حقوق خبر
گوش

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 4)

روش ها و وسایل کمکی برای کودکان مبتلا به کاهش شنوایی در دسترس قرار دارند و اودیولوژیست مشخص می کند که کدام یک از آن ها برای کودک ضرورت دارد. از جمله این موارد باید از سمعک، کاشت حلزون، سیستم های آموزش شنوایی، سیستم های لوپ ( برای حذف یا کاهش سر و صداهای اضافی)، سیستم های FM و تقویت کننده های شخصی، لب خوانی، گویش علامتی (متشکل از علامت های دستی، حرکات بدن، بیان با استفاده از چهره و ایما و اشاره و ....) نام برد

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 4)
 

پایگاه خبری حقوق نیوز

آیا کودک خود را سنجش شنوایی کرده اید؟

اکثر کودکان از هنگام تولد قادر به شنیدن و گوش دادن هستند و به تدریج یاد می گیرند که با تقلید صداهای اطراف خود و صدای والدین و مراقبان خود صحبت کنند. ولی حدود ۲تا۳ کودک از هزار کودک در ایالات متحده ناشنوا یا کم شنوا به دنیا می آیند. بسیاری از این کودکان باید از طریق دیگری تکلم را بیاموزند، از این رو تشخیص کری یا کاهش شنوایی باید هر چه زودتر صورت گیرد.

در چه زمانی باید نوزاد را شنوایی سنجی کرد؟

نوزاد باید در طول نخستین ماه زندگی شنوایی سنجی شود. در صورتی که مشکوک به کاهش شنوایی نوزاد خود هستید، او را تا ۳ ماهگی نزد اودیولوژیست ببرید.

در صورتی که وجود کاهش شنوایی در نوزاد به اثبات رسید، استفاده از سمعک و دیگر گزینه های ارتباطی تا۶ ماهگی، اهمیت بسیار دارد.

بسیاری از بیمارستان ها به طور معمول ، همه نوزادان را شنوایی سنجی می کنند و بعضی از بیمارستان ها فقط نوزادانی را که در معرض خطر بالای کاهش شنوایی قرار دارند مانند نوزادان دارای سابقه فامیلی کری یا مشکلات شنوایی، نوزادان با وزن کم هنگام تولد، یا نوزادان مبتلا به بیماری های دیگر مورد شنوایی سنجی قرار می دهند. حتی اگر در نوزاد شما، عوامل خطر ناشنوایی وجود ندارند بررسی شنوایی اهمیت دارد زیرا بسیاری از نوزادان بدون عوامل خطر دچار کاهش شنوایی هستند. حتی نوزادانی که والدین و پدر بزرگ و مادربزرگشان شنوایی طبیعی دارند ممکن است با کاهش شنوایی به دنیا بیایند.

چگونه باید شنوایی نوزاد را بررسی کرد؟

دو آزمایش شنوایی برای نوزادان در دسترس است . در هر دو مورد آزمایش تنها کاری که لازم است نوزاد انجام دهد، قرار گرفتن در وضیعت خوابیده است.

1. آزمایش انتشار شنوایی(otoacoustic emissions ONE)

در این آزمایش، یک گوشی اسفنجی در داخل مجرای گوش قرار داده می شود. گوش نوزاد به وسیله صدا تحریک و «طنین» (echo اکو) اندازه گیری می شود. طنین (اکو) در هر فردی که شنوایی طبیعی دارد یافت می شود. در صورتی که طنین وجود نداشته باشد می تواند نشان دهنده کاهش شنوایی باشد.

۲. آزمایش واکنش شنوایی ساقه مغز(Auditory brain stem response and ABR)

در این آزمایش چگونگی پاسخ ساقه مغز ( بخشی از عصب که صدا از گوش به مغز حمل می کند) و مغز، نسبت به صدا کنترل می شود.

در این آزمایش در گوش نوزاد گوشی قرار داده می شود و الکترودهایی بر روی سر و گوش های نوزاد قرار میگیرند. برای آرام بودن نوزاد در طول آزمایش باید آرام بخش ملایمی به او داده شود. پرستار با پزشک صداهایی را از راه گوشی به گوش نوزاد می رسانند و فعالیت الکتریکی مغز وی را در هنگام شنیدن اندازه گیری می کنند. چنان چه نوزاد به طور مداوم به صداها واکنش نشان ندهد، باید از نظر آزمایش غربالگری شنوایی به وسیله متخصص پیگیری شود.

مهم ترین زمان برای آنکه کودک برای آموزش زبان (گویش) در مواجهه با اصوات قرار بگیرد، ۳ سال اول زندگی است. در واقع کودکان در ۶ ماه اول زندگی شروع به آموزش تکلم می کنند.

پژوهشگران معتقدند در کودکانی که دچار اختلال شنوایی هستند و اقدامات درمانی در آن ها صورت می گیرد، مهارت های گویشی بهتر از کودکانی است که مداخله های درمانی در آن ها به عمل نمی آید. هر چه زودتر از ناشنوایی یا کاهش شنوایی کودک خود آگاه شوید، زودتر می توانید به برقراری ارتباط او با سایرین کمک کنید.

در مواردی که جواب سؤال های زیر «بله» است کودک را به پزشک معرفی کنید:

1- آیا سایر افراد خانواده شامل برادران یا خواهران دچار مشکل شنوایی هستند؟

2- آیا مادر، در دوران بارداری یا زایمان مشکلات پزشکی بیماری جدی یا آسیب دیدگی، یا مصرف دارو) داشته است؟

3- آیا نوزاد به صورت زودرس متولد شده است؟ وزن زمان تولد نوزاد چه قدر بوده است؟...

4- آیا نوزاد در هنگام تولد مشکلات جسمی داشته است؟

5- آیا کودک مبتلا به مخملک شده است؟

6- آیا کودک مبتلا به مننژیت شده است؟

7- آیا کودک در سال گذشته دچار عفونت گوش شده است؟ چند بار؟..........

8- آیا کودک ماهی یک بار، یا بیشتر دچار سرماخوردگی، آلرژی و عفونت گوش می شود؟

 اگر کودک دچار کاهش شنوایی باشد آیا می توان شنوایی او را بهبود بخشید؟

روش ها و وسایل کمکی برای کودکان مبتلا به کاهش شنوایی در دسترس قرار دارند و اودیولوژیست مشخص می کند که کدام یک از آن ها برای کودک ضرورت دارد. از جمله این موارد باید از سمعک، کاشت حلزون، سیستم های آموزش شنوایی، سیستم های لوپ ( برای حذف یا کاهش سر و صداهای اضافی)، سیستم های FM و تقویت کننده های شخصی، لب خوانی، گویش علامتی (متشکل از علامت های دستی، حرکات بدن، بیان با استفاده از چهره و ایما و اشاره و ....) نام برد.

 آزمایش های شنوایی

آزمایش شنوایی (اودیومتریک) بخشی از معاینه گوش است که توانایی فرد برای شنیدن را از طریق اندازه گیری درست رسیدن صدا به مغز ارزیابی می کند.

صداها، در واقع ارتعاش هایی با شدت و فرکانس های متفاوت هستند که در فضای اطراف ما وجود دارند و از طریق مجاری گوش و استخوانچه های آن و استخوان جمجمه به مغز می رسند و در آن جا« شنیده» می شوند. آزمایش های شنوایی، میزان کاهش شنوایی و عامل ایجاد کننده آن را مشخص می کنند. این آزمایش ها نوع کاهش شنوایی را با اندازه گیری توانایی فرد برای شنیدن صداهایی که از راه مجرای گوش به گوش داخلی می رسند (صداهایی که از طریق هوا هدایت شده اند) و صداهایی که از راه استخوان انتقال یافته اند تعیین می کنند.

در اکثر آزمایش های شنوایی از فرد خواسته می شود به یک سری از تون ها با کلمات و اکنش نشان دهد ولی در بعضی از آزمایش های شنوایی، نیاز به واکنش وجود ندارد.

 آزمایش های شنوایی در موارد زیر انجام می شوند :

- یافتن نوزادان و بچه های کوچکی که دچار مشکلات شنوایی هستند به نحوی که این مشکلات با توانایی یادگیری، صحبت کردن یا درک زبان «گویش» آن ها تداخل می کند. بسیاری از مراکز بهداشتی و پزشکان، انجام غربالگری (بیماریابی) عمومی را برای یافتن نوزادان و کودکان ناشنوا و کم شنوا توصیه می کنند.

- به منظور یافتن کودکان و نوجوانان مبتلا به کاهش شنوایی آزمایش شنوایی باید به وسیله متخصص، در مراکز بهداشتی انجام شود. شنوایی طبیعی در کودکان، برای رشد کامل و صحیح گویش اهمیت بسیار دارد. برخی مشکلات گفتاری، رفتاری و آموزشی کودکان با مشکلات شنوایی آن ها ارتباط دارد. به این دلیل، بسیاری از مدارس به طور معمول، در نخستین سال ورود کودک به مدرسه از او آزمایش شنوایی به عمل می آورند.

آکادمی متخصصان اطفال آمریکا توصیه می کند آزمایش شنوایی به طور رسمی در 4، 5، ۶، ۸، 10، ۱۲ ،15 و ۱۸ سالگی انجام شود.

- به عنوان بخشی از معاینه جسمانی معمولی (روتین) به طور کلی، مگر در صورت مشکوک بودن به کاهش شنوایی، فقط آزمایش ساده «نجوا» (Whispered speeh test) در خلال معاینه جسمانی روتین انجام می شود.

- برای ارزیابی کاهش شنوایی احتمالی در هر فردی که در یک یا هر دو گوش خود مشکل شنوایی پایدار حس می کند یا در درک کلمات محاوره ای مشکل دارد.

- به منظور یافتن مشکلات شنوایی در بزرگسالان . کاهش شنوایی در بزرگسالان اغلب با کاهش گنجایش ذهنی اشتباه می شود (به عنوان مثال در صورتی که به نظر برسد فرد به صحبت دیگران گوش نمی کند یا به آن واکنش نشان نمی دهد).

- به منظور یافتن موارد کاهش شنوایی در افرادی که به طور مکرر در معرض صداهای بلند قرار دارند یا آنتی بیوتیک های خاصی مثل جنتاماسین مصرف می کنند.

- برای تشخیص نوع و میزان کاهش شنوایی (هدایتی، حسی عصبی ، یا هر دو). در کاهش شنوایی هدایتی، حرکت صدا (هدایت صدا) مسدود می شود یا به داخل گوش داخلی عبور نمی کند. در کاهش شنوایی حسی عصبی، صدا به گوش داخلی می رسد ولی وجود مشکلی در اعصاب گوش، یا به ندرت در خود مغز از شنیدن ممانعت به عمل می آورد.

 در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:

1- چنان چه اخیرا" در معرض هر نوع صدای بلند و دردناک و یا صدایی که موجب زنگ زدن گوشتان شده است قرار گرفته اید. ۱۶ ساعت قبل از انجام آزمایش شنوایی از مواجهه با صداهای بلند خود داری کنید

2- چنان چه آنتی بیوتیک هایی مصرف کرده یا می کنید که می توانند شنوایی را دچار اختلال کنند (مثل

جنتاماسین).

3- در صورت داشتن هر نوع مشكل در شنیدن صحبت های با تون معمولی یا وجود هر نوع علایم احتمالی کاهش شنوایی.

4- در صورتی که اخیرا به سرما خوردگی یا عفونت گوش مبتلا شده اید.

- پیش از شروع آزمایش شنوایی، مجرای گوش ها از نظر وجود سرومن (واكس) داخل گوش معاینه می شوند و هر نوع واکس سفت شده بیرون آورده می شود. واکس گوش می تواند با شنیدن تون ها با کلمات در طول انجام آزمایش تداخل کند.

- در آزمایش هایی که از هدفون استفاده می شود باید عینک، گوشواره، یا گیره ی مو را برداشت زیرا با قرار گرفتن هدفون تداخل دارند.

- چنان چه از سمعک استفاده می کنید در بعضی از آزمایش ها باید آن را کنار بگذارید. ممکن است از شما خواسته شود قبل از انجام آزمایش واکنش شنوایی ساقه مغز (ABR؛ فصل ۱۱ وصفحات بعدی همین فصل) موهای خود را با شامپو بشویید.

- درباره خطرات، چگونگی انجام و نتایج حاصل از آزمایش شنوایی از مسئول انجام آزمایش سؤال کنید.

آزمایش شنوایی در مرکز شنوایی (آديو متری) و به وسیله متخصص شنوایی سنجی (ادیولوژیست) و یا در دانشکده پزشکی، یا به وسیله پرستار، تکنیسین ادیومتری، متخصص گفتار درمانی، یا روان شناس انجام می شود.

 بعضی از آزمایش های شنوایی سنجی

آزمایش نجوا « The Whisper test»

1. فرد آزمایش کننده، در فاصله ۳۰ تا ۶۰ سانتی متری پشت مراجعه کننده، ابتدا در طرف گوش راست وی قرار می گیرد به نحوی که مراجعه کننده قادر به دیدن لب های آزمایش کننده نباشد.

2. فرد آزمایش کننده از مراجعه کننده می خواهد که با یک انگشت، گوش چپ خود را ببندد.

3. فرد آزمایش کننده کلمه ی دو سیلابی ای را در سمت گوش راست مراجعه کننده نجوا می کند.

4. فرد آزمایش کننده از مراجعه کننده می خواهد که کلمه مزبور را تکرار کند.

5. این آزمایش برای گوش چپ تکرار می شود.

6. فرد باید بتواند کلمه دو سیلابی را تکرار کند.

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن (قسمت 4)
 

آزمایش رینه ( The Rinne test)

1. در این آزمایش ، شنوایی از راه هدایت هوایی و استخوانی با یکدیگر مقایسه می شوند.

2. فرد آزمایش کننده، دیاپازون ۵۱۲ هرتزی را به آرامی به ارتعاش در می آورد و آن را برای روی قاعده استخوان ماستوئید ( استخوان واقع در پشت و پایین لاله گوش فرد مورد آزمایش قرار می دهد.

3. از فرد مورد آزمایش خواسته می شود وقتی دیگر صدای ارتعاش دیاپازون را نمی شنود اعلام کند.

4. فرد آزمایش کننده به فاصله زمانی توجه می کند و بلافاصله دیاپازون را در مقابل سوراخ گوش فرد مورد آزمایش می گیرد.

5. از فرد مورد آزمایش خواسته می شود وقتی دیگر صدای ارتعاش دیاپازون را نمی شنود اعلام کند.

6. فرد آزمایش کننده به فاصله زمانی و یافته های خود توجه می کند.

الف) در افراد دارای شنوایی طبیعی، شنوایی از راه هدایت هوایی دو برابر بیش از هدایت استخوانی طول می کشد.

ب) در کاهش شنوایی هدایتی، شنوایی از راه هدایت استخوانی بیش از شنوایی از طریق هدایت هوایی طول می کشد و یا مساوی با آن است.

پ) در کاهش شنوایی حسی عصبی، شنوایی از راه هدایت هوایی بیش از شنوایی از طریق هدایت استخوانی در گوش مبتلا، ولی کمتر از نسبت ۲ به ۱ طول می کشد.

 آزمایش وبر( The Weber test)

1. در این آزمایش، شنوایی هدایتی از شنوایی حسی عصبی افتراق داده می شود.

2. فرد آزمایش کننده، دیاپازون ۵۱۲ هرتز را به آرامی به ارتعاش در می آورد و آن را بر روی قسمت میانی سر مراجعه کننده قرار می دهد و از او می خواهد بگوید که آیا صدای ارتعاش در هر دو گوش یکسان است یا در یکی، قوی تر از دیگری است؟

الف) بلندی صدا در صورت طبیعی بودن شنوایی یا در صورت کاهش شنوایی متقارن، در هر دو گوش مساوی است.

ب) در صورت وجود کاهش شنوایی حسی عصبی در یک گوش، گوش سالم صدا را بلندتر می شنود.

پ) اگر یک گوش دچار کاهش شنوایی هدایتی باشد، صدا در آن گوش بلندتر شنیده می شود زیرا سروصدای معمولی زمینه ای را که از طریق هوا انتقال می یابد نمی شنود و فقط ارتعاش های دیاپازون را از راه هدایت استخوانی دریافت می کند.

 ادیومتری تون خالص (pure tone audiometry, PTA)

در ادیومتری تون خالص، از دستگاهی به نام «أدیومتر» برای پخش یک سری از تون ها، از راه هدفون استفاده می شود. فرکانس این تون ها با یکدیگر متفاوت است.

( فرکانس یا یا زیر و بمی، برحسب هرتز اندازه گیری می شود) و بلندی ( شدت) آن ها نیز با هم فرق دارد (شدت صوت بر حسب دسی بل محاسبه می شود. فرد آزمایش کننده بلندی صدا را کنترل می کند و آن را به حدی می رساند که مراجعه کننده دیگر صدا را نشنود و سپس دوباره صدا را بلند می کند تا زمانی که فرد قادر به شنیدن آن شود. مراجعه کننده با استفاده از دست خود یا با فشردن یک دکمه، زمان شنیدن صدا را اعلام می کند.

آزمایش چندین بار تکرار می شود و در هر بار از تون با فرکانس بالاتر (صدای زیرتر) استفاده می شود.هرگوش به طور جداگانه آزمایش می شود.سپس هدفون برداشته می شود و وسیله مرتعش خاصی بر روی استخوان پشت گوش قرار داده می شود و مراجعه کننده دوباره با هربار شنیدن تون صدا علامت می دهد.

 آزمایش انتشار شنوایی (Otoacoustic emissions, OAE)

آزمایش انتشار شنوایی (OAE) اغلب برای غربالگری شنوایی نوزادان انجام می شود. این آزمایش با قرار دادن یک میکروفن کوچک و نرم در مجرای گوش نوزاد صورت می گیرد. سپس صدا با استفاده از یک میله قابل انعطاف کوچک که در داخل گوش قرار داده شده است تولید می شود. میکروفن، واکنش گوش داخلی در برابر صدا را مشخص می کند. این آزمایش قادر به تشخیص میان کاهش شنوایی هدایتی و حسی عصبی نیست.

 آزمایش واکنش شنوایی ساقه مغز( Auditory brain stem response, ABR)

در آزمایش واکنش شنوایی مغز (ABR) ، کاهش شنوایی حسی عصبی تشخیص داده می شود. در این آزمایش، الکترودهایی را بر روی پوست سر ونرمه هر گوش قرار می دهند. سپس صداهای کلیک مانندی از راه هدفون پخش می شوند. الکترودها، پاسخ مغز به این صداها را پایش و بر روی منحنی ثبت می کنند.

 آزمایش های شنوایی معمولا" با ناراحتی یا خطری همراه نیستند.

تمپانو متری(Tympanometry)

تمپانو متری، روشی برای اندازه گیری سختی پرده صماخ و آزمایشی سریع است که بخشی از اغلب ارزیابی های مقدماتی شنوایی را تشکیل می دهد و به وسیله آن می توان اطلاعات مفید زیادی را درباره گوش میانی در یک آزمایش کوتاه به دست آورد. تهیه تمپانو گرام، روشی بسیار ساده است که تقریبا هر فردی می تواند بعد از حدود ۵ دقیقه آموزش آن را یاد بگیرد.

تمپانو متری عبارت است از اندازه گیری مقداری از صدا که در هنگام عبور فشار از مجرای گوش منعکس می شود.

تمپاتمپانومتری همچنین می تواند پرده های صماخی را که به طور طبیعی سفت شده اند اغلب به دلیل وجود مایع در پشت آن ها، ایجاد بافت جوشگاهی یا اسکار، یا سخت شدگی گوش که به آن اتواسکلروز گفته می شود) و نیز پرده های صماخ شل و غیر طبیعی را (که معمولا" در اثر تمیز کردن بیش از حد گوش ایجاد می شوند) تشخیص دهد.

نوعی از تمپانومتری را می توان برای تشخیص اختلال عملکرد لوله استاش به کار برد.

از تمپانومتری می توان برای تشخیص انقباض های غیر طبیعی استخوان سندانی و عضلات کشنده پرده صماخ استفاده کرد. این کار به دستگاهی نیاز دارد که بتواند به مدت ۳۰ ثانیه تمپانوگرام را با فرکانس واحد ادامه دهد و نوسان های منحنی را جستجو کند.

شنوایی سنجی ( دیو متری؛ Audiometry)

ادیومتری عبارت است از آزمایش توانایی فرد برای شنیدن صداهای با فرکانس های مختلف که با استفاده از یک وسیله الکترونیکی موسوم به «دیومتر» انجام می شود. معمولا" این آزمایش به وسیله تکنیسین مجرب (شنوایی سنج Audilogists) انجام می شود.

هدف از ادیومتری، تشخیص وجود کاهش شنوایی است. ادیومتری در مدارس، برای تشخیص مشکلات شنوایی کودکان، در مطب پزشکان یا در بخش ادیولوژی بیمارستآن ها برای تشخیص مشکلات شنوایی کودکان، بزرگسالان و افراد مسن انجام می شود.

انجام آزمایش شنوایی سنجی ساده و بدون درد است و به اقدامات احتیاطی خاصی نیاز ندارد. ادیولوژیست مجرب با استفاده از دستگاه شنوایی سنج ( دیومتر) اقدام به شنوایی سنجی می کند. این دستگاه ، صداها یا تون هایی مانند نت های موسیقی با فرکانس ها یا زیر و بمی مختلف و شدت ( بلندی) متفاوت ارسال می کند. معمولا" آزمایش در یک اتاق عایق بندی شده از نظر صدا انجام می شود.

فرد مورد آزمایش هدفونی را بر گوش خود می گذارد که در نتیجه، صداهای اطراف به گوش او نمی رسند و تون مورد آزمایش در یک گوش پخش می شود. با شنیدن این صدا، فرد مورد آزمایش یک دست یا انگشت خود را بالا می آورد. ادیولوژیست صدا را کمتر می کند و آن قدر به این کار ادامه می دهد که دیگر، فرد قادر به شنیدن صدا نباشد. این فرایند در دامنه وسیعی از تون ها و فرکانس ها، از بسیار عمیق و کوتاه، شبیه به پایین ترین نت نواخته شده به وسیله ساز توبا تا صداهای بسیار بلند، چندین بار تکرار می شود. هرگوش به طور جداگانه آزمایش می شود. متفاوت بودن سطح حساسیت هر گوش نسبت به یک صدا، غیر معمول نیست.

نتایج ادیومتری را می توان بر روی منحنی (آدیوگرام) ثبت کرد. نت های پایین بر روی سمت چپ و نت های بالا بر روی سمت راست نوار ثبت می شوند. منحنی همچنین میزان تون های استفاده شده را نشان می دهد. صداهای ملایم و آرام در بالای نمودار و صداهای بلند در پایین آن نشان داده می شوند. شنوایی با واحدهایی موسوم به «دسی ابل » اندازه گیری می شود. اغلب صداهای همراه با الگوهای گفتاری عادی در محدوده ۲۰ تا ۵۰ دسی بل قرار دارند. فرد بزرگسال با شنوایی طبیعی می تواند تون های بین صفر تا ۲۰ دسی بل را تشخیص دهد.

 اديو متری گفتاری ، نوع دیگری از ادیو متری است که در آن یک سری کلمات ساده ضبط شده با شدت های مختلف از طریق هدفون به گوش فرد مورد آزمایش می رسد. چنان فرد این کلمات را بشنود آن ها را تکرارمی کند. فرد دارای شنوایی طبیعی می تواند ۹۰ تا ۱۰۰ درصد کلمات را تشخیص دهد و تکرار کند.

بیشتر بخوانید:

بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن(قسمتهای دیگر)

 

منبع: بیماری های گوش و سیستم تعادلی بدن - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خبری حقوق نیوز - بیماری و پیشگیری


 



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: