حقوق خبر

آناتومی و وظایف دستگاه تناسلی مردان (قسمت 3)

شرح حال بیمار و سابقه ی پزشکی و جنسی او به تشخیص میزان و چگونگی اختلال نعوظ کمک می کند. توجه به سابقه ی پزشکی، بیماری هایی را که منجر به اختلال نعوظ می شوند مشخص می سازد و بازشماری ساده ی فعالیت های جنسی می تواند مشکلات مختلف ناشی از میل جنسی، نعوظ، انزال با اُرگاسم را از یکدیگر افتراق دهد.

 آناتومی و وظایف دستگاه تناسلی مردان (قسمت 3)

پایگاه خبری حقوق نیوز

دستگاه تناسلی مردان

اختلال نعوظ چگونه تشخیص داده می شود؟

شرح حال بیمار و سابقه ی پزشکی و جنسی او به تشخیص میزان و چگونگی اختلال نعوظ کمک می کند. توجه به سابقه ی پزشکی، بیماری هایی را که منجر به اختلال نعوظ می شوند مشخص می سازد و بازشماری ساده ی فعالیت های جنسی می تواند مشکلات مختلف ناشی از میل جنسی، نعوظ، انزال با اُرگاسم را از یکدیگر افتراق دهد.

بررسی داروهای مورد مصرف بیمار ممکن است علت ناتوانی جنسی را مشخص کند. عوارض جانبی داروها، ۲۵% موارد ناتوانی های جنسی را تشکیل می دهند و قطع مصرف این داروها می تواند موجب درمان ناتوانی جنسی شود.

معاینه فیزیکی می تواند سرنخ های تشخیصی را در اختیار پزشک قرار دهد. به عنوان مثال در صورت حساس نبودن آلت تناسلی نسبت به لمس، ممکن است اختلال دستگاه عصبی در کار باشد. غیرطبیعی بودن خصوصیات جنسی ثانویه، مانند الگوی رشد مو در نواحی تناسلی یا بزرگ بودن پستان در جنس مذکر می تواند ناشی از مشکلات هورمونی حاصل از اختلال غدد درون ریز باشد. ممکن است در معاینه ی نبض مچ دست یا پا، مشکلات عروقی به صورت ضعیف بودن نبض ها وجود داشته باشند و از این طریق بتوان به اختلال عروقی آلت تناسلی پی برد. وجود اختلال در آلت را نیز می توان با معاینه مشخص کرد (از جمله این موارد، بیماری پیرونی است که با خم شدن آلت در هنگام نعوظ همراه است و قبلاً به آن اشاره شد).

از بعضی آزمایش های خونی می توان برای تأیید یا رد وجود بیماری های زمینه ای، مثل دیابت، کم کاری غدد جنسی و افزایش پرولاکتین (در بیماری پرولاکتینوم) استفاده کرد.

ناتوانی جنسی همچنین در فقر بهداشت جسمی، تغذیه ضعیف و چاقی نیز ممکن است روی دهد.

یک روش مفید و ساده برای افتراق میان ناتوانی جنسی فیزیولوژیک و ناتوانی جنسی روانزاد، تعیین این موضوع است که آیا فرد تاکنون نعوظ داشته است یا نه؟

چنان چه فرد هرگز دچار نعوظ نشده، احتمالاً علت این اختلال، فیزیولوژیک (عضوی) است و در صورتی که نعوظ گاهی (حتی به ندرت) روی می دهد، علت آن می تواند فیزیولوژیک (عضوی) و یا روانزاد باشد.

تعدادی از آزمایش ها که به تشخیص بیماری های سیستمیک همراه با اختلال نعوظ کمک می کنند عبارتند از:

1. کشت خون

2. آزمایش کامل ادرار

3. آزمایش های مربوط به چربی خون

4. اندازه گیری کراتینین و آنزیم های کبدی

آزمایش های بالینی مورد استفاده در تشخیص اختلال نعوظ عبارتند از:

سونوگرافی داپلکس (Duplex ultrasound):

از این آزمایش برای بررسی جریان خون، نشت سیاهرگی، علایم تصلب شرایین و ایجاد اِسکار (بافت جوشگاهی) یا کلسیفیکاسیون بافت نعوظی استفاده می شود. ابتدا با تزریق پروستاگلاندین که نوعی عامل محرک شبه هورمونی بدن است، نعوظ ایجاد می شود و سپس اولتراسوند (امواج ماورای صوت) برای مشاهده ی اتساع عروقی و اندازه گیری فشار خون آلت مورد استفاده قرار می گیرد. سپس مقادیر به دست آمده با مقادیر مربوط به زمان شُل بودن آلت مورد مقایسه قرار می گیرند.

آزمایش عملکرد اعصاب آلت:

از آزمایش هایی مانند تست رفلکس بولبوکاورنو (bulbo cavernosus reflex) برای تشخیص وجود حس عصبی کافی آلت استفاده می شود. برای این کار، پزشک، سر آلت بیمار را فشار میدهد که در اثر آن، چنان چه عملکرد عصبی طبیعی باشد، عضله ی اسفنکتر مقعد منقبض می شود. پزشک، فاصله ی زمانی میان فشردن سر آلت و ایجاد انقباض را (که با مشاهده ی اسفنکتر مقعد یا از طریق لمس آن به وسیله ی انگشت داخل شده در مقعد مشخص می شود) تعیین می کند. آسیب های عصبی ناشی از دیابت یا بیماری های عصبی می توانند موجب اختلال انقباض اسفنکتر مقعد شوند.

نعوظ شبانه ی آلت (nocturnal penile tumescence; NPT):

ایجاد ۵ تا ۶ بار نعوظ در طول خواب شب در جنس مذکر، به ویژه در مرحله ی حركات سریع چشم طبیعی است. حرکات سریع چشم (rapid eye movement; REM) تقریباً ۲۰% خواب را تشکیل می دهند و اولین مرحله ی خواب REM معمولاً ۹۰ تا ۱۰۰ دقیقه پس از شروع خواب پدید می آید و فاصله آن با دور بعدی REM حدود ۹۰ تا ۱۰۰ دقیقه است. در این مرحله، کره ی چشم حرکات سریعی نشان می دهد، نعوظ روی می دهد، تنظیم حرارتی موثر بدن از بین می رود و واکنش های تهویه ای نسبت به CO2 تخفیف می یابند. به نظر می رسد خواب REM از نقشی نامشخص ولی اساسی در تجدید قوا و تقویت فعالیت های عالی نئوکورتکس در دوره ی بیداری برخوردار است. مرحله ی دیگر خواب مرحله ی فاقد حرکات سریع چشم است و non - rapid eye movement (NREM) نام دارد و از مراحل ۱ تا ۴ تشکیل می شود. در خواب NREM، اغلب اعمال فیزیولوژیک به طور قابل ملاحظه کاهش می یابند. ضربان قلب بین ۵ تا ۱۰ ضربه در دقیقه کم می شود و بسیار منظم است. تنفس آرام تر می شود و فشار خون پایین تر می آید. در خواب NREM، حركات دوره ای و غیرارادی بدن دیده می شوند و جریان خون بافت های بدن، از جمله مغز، کمی کاهش می یابد. مرحله ی یک خواب NREM سطحی ترین و مرحله ی چهار آن، عمیق ترین مرحله ی خواب است. در هر خواب طبیعی شبانه، ۴ یا ۵ دوره خواب REM و NREM روی می دهد و با پیشرفت خواب، بر طول REM افزوده می شود خواب REM با رویا ارتباط نزدیک دارد. بررسی حرکات چشم در طول خواب شب با استفاده از پُلی سومنوگرافی انجام می شود.

فقدان نعوظ در مرحله ی خواب REM ممکن است نشانه ی وجود اختلال عصبی با اختلال در خون رسانی به آلت باشد. وجود نعوظ شبانه، دخالت سیستم های عملکردی فیزیکی را نشان می دهد ولی فقدان آن می تواند موجب ابهام شود و وجود سایر علل را رد نمی کند.

بيوتزیومتری آلت (penile biothesiometry):

در این آزمایش از ارتعاش الکترومغناطیسی برای ارزیابی حساسیت و سر آلت و تنه ی آن استفاده می شود.

کاهش حس ارتعاش ممکن است نشان دهنده ی ناتوانی جنسی ناشی از آسیب ناحیه ی لگنی باشد.

آنژیوگرافی آلت (penile angiography):

این آزمایش که معمولاً در خلال درمان پریاپیسم انجام می شود، جریان خون آلت مورد مشاهده قرار می گیرد. (پریاپیسم؛ priapism، عبارت است از نعوظ غیرطبیعی و مداوم آلت تناسلی مذکر که معمولاً بدون میل جنسی و همراه با درد و حساسیت لمسی آلت روی می دهد و در بیماری ها و ضایعات نخاعی و نیز در موارد وجود سنگ مثانه و برخی ضایعات الت دیده می شود).

روش (dynamic infusion cavernosometry) DICC:

در این روش، مایع با سرعت و فشار مشخص به داخل الت پمپ می شود و با این کار می توان فشار عروقی جسم غاری را در خلال نعوظ اندازه گیری کرد. برای انجام این آزمایش، یک ترکیب متسع کننده ی عروق، مانند پروستاگلاندین E-1 به منظور اندازه گیری سرعت تزریق تدریجی برای حصول نعوظ کافی و کمک به تشخیص شدت نشت سیاهرگی تزریق می شود.

کورپوس کاورنوزومتری (corpus cavernosometry):

این روش عبارت است از اندازه گیری فشار عروقی در جسم غاری آلت تناسلی مذکر با استفاده از کاورنوزوگرافی.

برای این کار، محلول سالین، به تدریج و با فشار و با استفاده از سوزن پروانه ای شکل به داخل جسم خارجی تزریق می شود و سرعت جریان لازم برای حفظ نعوظ، میزان نشت سیاهرگی را نشان می دهد. ممکن است با تزریق مخلوط سالین و ماده حاجب رادیوگرافی و انجام کاورنوزوگرافی بتوان سیاهرگ های نشت کننده ی مسئول اختلال نعوظ را تشخیص داد.

ام. آر. آ (magnetic resonance angiography; MRA):

ام. آر.آ شبیه ام. آر. آی است و در آن، از میدان های مغناطیسی و امواج رادیویی برای تهیه تصاویر دقیق و جامع از رگ های خونی استفاده می شود. می توان با تزریق ماده ی حاجب به داخل جریان خون، بافت های عروقی را به صورت برجسته تر از سایر بافت ها قابل مشاهده نمود و اطلاعات مربوط به خون رسانی و ناهنجاری های عروقی آلت را به دست آورد.

 

 

بیشتر بخوانید:

آناتومی و وظایف دستگاه تناسلی مردان(قسمت های دیگر)

 

 

منبع: راهنمای پزشکی خانواده/ناتوانی جنسی در آقایان-تألیف و ترجمه: دکتر علیرضا منجمی



+ 0
مخالفم - 0
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: