حقوق خبر
جراحی پلاستیک (Plastic surgery)

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمت 3)

عوارض احتمالی راینوپلاستی عبارتند از: عفونت؛ خونریزی؛ انسداد بینی و سخت شدن تنفس از راه بینی؛ عدم رضایت از نتایج (از نظر زیبایی)؛ نیاز به انجام جراحی های دوباره؛ سوراخ شدن تیغه ی بینی (که در این موارد، سوراخ کوچک ایجاد شده در تیغه بینی موجب عبور هوا، و در نتیجه، ایجاد صدای سوت مانند در هنگام حرف زدن با آواز خواندن و فریاد زدن می شود)؛ عوارض ناشی از بیهوشی؛ مرگ

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمت 3)
 

پایگاه خبری حقوق نیوز

جراحی پلاستیک (Plastic surgery)

راینوپلاستی (جراحی پلاستیک بینی)

راینوپلاستی یعنی شکل دادن دوباره، کوچک کردن اندازه، تغییر عرض بینی در ناحیه ی پل بینی تغییر اندازه و موقعیت سوراخ های بینی.

راینوپلاستی همچنین می تواند نوک بینی را تغییر شکل دهد و بزرگی و پهنای بیش از حد سوراخ های بینی و چرخش زیاد آنها به طرف بالا و عدم تقارن بینی را اصلاح نماید. اشکالات تنفسی ناشی از انحراف تیغه ی بینی نیز با راینوپلاستی قابل درمان است.

راینوپلاستی برای اصلاح نقایص مادرزادی بینی یا آسیب های ناشی از ورزش با تصادفات رانندگی نیز به کار می رود.

راینوپلاستی برای تصحیح تغییر شکل ساختمانی مانند بینی شبیه قلاب (بینی کمی عقابی) یا بینی دارای برآمدگی نیز به کار می رود.

تیغه (سپتوم)، دیواره ی واقع در بین دو سوراخ بینی است و از غضروف و استخوان ساخته شده و حفره ی بینی را به دو نیمه ی مساوی تقسیم می کند. تیغه ی ایده آل بینی، شکلی مستقیم دارد، به نحوی که حفره ی هر طرف بینی با طرف دیگر مساوی است ولی در افراد مبتلا به انحراف تیغه ی بینی این دو حفره مساوی نیستند. انحراف شدید تیغه ی بینی می تواند موجب اشکال در تنفس از راه بینی شود.

قبل از عمل جراحی راینوپلاستی و به طور کلی تمام جراحی های پلاستیک از بیمار خواسته می شود استعمال دخانیات را متوقف سازد زیرا دخانیات موجب اختلال شدید جریان خون پوست و در نتیجه کاهش مقدار اکسیژن آن می شود و این موضوع، ترمیم زخم حاصل از جراحی را به تعویق می اندازد و ممکن است نکروز (مرگ بافتی) پوست ناحیه ی بینی روی دهد. خوردن الکل نیز همین عارضه را به دنبال دارد.

مصرف داروهای ضد التهاب غیراستروییدی (مثل ایبوپروفن) نیز می تواند خطر خونریزی را افزایش دهد و از این رو از چند روز یا چند هفته قبل از راینوپلاستی باید قطع شود.

دوزهای خیلی زیاد ویتامین c می تواند به لخته شدن خون و ترمیم زخم کمک کند.

بعضی از پزشکان، قبل از انجام راینوپلاستی، به منظور پیشگیری از تورم بیش از حد، به بیمار کورتون تجویز می کنند.

انواع راینوپلاستی

راینوپلاستی اولیه: نوعی جراحی پلاستیک مورد استفاده برای دوباره شکل دادن بینی است که به دو نوع «باز» و «بسته» انجام می شود:

 راینوپلاستی باز (خارجی): برای شکل دهی های قابل توجه مورد استفاده قرار می گیرد و در آن، برش ها، در قطعه عمودی پوست جداکننده ی سوراخ های بینی موسوم به ستونک (كولومِلّا؛columella ) ایجاد می شوند. (كولوملّا، انتهای گوشتی بیرونی تیغه ی بینی است).

سپس پوست و بافت نرم از ساختمان های زیرین بینی بالا زده می شود به نحوی که پزشک جراح قادر به دیدن آناتومی بینی خواهد بود. در این مرحله، جراح، ساختارهای را کاهش یا افزایش می دهد (با استفاده از غضروف برداشته شده از تیغه ی بینی یا گاهی از گوش یا از غضروف دنده). در صورتی که انحراف تیغه ی بینی وجود داشته باشد، صاف می شود و برجستگی های اضافی داخل بینی کاهش داده می شوند تا تنفس وضعیت مناسبی پیدا کند. هنگامی که ساختمان زیرین بینی شکل داده شد، پوست و بافت بینی به جای اصلی خود برگردانده و برش ها بسته می شوند.

راینوپلاستیِ بسته (داخلی): در مواردی که میزان دوباره شکل دادن لازم، اکم است از راینوپلاستی بسته استفاده می شود. در این نوع راینوپلاستی، برش ها در داخل بینی داده می شوند. سپس پوست بینی از استخوان و غضروف پشتیبان آن جدا می شود. در این مرحله می توان استخوان و غضروف را برداشت، شکل داد، تقویت نمود یا به منظور حصول شکل مورد نظر مرتب کرد.

راینوپلاستی ثانویه: این نوع راینوپلاستی را، راینوپلاستی باز بینی (revision rhinoplasty) نیز می نامند زیرا برای اصلاح مشکلات باقی مانده یا ایجاد شده پس از راینوپلاستی قبلی انجام می شود. اگر چه این مشکلات، ممکن است جزیی باشند و به آسانی برطرف شوند، ولی اغلب مهم و بزرگ هستند و راینوپلاستی ثانویه را دشوار می سازند. راینوپلاستی ثانویه را نیز می توان به صورت باز یا بسته انجام داد.

راینوپلاستی پُرکننده (فیلر راینوپلاستی؛filler rhinoplasty ): در این نوع راینوپلاستی از مواد پرکننده تزریقی برای پر کردن فرو رفتگی ها، صاف کردن زوایای تند یا تغییر زاویه ی نوک بینی، ایجاد تقارن و کوچک تر کردن و زیباسازی بینی استفاده می شود. در این نوع جراحی، به جای برداشتن بر آمدگی ها و سطوح ناهموار از ماده ی پرکننده قابل تزریق برای مسطح کردن آنها استفاده می شود. نتایج این روش، موقتی هستند.

قبل از انجام راینوپلاستی، تصاویری از بینی در زوایای مختلف برداشته می شود و انتظارات فرد از نتایج جراحی مورد سؤال قرار می گیرد. پزشک جراح می تواند تصاویری از سایر راینوپلاستی هایی را که انجام داده به بیمار نشان دهد تا بیمار بتواند نتایج این جراحی ها را در افراد دارای بینی تقریبا هم شکل، خود مشاهده نماید.

می توان قبل از عمل، از تصویر برداری کامپیوتری برای تعیین شکل بینی، پس از راینوپلاستی استفاده کرد. ممکن است برای برقراری توازن و نسبت مناسب، انجام بعضی اعمال جراحی دیگر صورت، مانند تقویت چانه نیز ضرورت داشته باشد.

در اکثر موارد، راینوپلاستی به طور سرپایی، در بیمارستان یا کلینیک جراحی انجام می شود.

معمولاً راینوپلاستی اولیه ۱ تا ۳ ساعت، راینوپلاستی ثانویه، کمی بیشتر و فیلر راینوپلاستی حدود ۱۵ دقیقه طول می کشد.

راینوپلاستی اولیه با بی حسی موضعی همراه با تزریق آرام بخش ملایم یا از طریق بی هوشی عمومی انجام می شود. راینوپلاستی ثانویه را به دلیل پیچیدگی کار، اغلب تحت بی هوشی عمومی انجام می دهند. فیلر راینوپلاستی فقط با بی حسی موضعی انجام می شود.

توجه

قبل از انجام راینوپلاستی و هر نوع عمل جراحی پلاستیک اطمینان حاصل کنید که پزشک جراح، دارای مدرک بورد تخصصی جراحی پلاستیک است.

عوارض احتمالی راینوپلاستی عبارتند از: عفونت؛ خونریزی؛ انسداد بینی و سخت شدن تنفس از راه بینی؛ عدم رضایت از نتایج (از نظر زیبایی)؛ نیاز به انجام جراحی های دوباره؛ سوراخ شدن تیغه ی بینی (که در این موارد، سوراخ کوچک ایجاد شده در تیغه بینی موجب عبور هوا، و در نتیجه، ایجاد صدای سوت مانند در هنگام حرف زدن با آواز خواندن و فریاد زدن می شود)؛ عوارض ناشی از بیهوشی؛ مرگ.

تورم بینی و کبودی اطراف بینی و چشم از عوارض عادی راینوپلاستی است و پس از مدتی برطرف می شود.

شکل نوک بینی به اندازه و محل غضروف های جانبی تحتانی تیغه ی بین ضخامت پوست روی آن بستگی دارد و محل و اندازه ی این غضروف و ارتباط قسمت دُمی آن با تیغه ی بینی را می توان با جراحی تغییر داد ولی درباره ی ضخامت پوست نمی توان کار چندانی انجام داد.

نیم رخ بینی را هم می توان تغییر داد، یعنی می توان در صورت برجسته بودن بیش از حد، استخوان اضافی را با غضروف یا بدون آن برداشت تا اصلاح شود.

از بین رفتن غضروف تیغه ی بینی در اثر عفونت یا ضربه را که موجب ایجاد تقعر شدید در محل می شود می توان با راینوپلاستی ترمیم کرد.

اگر تغییر شکل بینی، به صورت زینیِ خفیف باشد معمولاً با استخوان یا غضروف موجود قابل اصلاح است ولی در صورت شدید بودن باید از پیوند استخوان دنده یا لگن خود فرد و یا از کاشت آلوپلاست (ماده ی غیرآلی و غیرفعالی مانند پلاستیک)، یا غضروف دنده ای استفاده کرد.

بینی پهن را می توان با اُستئوتومی (بریدن و برداشتن قطعه ای از استخوان) باریک کرد. این کار را می توان در انحراف تیغه ی بینی هم به منظور آوردن آن به خط وسط انجام داد).

نکته

در راینوپلاستی باز (خارجی)، بافت جوشگاهی (اِسکار یا جایِ عمل به طور دایمی باقی می ماند ولی به دلیل التيام بسیار خوب بافت مزبور، کمتر کسی از این روش خرده گرفته است.

در مواردی که به دلیل ابتلا به سرطان پوست، قسمتی از بینی یا تمام آن برداشته می شود، روش های مختلفی مانند پیوندهای مرکب گوش، فلپ های مصنوعی و حتی قالب های دوردست به کار می روند.

عادت کردن به تغییر قیافه، برای خانواده و دوستان فرد دشوار است. جراح باید از هویت قومی و نژادی فرد آگاه باشد و تمایل او را برای حفظ این ویژگی ها به خوبی بیازماید.

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمت 3)
 

 اُتوپلاستی (otoplasty)

اتوپلاستی، یعنی جراحی به منظور دوباره شکل دادن به گوش خارجی. این نوع جراحی معمولاً برای قرار دادن گوش های جلو آمده، در محلی عقب تر و نزدیک تر به سر، یا به منظور کاهش دادن اندازه ی گوش های بزرگ انجام می شود.

در اکثر موارد، اتوپلاستی در کودکان ۱۴-۴ ساله انجام می شود. البته اتوپلاستی در بزرگسالان نیز امکان پذیر است.

معمولاً اتوپلاستی به طور سرپایی در بیمارستان یا کلینیک جراحی و گاهی به شکل بستری در بیمارستان (برای یک شب) صورت می گیرد.

اتوپلاستی در بچه های کوچک با بی هوشی عمومی و در بچه های بزرگ تر یا بزرگسالان با بی حسی موضعی توام با تزریق آرام بخش ملایم انجام می شود.

ابتدا برش کوچکی در پشت گوش داده می شود تا غضروف گوش قابل مشاهده شود. سپس پزشک جراح غضروف را می تراشد و به طرف عقب، به سمت سر، خم می کند و برای نگه داشتن گوش در این وضعیت از بخیه های غیر قابل برداشت استفاده می نماید. گاهی قطعه ی بزرگتری از غضروف برداشته می شود.

در روش دیگر، پس از ایجاد برش در پشت گوش، پوست ناحیه برداشته می شود و غضروف گوش با استفاده از بخیه و بدون نیاز به برداشتن بر روی خود تا زده می شود.

حتی در صورت جلو آمدگی یک گوش معمولاً برای ایجاد تقارن بیشتر، هر دو گوش جراحی می شوند.

در اکثر موارد، اسکار (بافت جوشگاهی) در پشت گوش باقی می ماند که به تدریج در اثر مرور زمان محو می شود.

پس از جراحی، سر بیمار به طور کامل بانداژ می شود.

انجام کارهایی که موجب خم شدن گوش می شوند تا یک ماه پس از عمل، ممنوع است.

کودکان می توانند یک هفته پس از جراحی به مدرسه بروند ولی باید در هنگام ورزش و بازی مراقب باشند.

عوارض احتمالی عبارتند از: ایجاد لخته خونی بر روی گوش (که معمولاً به طور طبیعی یا با وارد کردن سوزن به وسیله پزشک برطرف می شود)؛ عفونت غضروف گوش (که ممکن است بافت جوشگاهی بر جای بگذارد و معمولاً با آنتی بیوتیک درمان می شود ولی به ندرت نیاز به تخلیه به وسیله ی جراحی پیدا می کند).

اتوپلاستی در موارد زیر نیز انجام می شود:

آویزان بودن گوش؛ خیلی کوچک بودن گوش؛ فقدان انحنا در لبه ی گوش و عدم وجود چین های طبیعی لاله ی گوش؛ بزرگ یا کشیده و شل بودن نرمه ی گوش یا وجود خطوط و چین های بزرگ در آن.

می توان از اتوپلاستی، حتی برای ساختن لاله و نرمه ی گوش در افرادی که به طور مادرزادی فاقد گوش خارجی هستند یا به دنبال حادثه، این قسمت از گوش خود را از دست داده اند استفاده کرد.

نکته

در بعضی موارد، بافت جوشگاهی (اسکار) ناشی از اتوپلاستی، بدتر از مشکل اصلی ایجاد می کند. دربارهی چگونگی تأثیر جراحی با پزشک خود مشورت کنید.

جراحی پلاستیک صورت

عمل جراحی پلاستیک صورت که نوعی از آن، face lift یا rhytidectomy (چروک برداری یا چروک زدایی) یا rhytidoplasty است که به منظور کاهش چین و چروک های صورت، از بین بردن علایم آشکار کننده ی افزایش سن و زیباسازی صورت و فک به کار می رود، موارد استفاده ی متعددی دارد.

جراحی پلاستیک صورت می تواند به از بین بردن آثار نامطلوب گذشت زمان، استرس و طبیعت بر پوست کمک کند.

بهترین نتایج جراحی پلاستیک صورت در افرادی که پوست نسبتاً نرم و انعطاف پذیری دارند و از سلامتی عمومی خوبی برخوردار هستند حاصل می شود.

در بعضی از افراد نیاز به جراحی نیست و روش های کمتر تهاجمی مانند پوست برداری شیمیایی (chemical peeling) یا پوست سایی میکروسکوپی (microdermabrasion) مفید واقع می شود. در بعضی دیگر از افراد، انجام توام ریتیدکتومی، جراحی چروک زدایی گردن (neck lift) و چروک زدایی پیشانی (brow lift یا forehead lift) ضرورت دارد.

ریتیدکتومی را می توان در تحتانی صورت به منظور دوباره شکل دادن به پایین افتادگی فک در اثر افزایش سن و از بین بردن چروک های گردن، از بین چروک های تحتانی صورت و بالا بردن گوشه های دهان انجام داد.

ریتیدکتومی میانی برای برطرف کردن افتادگی پلک پایین و گونه ها و چروک های این نواحی انجام می شود.

در جراحی mini facelift که به آن Weekend facelift هم گفته می شود نواحی خاصی از صورت مانند چین های بینی و گردن با ایجاد برش های کوچک تر و اغلب با استفاده از فناوری آندوسکوپی مدنظر قرار می گیرد. این عمل در نواحی پیشانی یا ابرو قابل استفاده نیست.

جراحی mini facelift از کمترین میزان تهاجم در میان جراحی های صورت برخوردار است و به دلیل اینکه می توان آن را به سرعت انجام داد و دوره ی نقاهت کوتاه تری نسبت به سایر جراحی های صورت دارد به weekend facelift (جراحی چروک زدایی آخر هفته) معروف شده است.

معمولاً در عمل ریتیدکتومی (face lift) خطوط برش در بالای خط رستنگاه مو ایجاد می شوند تا جای آنها در میان موها مخفی شود ولی ممکن است برش ها در داخل چین های طبیعی صورت (مثلاً در خط تلاقی گوش و کنار صورت) یا در پشت خط رستنگاه مو کمی بالاتر از ناحیه ی گیجگاه ایجاد شوند. پس از بریدن پوست، پوست صورت از بافت زیرین آن جدا و چربی و پوست اضافی برداشته و عضلات اطراف محکم می شوند. سپس، بقیهی پوست در محل خود قرار داده می شود. با استفاده از بخیه یا گیره های مخصوص، محل برش بسته می شود. در مرحله ی آخر، پانسمان انجام می شود.

معمولاً به جز در نوع mini facelife، چند هفته وقت برای التیام محل برش لازم است و طی این مدت فعالیت های فیزیکی و اجتماعی باید به صورت محدود انجام شوند.

عوارض احتمالی عبارتند از: تجمع خون یا مایع در زیر پوست، ایجاد دَلَمه در ناحیه ی اِسکار (بافت جوشگاهی) حاصل از جراحی، تغییر رنگ پوست و کرختی. خطر آسیب دیدگی عصب یا عفونت کم است. جراحی پلاستیک گردن و پیشانی با عوارض کمتری همراه هستند.


 

لیپوساکشن (liposuction)

لیپوساکشن عبارت است از برداشتن چربی های رسوب کرده در زیر پوست با استفاده از یک لوله ی تو خالی از جنس فولاد ضد زنگ موسوم به کانول (cannula) که به دستگاه مکنده (ساکشن؛ suction) پرقدرتی شده است.

لیپوساکشن را می توان تحت بیهوشی عمومی، آرام سازی قوی با تزریق آرام بخش در وریدی، یا بی حسی موضعی انجام داد.

لیپوساکشن را می توان برای کاهش چربی موضعی نواحی ران، لگن و باسن، شکم و کمر، بالای بازو، پشت، سطح داخلی زانو، ناحیه ی قفسه ی سینه، گونه ها، چانه و گردن، ساق و مچ پا انجام داد.

در بعضی موارد، لیپوساکشن به تنهایی و در برخی موارد دیگر، همراه با جراحی های پلاستیک صورت (facelift)، کوچک کردن پستان یا جراحی پلاستیک شکم انجام می شود.

نکته

لیپوساکشن درمان چاقی یا جایگزین رژیم غذایی صحیح و ورزش نیست و نیز درمان موثری برای سلولیت (التهاب حاد و منتشری که به ویژه بافت همبند شل ناحیه ی زیر پوستی را مبتلا می کند)، پوست گود افتاده و موج دار ناحیه ی ران، لگن و باسن یا پوست شل و پایین افتاده به شمار نمی آید.

پس از ایجاد برش های کوچک، مقدار زیادی داروی بی حسی موضعی بسیار رقیق شده به داخل بافت چربی تزریق می شود تا بافت های مزبور، متورم و سفت شوند و احتمال خونریزی و آسیب دیدگی کاهش یابد. این روش بی خطرترین روش لپوساکشن است.

در بعضی موارد از تزریق داروی بی حسی موضعی همراه با بی هوشی عمومی یا آرام سازی قوی با استفاده از تزریق داروی آرام بخش در داخل ورید استفاده می شود. سپس کانول را از طریق برش های ایجاد شده، داخل و با حرکت دادن آن به جلو و عقب، چربی اضافی را شُل می کنند و آن را با استفاده از دستگاه مکنده (ساکشن یا واکیوم) و یا سرنگ مخصوص متصل به کانول بیرون می کشند.

عوارض احتمالی لیپوساکشن عبارتند از: بدشکل شدن عضو؛ موج دار یا شُل شدن پوست؛ آسیب پوست یا عصب؛ پیگمانتاسیون (ایجاد رنگدانه های پوستی) به شکل نامنظم؛ عفونت؛ ایجاد لخته های چربی در خون؛ ایجاد لخته های خون؛ احتباس بیش از حد مایع؛ ایجاد اسکار (بافت جوشگاهی) نامناسب؛ سوختگی حرارتی ناشی از روش هایی که در آنها از اولتراسوند (ماوراء صوت) استفاده می شود؛ سوراخ شدن جدار شکم؛ شوک؛ رقیق شدن خون؛ خطرات ناشی از بی هوشی، خونریزی (هماتوم)؛ تغییر در حس پوست؛ تغییر رنگ پوست؛ آمبولی چربی (کمتر از 1/0 درصد)؛ عدم تقارن درد (که ممکن است پایدار شود)؛ آسیب قسمت های عمقی تر مانند اعصاب، رگ های خونی، عضلات، ریه و اعضای شکمی، التیام ناکافی محل برش؛ تورم پایدار در ساق پاها؛ ترومبوز (لخته) ورید عمقی و عوارض قلبی و ریوی ناشی از آن؛ احتمال ضرورت یافتن جراحی دوباره؛ مرگ (حدود ۱ در ۱۰۰۰۰ مورد).

افراد بزرگسالی که در محدوده ی ۳۰ درصدی وزن ایده آل بدن خود قرار دارند و پوست آنها سفت و انعطاف پذیر است و از تون عضلانی خوبی برخوردار هستند اشخاص غيرمبتلا به بیماری های تهدیدکننده حیات یا مختل کننده ی ترمیم زخم و افراد غیرسیگاری بهترین کاندیدهای لیپوساکشن به شمار می آیند.

طی دوران التيام زخم نباید فشار بیش از حد بر محل عمل وارد شود. تورم، پوست رفتگی و حرکت بیش از اندازه باعث ایجاد مشکل خواهند شد.

توجه!

چنان چه پس از لیپوساکشن، بیمار دچار تنگی نفس، درد قفسه ی سینه یا ضربان غیرطبیعی قلب شود باید فوراً به پزشک مراجعه نماید.

ممکن است برطرف شدن تورم ناشی از لیپوساکشن چند ماه طول بکشد.

افزایش وزن قابل ملاحظه می تواند نتایج حاصل از لیپوساکشن را از بین ببرد. بنابراین پس از لیپوساکشن، کنترل وزن دایمی ضرورت دارد.

مکش بیش از حد چربی یا زیاد بودن مناطقی که لیپوساکشن در آنها انجام می شود خطرناک است و از علل مهم بروز عوارض لیپوساکشن به شمار می آید.

انجام جراحی های غیرمرتبط با لیپوساکشن در همان روزی که لیپوساکشن صورت می گیرد ضروری نیست. بی هوشی یا بی حسی طولانی می توانند موجب خطر شوند و از علل مهم ایجاد عوارض لیپوساکشن به شمار می آیند.

تغییر شکل، نامنظمی و فرو رفتگی های پوستی از نتایج شایع ناشی از عدم توجه جراح به جزئیات کار لیپوساکشن هستند. به عنوان مثال انجام لیپوساکشن به مقدار خیلی زیاد در یک روز می تواند موجب خستگی جراح و در نتیجه، عدم توجه به جزئیات و بروز عوارض نامطلوب از نظر زیبایی شود.

اندازه ی کانول لیپوساکشن می تواند بر هموار بودن پوست محل، پس از انجام لیپوساکشن تاثیر بگذارد. استفاده از کانول های بزرگ، بیش از به کارگیری میکروکانول ها (كانول های با قطر زیر ۳ میلی متر) موجب نامنظمی پوست می شود.

جراحانی که به لیپوساکشن تمام بدن می پردازند تمایل دارند از کانول های بزرگ تر استفاده کنند.

بیشتر بخوانید:

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمتهای دیگر)

منبع: جراحی پلاستیک(ترمیمی و زیبایی) - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خبری حقوق نیوز- سلامت و بهداشت


 
 



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: