارچ تریکوفایتون تونسورانس (T. tonsurans) می‌تواند موجب کچلی قارچی در بزرگسالان شود.

- خارش سر (ممکن است خفیف باشد یا در مواردی نیز شخص خارش نداشته باشد)

- تشکیل ضایعاتی روی پوست سر

- برآمده شدن و پوسته‌پوسته شدن پوست سر

- قرمز یا خاکستری شدن پوست سر

- ایجاد لکه‌هایی از طاسی در سر (در این نواحی موها به شدت آسیب دیده و شکسته هستند یا کلا این ناحیه خالی از مو شده است)

- احتمالا برخی خال‌های سیاه‌رنگ روی پوست سر

- در موارد خاصی ممکن است پوست ملتهب شود و یا ضایعات پوستی خام یا عفونی روی سر شکل بگیرد.

کچلی قارچی ممکن است به شکل‌های مختلفی ایجاد شود:

- پوسته‌پوسته‌های خشک روی سر: این حالت شبیه به شوره‌ی سر است و همراه با ریزش موهایی است که حالت موخوره دارند.

- نقاط سیاه روی پوست سر : بافت مو از هم می‌پاشد و روی پوست سر که حالت پوسته پوسته دارد می‌ریزد و موجب تشکیل نفاط سیاه روی پوست سر می‌شود.

- وجود نواحی در سر که موهای آن کاملا ریزش داشته است.

- کریون: تشکیل ضایعات پوستی بسیار ملتهب روی سر که شبیه به آبسه (چرک) می‌باشد.

- فاووس: پوسته‌های زرد رنگ روی سر و موهایی کرک شده و درهم گره خورده

در مواردی بیمار هیچ علائم خاصی ندارد و تنها دچار پوسته‌پوسته شدن خفیف پوست سر است.

کچلی قارچی می‌تواند باعث متورم شدن غدد لنفاوی در پشت گردن شود.

در صورتی که کچلی قارچی به شکل کریون و فاووس باشد و برای درمان آن اقدام نشود، می‌تواند موجب تشکیل جای زخم روی پوست شود و در این نواحی (جای زخم‌ها) مو رویش نخواهد کرد و در نتیجه برخی از نواحی سر دچار طاسی دائمی ‌می‌شود. کچلی قارچی (خصوصا بلافاصله بعد از شروع درمان با داروی ضدقارچ) می‌تواند موجب بروز واکنش پوستی حاد شود.

تشخیص کچلی قارچی سر

پزشک در صورتی به ابتلای بیماری به کچلی قارچی مشکوک می‌شود که نشانه‌هایی از پوسته‌پوسته شدن سر و ریزش مو به صورت ناحیه‌ای، در سر مشاهده کند.

استفاده از لامپ وود می‌تواند به تشخیص کچلی قارچی کمک کند، اما نمی‌تواند به طور قطع ابتلا به کچلی قارچی را نشان دهد، چرا که در مواردی ارگانیزم مورد نظر در برابر نور ماوراءبنفش به رنگ سبز دیده نمی‌شود و از طرفی در مواردی، رنگ سبز بر اثر عوامل دیگری (غیر از قارچ) دیده می‌شود. برای تشخیص قطعی کچلی قارچی لازم است یکی از موها از ریشه کنده شود و به آزمایشگاه فرستاده شود تا در زیر میکروسکوپ ارزیابی شود. گاهی اوقات نیز ، تشخیص کچلی قارچی، بر اساس ویژگی‌های هیستوپاتولوژی که در نمونه‌های پوسته‌های سر دیده می‌شود، انجام می‌شود.

درمان افراد حامل قارچ

در صورتی که کودکی در یک خانواده به کچلی قارچی که ناشی از قارچ انسان دوست است، مبتلا باشد، لازم است تمامی ‌اعضای خانواده برای ارزیابی علائم و نشانه‌های عفونت قارچی، معاینه شوند. برای این منظور از پوسته‌های سر تمامی ‌افراد نمونه‌برداری می‌شود و این نمونه‌ها با آزمایشات قارچ شناسی بررسی می‌شوند. در برخی موارد، بهترین کار این است که حتی اگر تشخیص ابتلا به عفونت قارچی در تمام اعضای خانواده قطعی نیست، با این حال تمامی ‌افراد تحت درمان قرار بگیرند.

توصیه می‌شود که در صورتی که کودکی به کچلی قارچی مبتلا شده است، این موضوع به والدین همکلاسی‌ها یا همبازی‌های او اطلاع داده شود تا در صورت لزوم این کودکان نیز برای ارزیابی ابتلا به عفونت قارچی، مورد معاینه قرار بگیرند. در برخی از کشور‌ها، در صورتی که کودکی به کچلی سر مبتلا شود، اجازه‌ی رفتن به مدرسه را ندارد و در سایر کشور‌ها، کودک مبتلا به کچلی قارچی در صورتی می‌تواند به مدرسه برود که در حال درمان خود باشد.

افرادی که حامل قارچ هستند، ممکن است هیچ علائمی ‌از خود بروز ندهند.

 درمان قارچ سر از اهمیت زیادی برخوردار است، چرا که از این طریق می‌توان از گسترش قارچ و سرایت آن به افراد دیگر جلوگیری کرد.

استفاده از شامپوهای ضدقارچ، دو بار در هفته و به مدت چهار هفته، می‌تواند برای از بین بردن عفونت قارچی کافی باشد. اما در صورتی که بعد از این درمان، همچنان نتایج کشت قارچ مثبت باشد، ممکن است درمان با داروی خوراکی تجویز شود. برخی از شامپوهای مناسب عبارتند از:

سلنیوم سولفید ۲٫۵ درصد

پیریتیون روی ۱ درصد تا ۲ درصد

پوویدون آیوداین (بتادین)

کتوکونازول ۲ درصد

درمان افراد مبتلا به کچلی قارچی

درمان کچلی قارچی نیاز به مصرف داروی خوراکی ضد قارچ دارد. گریزئوفولوین (Griseofulvin) احتمالا موثرترین دارو برای درمان میکروسپوروم کانیس است. عفونت‌های قارچی که بر اثر تریکوفایتون‌ها ایجاد شده باشد را احتمالا می‌توان به نحو موفقیت آمیزی با مصرف یکی از داروهای خوراکی تربینافین (terbinafine)، ایتراکونازول (itraconazole) یا فلوکونازول (fluconazole)، به مدت ۴ تا ۶ هفته درمان کرد. البته این داروها همیشه هم در درمان عفونت قارچی موفق نیستند و در مواردی لازم است از داروهای دیگری استفاده شود. در مواردی ممکن است برخی داروهای مکمل به صورت ادواری (مثلا هفته‌ای یکبار) برای بیمار تجویز شود.

بیماری های کودکان(قسمت 8)
 

عفونت با کرم سنجاقی (کرم نخی شکل)

عفونت با کرم سنجاقی (pinworm) یا کرم نخی شکل (threadworm) که نام آن انتروبیوس ورمیکولاریس است و در راست روده (رکتوم) انسان زندگی می کند و کرمی کوچک و سفید رنگ است از عفونت های شایع به شمار می آید.

کرم سنجاقی که در فارسی «کرمک» نامیده می شود تقریباً به اندازه سوزن منگنه است و نوع ماده آن، هنگامی که فرد می خوابد، روده ها را ترک می کند و به مقعد می آید و تخم ها را در اطراف پوست مقعد ذخیره می نماید.

آلودگی با کرم سنجاقی حالتی است که در ان کرم های گرد و کوچک ، در داخل روده رشد کرده و تولید مثل می کنند. کرمک شایعترین انگل در بچه هائی که در مناطق معتدل زندگی می کنند می باشد.

در کودکان سنین دبستان و به دنبال آنها، کودکان پیش دبستانی بیشترین میزان آلودگی به این کرم دیده می شود.

اغلب بیش از یکی از افراد خانواده مبتلا هستند. بزرگسالان (به استثنای مادر کودک مبتلا )کمتر دچار این آلودگی می شوند. تخم کرم طی چند ساعت بعد از ذخیره شدن بر روی پوست آلوده کننده است و می تواند تا ۲ هفته روی لباس، رختخواب یا سایر اشیا زنده بماند. کودک یا فرد بزرگسال ممکن است بعد از خوردن (بلعیدن) اتفاقی تخم های کرم سنجاقی انتقال یافته از طریق سطوح آلوده یا انگشتان خود آلوده شود. 

علل عفونت کرم سنجاقی

عفونت معمولاً در دو مرحله رخ می هد :

۱) تخم انگل ابتدا از اطراف مقعد به لباسها و رختخواب و اسباب بازیها منتقل می شود ، تخم های منتقل شده اغلب از طریق دستها وارد دهان دیگر بچه ها شده و بلعیده می شوند.
۲) تخم انگل همچنین می تواند در هوا پراکنده شده و توسط دیگر افراد خورده شود . همچنین بچه ها ممکن است با انتقال تخم ها از اطراف مقعد به دهانشان مجدداً خود را آلوده کنند.

کرم ها در انتهای روده ظرف ۲ تا ۶ هفته بالغ می شوند . کرم ماده در شب بطرف مقعد حرکت می کند و در چین های پوستی اطراف مقعد تخم گذاری می کند . تخم ها در یک ماده ژلاتینی و چسبناک قرار دارند . این ماده و حرکات کرم مادر باعث خارش می شوند .
تخم ها می توانند در محیط بیرون بدن در درجه حرارت طبیعی اتاق بمدت ۳ هفته زندگی کنند . اگر چه تخم ها ممکن است به سرعت بازشده و کرم های جوان ممکن است به طرف روده باریک برگردند .

علائم عفونت کرم سنجاقی

ـ بیشتر بچه های آلوده به انگل بی علامت هستند. اما بعضی دارای احساس خارش در ناحیه مقعد بوده و دائماً آن ناحیه را می خارانند و در نتیجه پوست اطراف مقعد ممکن است زخم باشد.
ـ در دختر بچه ها آلودگی با کرمک می تواند باعث حساسیت و خارش ناحیه واژینال شود . درد شکم ، بی خوابی و تشنج و سایر علائم اثبات نشده به غلط به کرمک نسبت داده می شوند.
ـ در موارد نادر آپاندیسیت می تواند توسط انسداد آپاندیس بوسیله کرم سنجاقی ایجاد شود .

روش های پیشگیری و درمان عفونت کرم سنجاقی

درمان عبارت است از مصرف ۲ دوز داروی بدون نیاز به نسخه ضد کرم سنجاقی (مثل مبندازول) که دوز دوم، ۲ هفته بعد از دوز اول تجویز می شود. افراد خانواده بیمار نیز باید به طور همزمان تحت درمان قرار بگیرند.

روش های پیشگیری عبارتند از: تعویض و شستشوی روزانه لباس های زیر و تعویض مکرر لباس خواب شب؛ تعویض لباس زیر، لباس خواب شب و ملافه ها بعد از هر بار درمان باز کردن کرکره ها با پرده های اتاق خواب (به دلیل حساس بودن کرم سنجاقی در برابر نور آفتاب)؛ رعایت بهداشت شخصی (شامل شستشوی دست ها پس از رفتن به توالت پس از غذا خوردن و تعویض پوشک نوزاد)؛ کوتاه کردن ناخن ها جلوگیری از جویدن ناخن و خاراندن نواحی اطراف مقعد به منظور پیشگیری از خطر آلوده شدن دوباره فرد به وسیله خودش.

 

بیماری های کودکان(قسمت 8)
 

خواب گردی

خواب گردی (noctambulism یا somnambulism) از جمله اختلالات خواب است و در آن، فرد مبتلا، در طول خواب دچار فعالیت هایی می شود که به طور طبیعی در حالت بیداری یا وضعیت شبیه به خواب دیده می شوند.

خواب گردی در هر سنی ممکن است دیده شود.

فرد مبتلا به خواب گردی به طور ناگهانی از خواب عمیق بیدار می شود و شروع به راه رفتن می کند.

در کودکان و بالغین جوان، درصد بیشتری از خواب را خواب عمیق تشکیل می دهد و از این رو، احتمال بروز دوره های خواب گردی در این سنین بیشتر است.

فعالیت هایی مانند خوردن، استحمام، لباس پوشیدن یا حتی رانندگی کردن، سوت زدن، مقاربت و جنایت در افرادی که دچار خواب گردی بوده اند ثبت شده است.

بدیهی است که از رختخواب بیرون آمدن و راه رفتن، مهم‌ترین علامت و نشانه خوابگردی است اما خوابگردان جوان ممکن است، موارد زیر را هم انجام بدهند:

حرف زدن در خواب

سخت بیدار شدن به طوری که بیدار کردن آنها دشوار است

گیجی ظاهری

عدم پاسخ دادن به پرسش‌هایی که از او پرسیده می‌شود

نشستن در رختخواب و تکرار برخی حرکات مانند: مالیدن چشم‌ها یا احساس ناراحتی از پوشیدن لباس خواب

حرکات ناشیانه و بی‌حواس

ضمنا چشم کودکان در حالت خوابگردی معمولا باز است ولی دید آنها مانند زمان بیداری نیست و تصور درستی از محلی که در آن قرار گرفته‌اند و راه می‌روند، برای‌شان وجود ندارد. گاهی‌اوقات، خوابگردی همراه با :

خیس کردن رختخواب

کابوس

و وقفه تنفسی در خواب است.

برخلاف تصور عمومی، در اکثر موارد خواب گردی، راه رفتن هوشیارانه به اطراف وجود ندارد. اغلب خواب گردی ها هنگامی روی می دهند که فرد، در اثر عاملی که موجب گسیختگی خواب عمیق می شود از خواب برمی خیزد. افراد خواب گرد، فعالیت های خود را در حالی که چشم هایشان باز است انجام می شوند و از این رو می توانند از محیط اطراف خود عبور کنند.

ممکن است فرد خواب گرد، حالت خیره داشته باشد. چنانچه از فرد خواب گرد سؤالی شود ممکن است با سرعت کم پاسخ دهد و قادر به پاسخ دادن به صورت قابل فهم نباشد.

معمولاً دوره های خواب گردی از چند دقیقه تا نیم ساعت یا بیشتر طول می کشند.

خواب گردی در پسرها شایع تر از دخترها است و در افراد خسته یا دچار استرس یا افرادی که در هنگام خواب شب، داروی آرام بخش یا خواب آور مصرف می کنند بیشتر دیده می شود.

دلایل خواب گردی در کودکان

خوابگردی در کودکان بسیار شایع‌تر از بزرگسالان است. در بیشتر موارد با پا گذاشتن کودک به سنین نوجوانی، این مشکل خود به خود رفع می‌شود. این مشکل تا حدودی هم ارثی است و والدینی که در کودکی به آن مبتلا بوده‌اند، احتمالا فرزندانی با این ویژگی خواهند داشت. دلایل دیگری که باعث وقوع خوابگردی در کودکان می‌شود به قرار زیر است:

کمبود خواب و خستگی

برنامه خواب نامنظم

بیماری یا تب

مصرف برخی داروهای خاص

استرس

اختلالات تشنجی، عفونت های دستگاه عصبی مرکزی و ضربه را می توان عوامل مستعد کننده خواب گردی دانست.

برخی از محققان، کارآیی روش های درمان دارویی را مورد تردید قرار داده اند. تعداد دیگری از متخصصان، تجویز آمی تریپتیلین به وسیله روان پزشک به مدت یک ماه را موثر می دانند. در ماه دوم، مصرف دارو به نصف کاهش داده می شود و سپس خاتمه می یابد. استفاده از بنزودیازپین ها هم توصیه شده است.

فرد مبتلا به خواب گردی را نباید از خواب بیدار کرد. اگرچه معمولاً این افراد بعد از مدت کوتاهی به رختخواب برمی گردند ولی نیاز به مواظبت دارند. در بعضی از موارد هم عبور از پنجره یا افتادن بر روی اشیا گزارش شده است که می توانند خطرناک باشند.

برخی از روش های غیر دارویی مثل هیپنوتیزم یا آرام سازی را هم مفید دانسته اند.

بیماری های کودکان(قسمت 8)
 

شب ادراری

شب ادراری در کودکان به صورت خیس کردن بستر به طور مکرر، حداقل ۲ بار در هفته و به مدت حداقل ۳ ماه پی در پی و بدون استفاده از داروهای مدر و یا بدون ابتلا به بیماری های زمینه ای مثل دیابت و صرع و بیماری های دستگاه عصبی، در کودکان بالای ۵ سال تعریف می کنند.

در سن ۱۰ سالگی درصد کودکان مبتلا به شب ادراری به حدود ٪۵ و در ۱۵ سالگی به ۱٪ می رسد.

شب ادراری در پسرها ۲ تا ۳ برابر شایع تر از دخترها است.

در بیش از ۸۰٪ موارد، هیچ نوع بیماری یا نقص عضو در کودکان مبتلا به شب ادراری وجود ندارد و در کمتر از ۲۰٪ موارد، بیماری هایی مانند دیابت، عفونت ادراری، بیماری مادرزادی کلیه، کم خونی، نقایص نخاعی، بیماری دستگاه عصبی علت شب ادراری هستند.

عوامل ارثی و سابقه خانوادگی نیز در بروز شب ادراری تأثیر دارند.

افزایش ظرفیت مثانه و زمان تکمیل قدرت کنترل مثانه نیز در کودکان مختلف با یکدیگر متفاوت است.

مسایل روحی و عاطفی از مهم ترین علل شب ادراری هستند و این موارد بیشتر در کودکانی اهمیت دارند که قبلاً کنترل ادرار داشته اند ولی به تازگی دچار شب ادراری شده اند. از جمله عوامل روحی موثر در شب ادراری می توان موارد زیر را نام برد:

اختلافات خانوادگی، تغییر مکان خانواده؛ مسافرت یا فوت یکی از والدین؛ معطوف شدن توجه پدر و مادر به فرزندی که به تازگی به دنیا آمده و در نتیجه، عدم توجه کافی به فرزند بزرگتر؛ تحقیر و تنبیه بیش از حد والدین؛ ایجاد ترس و اضطراب شدید در کودک از طریق دیدن مناظر، فیلم ها یا انجام بازی های ترسناک کامپیوتری و اخيراً آلرژی کودک نسبت به غذاها و به ویژه شیر گاو را از عوامل بسیار مهم شب ادراری دانسته شده است.

انواع شب ادراری در کودکان

دو نوع کلی از شب ادراری وجود دارد:

شب ادراری اولیه؛

شب ادراری ثانویه.

در بی‌اختیاری ادراری اولیه، از سال‌های ابتدایی کودکی فرد بدون وقفه دچار این مشکل می‌شود و همیشه شب‌هایی خیس و مرطوب را در رختخوابش تجربه می‌کند. بی‌اختیاری ادراری ثانویه دومرتبه، زمانی آغاز می‌شود که کودک برای مدت مشخص و قابل توجهی (حداقل ۶ ماه) مشکل بی‌اختیاری را تجربه نکرده است. بعد از مدت زمانی دوباره اوضاع سابق تکرار می‌شود.

به‌طور کلی بی‌اختیاری ادراری اولیه نشان‌دهنده‌ی ضعف و نابالغ‌بودن سیستم عصبی است. کودکی که شب‌ها بی‌اراده ادرار می‌کند، قدرت تشخیص احساس پربودن مثانه در حین خواب را ندارد، بنابراین برای تخلیه‌ی مثانه‌ی خود در طول شب بیدار نمی‌شود.

دلایل شب ادراری کودکان

دلایل شب ادراری می‌تواند از موارد زیر یا تلفیقی از آنها باشد:

- کودک هنوز قادر به نگه‌داشتن ادرار در تمام طول شب نیست؛

- وقتی مثانه پر است، کودک نمی‌تواند برای تخلیه بیدار بشود. برخی از کودکان نیز مثانه‌ای کوچک‌تر از هم‌سنین خود دارند؛

- کودک حجم زیادی از ادرار را در غروب و طول شب تولید می‌کند؛

- در طول روز کودک عادت رفتن به دستشویی ندارد. بسیاری از کودکان از روی عادت نیاز به تخلیه مثانه در طول روز را نادیده می‌گیرند و به دستشویی نمی‌روند و تا جایی که ممکن است، ادرارشان را نگه می‌دارند. همه‌ی والدین با صحنه‌هایی این‌چنینی آشنا هستند: کودکی که ادرارش را نگه داشته است و به خود می‌پیچد، پاها را ضربدری کرده، صورتش نشان می‌دهد که تحت فشار است، پیچ‌وتاب می‌خورد، بعضا چمباتمه می‌زند و محل ادرار را برای کنترل وضعیت فشار می‌دهد.

شب ادراری ثانویه می‌تواند نشان از وجود مشکلی پنهان از نظر جسمی با عاطفی در فرد باشد. بچه‌هایی که دچار این نوع از بی‌اختیاری هستند، به احتمال زیاد نشانه‌های دیگری مانند بی‌اختیاری در طول روز را نیز به روز می‌دهند.

درمان شب ادراری

درمان عبارت است حذف عوامل و مسایل عاطفی و روحی ایجاد کننده مشکلات عصبی و اضطراب در کودک

استفاده از تشکچه های زنگ دار که در صورت تماس با اولین قطره ادرار زنگ آن به صدا در می آید و کودک را بیدار می کند و در نتیجه، طی چند هفته، رفلکس شرطی در کودک ایجاد می شود به نحوی که حتی پر شدن مثانه می تواند به تدریج باعث بیدار شدن کودک شود

دادن مایعات زیاد در طول روز و آموزش دادن به کودک که تا حد امکان در طول روز ادرار کردن را به تعویق بیندازد تا حجم مثانه بیشتر شود و در طول شب دیرتر پر شود (لازم است از غروب به بعد مقدار مصرف مایعات کاهش یابد و کودک قبل از خواب شب حتما ادرار کند)

تجویز داروی ضد افسردگی سه حلقه ای ایمیپرامین (این دارو، با اثری متفاوت از اثر ضد افسردگی سه حلقه ای، یعنی از طریق اثر بر اعصاب مثانه موجب درمان شب ادراری می شود؛ این دارو در ۲۵ تا ۴۰ درصد کودکان تأثیر می کند و باید حداقل ۳ ماه مصرف شود و قطع آن به طور تدریجی صورت گیرد)

تجویز قرص اکسی بوتینین هم در موارد خاص موثر واقع می شود.

بیشتر بخوانید:

بیماری های کودکان (قسمتهای دیگر)

منابع:

drsheykholeslami.com

raziclinic.ir

vista.ir

koodaket.com

chetor.com

بیماری های کودکان - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خبری حقوق نیوز - سلامت و بهداشت


 



+ 0
مخالفم - 0

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: