حقوق خبر
آزمایش های تشخیصی

شرح ساده آزمایش های تشخیصی (قسمت 7)

آندوسکوپی عبارت است از مشاهده ی مستقیم ساختمان های داخلی بدن با استفاده از آندوسکوپ به منظور تشخیص بیماری های مختلفی که ممکن است در اعضای داخلی ایجاد شده باشند. آندوسکوپ ابزاری است که از یک دوربین فیبرو اپتیک نوری سوار شده بر روی یک لوله ی قابل انعطاف تشکیل می شود

حقوق نیوز/ سلامت و بهداشت/ دانستنیهای پزشکی

آزمایش های تشخیصی

الکترونیستاگموگرافی Electronystagmography ( ENG)

معرفی: الکترونیستاگموگرافی آزمایشی است که برای بررسی نیستاگموس (nystagmous) و حرکات ارادی چشم ها انجام می شود.

نیستاگموس واژهای یونانی به معنی تکان خوردن (حرکت کردن) است و به حرکات ریتمیک و غیرارادی چشم ها گفته می شود. این حرکت ها ممکن است افقی، عمودی، چرخشی یا مختلط باشند، نیستاگموس پرشی که با حرکت های سریع تر چشم، در یک جهت، نسبت به جهت مقابل مشخص می شود شایع تر از نیستاگموس پاندولی است که در آن، سرعت حرکتها در هر دو جهت مساوی است.
 

علل انجام آزمایش: تشخیص وجود اختلال تعادلی یا عصبی ایجاد کننده ی گیجی یا سرگیجه همراه با اختلال شنوایی یا احتمال مسمومیت ناشی از مصرف بعضی آنتی بیوتیک ها.

 نیاز به ناشتا بودن: بیمار باید قبل از آزمایش غذاهای جامد بخورد تا احتمال ایجاد استفراغ کاهش یابد. همچنین باید ۲۴ تا ۴۸ ساعت قبل از آزمایش از نوشیدن کافئین خودداری شود.

روش کار: آزمایش در یک اتاق تاریک و در وضعیت نشسته یا دراز کش انجام می شود. پس از تمیز کردن واکس داخل گوش، الکترودهایی که به شکل برچسب های مورد استفاده در الکتروکاردیوگرافی (ولی کوچک تر ) است بر روی پوست اطراف چشم ها چسبانیده می شوند.

برای ایجاد نیستاگموس، از روش های مختلفی مثل حرکت پاندولی، تغییر وضعیت سر، تغییر وضعیت نگاه و آزمایش کالریک ( Caloric Test)  استفاده می شود. نحوه ی پاسخ دهی بیمار به تحریک های مختلف (مانند دمیدن هوا به داخل گوش یا شستشوی گوش با آب) در حین استراحت به طور مرتب ثبت می شود.

پاسخ نیستاگموسی بیمار با میزان طبیعی آن مقایسه و نتایج گزارش می شود. این آزمایش به وسیله ی پزشک متخصص گوش و حلق و بینی در مدت حدود ۱ تا 1 / 5 ساعت انجام می شود.
 

عوارض احتمالی: تهوع و استفراغ در حین آزمایش و تهوع، سرگیجه یا ضعف تا مدت کوتاهی پس از آن، آسیب پرده ی صماخ در اثر فشار بیش از حد آب (نادر)؛ عفونت گوش در مواردی که آزمایش کالریک در فرد مبتلا به پارگی پرده ی صماخ انجام می شود.
 

اقدامات مراقبتی: استراحت در محل انجام آزمایش با برطرف شدن کامل تهوع، سرگیجه و ضعف.

یافته های طبیعی: ایجاد حرکت های غیرارادی مشخص، پس از وارد کردن آب سرد یا گرم به داخل گوش

یافته های غیرطبیعی: یافته های غیرطبیعی ممکن است نشانه ی آسیب عصب گوش داخلی یا سایر قسمت های مغزی کنترل کننده ی حرکات چشم باشند.

هر نوع بیماری یا آسیب عصب شنوایی، شامل موارد زیر می توانند موجب سرگیجه شوند:
اختلالات مادرزادی؛ ضربه؛ سرخجه؛ خونریزی، لخته خونی یا تصلب شرایین گوش؛ کلستئاتوم و سایر تومورهای گوش؛ بعضی سموم؛ داروهای ایجاد کننده مسمومیت برای گوش؛ بیماری ام اس.

سایر بیماری ها شامل: نوروم آکوستیک؛ سرگیجه وضعیتی خوش خیم؛ لابیرنتیت؛ بیماری منیر؛ ضایعات ساقه ی مغز؛ ضایعات مخچه ای؛ ضایعات سیستم دهلیزی گوش.

بیوپسی آندومتر Endometrial biopsy

معرفی: بیوپسی آندومتر آزمایشی است که در آن نمونه ای از لایه پوشش دهنده ی رحم (آندومتر) گرفته می شود و به وسیله ی میکروسکوپ، از نظر وجود سلول های غیر طبیعی یا علایم سرطان مورد بررسی قرار می گیرد.
معمولاً این آزمایش پس از ۳۵ سالگی انجام می شود.

 علل انجام آزمایش: یافتن علت غیر طبیعی سیکل های قاعدگی (زیاد، طولانی یا نامنظم بودن خونریزی های قاعدگی)، خونریزی بعد از یائسگی و خونریزی های ناشی از مصرف داروهای هورمونی جایگزین تعیین کفایت پروژسترون گردش خون و در نتیجه، حضور آندومتر ترشحی؛ تشخیص سرطان آندومتر، سل، پولیپ یا اختلالات التهابی رحم؛ نشان دادن آثار استروژنی در موارد مشکوک به وجود اختلال یا فقدان عملکرد تخمدانی؛ به عنوان بخشی از آزمایش های تشخیصی در زنان دچار ناباروری

نیاز به ناشتا بودن: -

روش کار: پس از گرفتن رضایت کتبی از بیمار آزمایش با استفاده از بی حسی موضعی یا بدون آن آغاز می شود. بیمار به پشت بر روی تخت معاینه زنان (تخت ژینکولوژی) می خوابد و پزشک پس از معاینه ی لگن، اسپکولوم را در داخل مهبل قرار می دهد تا به وسیله ی آن سرویکس (دهانه ی رحم) را مشاهده کند و پس از تمیز کردن دهانه ی رحم با مایع ضدعفونی کننده و گرفتن آن با ابزار مخصوص (تناكولوم)؛ وسیله ای به نام دیلاتور (متسع کننده ) دهانه ی رحم را در موارد تنگ بودن مجرای دهانه ی رحم در داخل آن قرار می دهد و یک لوله ی کوچک و توخالی پلاستیکی را به آرامی به داخل حفره ی رحم وارد می کند و با دستگاه مکنده (ساکشن) مقداری از لایه ی مفروش کننده ی رحم (آندومتر) را خارج می کند و سپس ابزارها را بیرون می آورد. نمونه ها به آزمایشگاه آسیب شناسی فرستاده می شوند تا با استفاده از میکروسکوپ از سلامتی یا بیماری آندومتر اطلاع حاصل شود. این آزمایش به وسیله ی متخصص زنان در مدت ۱۰ تا ۳۰ دقیقه انجام می شود.
 

عوارض احتمالی: درد یا احساس سرما در هنگام قرار دادن وسایل در داخل مهبل و گرفتن دهانه ی رحم با تناکولوم و نیز احساس درد در زمان نمونه برداری؛ سوراخ شدن رحم؛ خونریزی رحمی؛ بروز عفونت، لکه بینی خفيف

اقدامات مراقبتی بیمار: بیمار باید در صورت خونریزی شدید (نیاز به بیش از یک تامپون در هر ساعت) و یا افزایش دمای بدن به پزشک مراجعه کند. برای جلوگیری از افزایش فشار داخل شکم و خونریزی رحمی، بیمار باید از بلند کردن اشیای سنگین خودداری کند. انجام دوش واژینال و نزدیکی، تا ۷۲ ساعت پس از بیوپسی ممنوع است.

یافته های طبیعی: موجود نبودن سلول های غیرطبیعی در نمونه تهیه شده از آندومتر و حضور آندومتر «فاز ترشحی» در ۳ تا ۵ روز پیش از قاعدگی طبیعی در صورتی که تخمک گذاری اتفاق افتاده باشد و وجود آندومتر «فاز تکثیری» (پرولیفراتیو) در صورتی که تخمک گذاری روی نداده باشد.
 

یافته های غیرطبیعی:

1- سرطان آندومتر

2- فیبروئیدهای رحمی

3- پولیپ های رحم

4- سل

5- عدم تخمک گذاری

6- التهاب آندومتر رحم (آندومتریت)

7- خونریزی رحمی غیر طبیعی در زنانی که تحت درمان دارویی سرطان پستان قرار دارند

شرح ساده آزمایش های تشخیصی (قسمت 7)

آندوسکوپی Endoscopy

معرفی: آندوسکوپی عبارت است از مشاهده ی مستقیم ساختمان های داخلی بدن با استفاده از آندوسکوپ به منظور تشخیص بیماری های مختلفی که ممکن است در اعضای داخلی ایجاد شده باشند. آندوسکوپ ابزاری است که از یک دوربین فیبرو اپتیک نوری سوار شده بر روی یک لوله ی قابل انعطاف تشکیل می شود.

در آندوسکوپی دستگاه گوارش، این وسیله از راه دهان یا مقعد وارد می شود و آندوسکوپی سایر مناطق با ایجاد برش های کوچک صورت می گیرد.

علل انجام آزمایش: تشخیص علایم و نشانه های مرتبط با بیماری های مختلف (از جمله این علایم و نشانه ها می توان از خونریزی، درد، اشکال در بلع و تغییر در عادات رودهای نام برد). معاینه روده ی بزرگ (کولون) به وسیله ی آندوسکوپ به منظور غربالگری (بیماریابی) پولیپ ها و سرطان کولون انجام می شود.

آندوسکوپی در مجموع شامل موارد زیر است:

1- آندوسکوپی (مشاهده ی اختلالات مقعد)

2- آرتروسکوپی (مشاهده ی سطح داخلی مفصل)

3- برونکوسکوپی (مشاهده ی نای و برونش ها)

4- نمونه برداری از پرزهای کوریونی(جفت)

5- کولونوسکوپی (مشاهده ی روده ی بزرگ)

6- سیستوسکوپی (مشاهده ی مثانه)

7- ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی ( EGD؛ مشاهده ی مری، معده و اثنی عشر)

8- انتروسکوپی (مشاهده ی داخل روده ها)

9- کلانژیو پانکراتوگرافی آندوسکوپیک معکوس (Endoscopic Retrograde Cholangiopancreatography ; ERCP )

10- آزمایش خون جنین؛ لاپاروسکوپی (معاینه یا درمان قسمت داخلی شکم با استفاده از آندوسکوپ مخصوص معاینهی حفره صفاق)

11- سیگموئیدوسکوپی (مشاهده ی داخل کولون سیگموئید، یعنی بخشی از کولون چپ که از کولون نزولی تا قسمت انتهایی کولون، یعنی رکتوم ادامه دارد).

نیاز به ناشتابودن: + (در بعضی انواع آندوسکوپی، مانند آندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش بیمار باید از نیمه شب قبل از آزمایش چیزی نخورد). در آندوسکوپی قسمت تحتانی، دستگاه گوارش، مدفوع باید با استفاده از مسهل یا تنقیه تخلیه شود.

روش کار: انواع مختلف آندوسکوپ، بر حسب اعضا یا مناطق مختلفی که مورد استفاده قرار می گیرند وجود دارد.

مثلا آندوسکوپ هایی که برای مشاهده ی مستقیم تخمدان ها، آپاندیس یا سایر اعضای شکمی (لاپاروسکوپی) به کار می روند لاپاروسکوپ نام دارند.

بعضی دیگر از آندوسکوپ ها را پس از ایجاد بی حسی موضعی و برش بر روی پوست منطقه، داخل عضو مربوطه می کنند. از جمله این موارد می توان به آرتروسکوپی (مشاهدهی داخل مفصل)، برونکوسکوپی (مشاهدهی نای و برونش ها) و سیستوسکوپی (مشاهده ی داخل مثانه) اشاره کرد.

در آندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش، بیمار در وضعیت خوابیده به پهلوی چپ بر روی تخت آندوسکوپی قرار می گیرد و پس از بی حس کردن گلو با اسپری و تزریق خواب آور، متخصص گوارش، لوله ی آندوسکوپ را به آرامی از راه دهان و مری به معده و سپس به اثنی عشر می رساند و تمامی این قسمت ها را مشاهده می کند.

با انتروسکوپی می توان قسمت های فوقانی روده ی باریک را مشاهده کرد. از هر یک از این قسمت ها می توان نمونه برداری انجام داد. پس از کامل شدن مشاهده، هوای اضافی و ترشحات گوارشی با استفاده از یکی از لوله های آندوسکوپ مکیده (آسپیره) می شود. آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه طول می کشد.
عوارض احتمالی در آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی (ازوفاگوگاستر و دئودونوسکوپی؛ EGD) گاهی ممکن است عوارضی مانند پارگی مری، معده و اثنی عشر، خونریزی از محل نمونه برداری و افت فشار خون در اثر تزریق داروی خواب آور روی دهند.

اقدامات مراقبتی: در آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی، در صورت ایجاد گلودرد پس از آندوسکوپی، استفاده از غرغره دهان شویه و مصرف مسکن ضرورت دارد. در صورت ایجاد هر نوع خونریزی، تب، درد شکم، تنگی نفس یا ایجاد اشکال در بلع بیمار باید به پزشک مراجعه کند. ممکن است پس از آزمایش کمی خشونت صدا ایجاد شود که پس از چند روز برطرف خواهد شد. همچنین کمی نفخ و آروغ زدن ممکن است روی دهد که موقتی است.

یافته های طبیعی:
 آندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش:
صاف و هموار بودن لایه مفروش کننده و فقدان تومور و سایر ضایعات در مری، معده و اثنی عشر

یافته های غیرطبیعی:
آندوسکوپی قسمت فوقانی دستگاه گوارش:
1- تومورهای خوش یا بدخیم مری، معده، اثنی عشر

2- دیورتیکول مری

3- التهاب مری، معده، اثنی عشر

4- واریس معده و مری

5- زخم معده و یا اثنی عشر

6- فتق مری

7- تنگی معده

8- وارد آمدن فشار از بیرون، از سوی کیست یا تومور غیر گوارشی

9- خونریزی از دستگاه گوارش فوقانی

سنجش آنزیمی ایمونوسوربنت (ایی آی ای؛ الیزا، الایزا) (Enzyme - linked immunosorbent assay (EIA; ELISA

معرفی آزمایش: الیزا (الایزا)، نوعی آزمایش رایج تشخیص آنتی ژن ها یا آنتی بادی های اختصاصی موجود در خون است. در این آزمایش از واکنش گرهای ایمنی (immunoreactants) علامت گذاری شده با آنزیم و یک حمایت کننده ی اتصال فاز جامد مانند لوله ی آزمایش استفاده می شود.

تعدادی از آنزیم های مختلف از جمله اینهدراز کربنیک، گلوکز اکسیداز و آلكالن فسفاتاز برای این آزمایش به کار می روند. محصولات واکنش به وسیله ی فلورومتری یا فتومتری شناسایی می شوند. آزمایش الیزا تقریباً به همان اندازه ی رادیو ایمونواسای حساس است و میزان حساسیت آن از فیکساسیون کمپلمان، آگلوتیناسیون و سایر روش ها بیشتر است. از آزمایش الیزا به طور شایع برای تشخیص عفونت های HIV استفاده می شود.

علل انجام آزمایش: تشخیص تماس فرد با ویروس ها یا سایر عوامل عفونی و غربالگری عفونت کنونی یا قدیمی؛ تعیین میزان آنتی بادی ویروس ایدز با ویروس نیل غربی و نیز تشخیص آلرژن های غذایی (مثل شیر، بادام، گردو، بادام زمینی)؛ در سم شناسی برای غربالگری سریع بعضی از داروهای خاص

نیاز به ناشتا بودن: -

روش کار: پس از گرفتن خون از سیاهرگ بازو یا پشت دست، نمونه در لوله ای مخصوص ریخته و به آزمایشگاه فرستاده می شود. در آزمایشگاه، آنتی بادی یا آنتی ژن موجود در سرم خون در اثر افزودن ماده ی معرف به سرم، طی یک آزمایش شیمیایی که محلول را رنگی می کند مشخص می شوند. در واقع، آنتی بادی یا آنتی ژن علامت گذاری شده به آنزیمی که به عنوان تقویت کننده عمل می کند متصل می شوند. چنانچه ماده علامت گذاری در نمونه موجود باشد، محلول آزمایش تغییر رنگ می دهد.

عوارض احتمالی: کمی سوزش یا درد در هنگام خون گیری؛ تجمع خون در زیر پوست محل خون گیری؛ عفونت محل خون گیری (نادر)

اقدامات مراقبتی:  (بیماران دارای تست مثبت اليزا از نظر HIV را باید تشویق کرد تا شرکای جنسی خود را از نظر ویروس مزبور مورد بررسی قرار دهند. نتایج آزمایش نباید از طریق تلفن اطلاع داده شود).

یافته های طبیعی: مقادیر طبیعی آزمایشگاه های مختلف با یکدیگر کمی تفاوت دارند.

یافته های غیرطبیعی: مقادير غیرطبیعی آزمایشگاه های مختلف با یکدیگر متفاوت هستند. در بعضی از افراد، نتیجه ی مثبت آزمایش ممکن است طبیعی باشد. افزایش سطح مقادیر تست در عفونت با HIV، ایدز، عفونت با ویروس نیل غربی و در موارد وجود بعضی آلرژی های غذایی دیده می شود.

شرح ساده آزمایش های تشخیصی (قسمت 7)

مانومتری مری Esophageal manometry

معرفی: در آزمایش مانومتری مری، فشار داخلی بخش تحتانی مری اندازه گیری می شود. مانومتر دستگاهی است که از یک لوله ی مدرج حاوی مایع نسبتا غیرقابل تراکمی مانند جیوه ساخته می شود. سطح مایع در لوله، در اثر فشار مایع مورد اندازه گیری تغییر می کند.

علل انجام آزمایش: تشخیص این که آیا مری به طور صحیح منقبض می شود یا نه؟ این آزمایش به تشخیص هر نوع مشکلات بلع کمک می کند و برای تشخیص بیماری بازگشت (ریفلاکس) محتویات معده به مری gastroesophageal reflux disease ; GERD) ) به کار می رود.

نیاز به ناشتا بود: + (از ۸ ساعت قبل از آزمایش)

روش کار: برای تعیین فشار اسفنکتر تحتانی مرى (Lower esophageal sphincter ; LES ) به وسیله ی مانومتری، لوله ی ظریف و حساس به فشار مانومتر از دهان یا بینی به داخل معده فرستاده می شود. وقتی لوله در معده قرار گرفت به آهستگی به داخل مری بازگردانده می شود. در این هنگام از بیمار خواسته می شود چند بار نفس عمیق بکشد یا مقداری آب بخورد. فشار انقباض های عضلانی مری در طول چند قسمت از لوله اندازه گیری می شود. پس از کامل شدن آزمایش که حدود یک ساعت طول می کشد، لوله خارج می شود.

عوارض احتمالی: افزایش ترشح بزاق و در نتیجه افزایش خطر ورود بزاق یا محتویات معده به ریه که می تواند موجب آسیب دیدگی ریه یا پنومونی آسپیراسیون (ذات الریه ناشی از ورود محتویات معده به ریه) شود. به طور کلی در افراد مبتلا به اشکال بلع، خطر این عارضه بیشتر است.

اقدامات مراقبتی: در صورت بروز گلودرد پس از انجام آزمایش، غرغره با دهان شویه و نیز مصرف مسکن ضرورت دارد.

یافته های طبیعی:

1- فشار اسفنکتر تحتانی مری: ۲۰ - ۱۰ میلی متر جیوه

2- ریفلاکس (بازگشت) اسید معده به مری: منفی

3- الگوی بلع: امواج پریستالتیک طبیعی و عادی بودن فشار اسفنکتر تحتانی مری و انقباض عضلات آن در هنگام بلع

یافته های غیرطبیعی:

1- آشالازی  achalasia)؛ ناتوانی اسفنکتر تحتانی مری در شل شدن طبیعی در هنگام بلع)

2- اسپاسم منتشر مری (Diffuse esophageal spasm) عدم هماهنگی در انقباض عضلات مری

3- ریفلاکس (بازگشت محتویات معده به مری

اسکن هسته ای کیسه ی صفرا Gallbladder nuclear scan

معرفی: اسکن هسته ای کیسه صفرا که کوله سینتی گرافی یا اسکن صفراوی هم نامیده می شود آزمایشی است که در آن با استفاده از ماده ی رادیواکتیو، عملکرد کیسه ی صفرا یا علایم عفونت، یا انسداد مجاری صفراوی مورد کنترل قرار می گیرد. در این آزمایش با استفاده از آنالوگ های اسید ایمونودی استیک (IDA) که با تکنسیوم ۹۹ (99 m T C) نشان دار شده اند، دستگاه صفراوی به طور کاملا بی خطر، دقیق و غیرتهاجمی، بررسی می شود.

علل انجام آزمایش: تشخیص عفونت کیسه صفرا یا انسداد مجرای صفراوی؛ تشخیص رد پیوند کبدی؛ تشخیص عملکرد کیسه صفرا نیاز به

ناشتا بودن: + (حداقل از ۴ ساعت قبل از آزمایش)

روش کار: پس از گرفتن رضایت نامه از بیمار، ماده ی شیمیایی رادیواکتیوی موسوم به ردیاب ساطع کننده ی گاما به داخل سیاهرگ وی تزریق می شود. این ماده ابتدا در کبد تجمع می یابد و سپس همراه با صفرا به داخل کیسه ی صفرا می رود. بیمار بر روی میز مخصوص می خوابد و دوربین گاما که همان اسکنر تشخیص دهنده ی پرتوهای ساطع شده از ردیاب است در بالای بدن بیمار قرار می گیرد. یک کامپیوتر، تصاویر نقاطی را که ردیاب در اعضای بدن یافت می شود نشان می دهد.

تصاویر در نیم ساعت اول، هر ۵ تا ۱۰ دقیقه و در صورت لزوم در ۹۰ دقیقه بعد، هر ۱۵ دقیقه یک بار ثبت می شوند. آزمایش در مجموع، ۱ تا ۲ ساعت طول می کشد. چنان چه مدتی پس از تزریق ماده ی رادیواکتیو، کیسه صفرا دیده نشود، مقدار کمی مورفین به بیمار تزریق می شود تا به حرکت ماده ی مزبور به داخل کیسه ی صفرا کمک نماید.

عوارض احتمالی: احساس سوزش در هنگام تزریق ردیاب به داخل سیاهرگ دردناک شدن محل تزریق، بعد از انجام آزمایش، انجام این آزمایش خطرات ناچیزی برای جنین و نوزاد تولید می کند، از این رو بهتر است در زنان باردار و مادران شیرده تا حد امکان به تأخیر بیفتد.

مقدار ماده ی رادیواکتیو مصرفی در این آزمایش کمتر از مقدار مورد استفاده در رادیوگرافی های موسوم است و ۱ تا ۲ روز بعد از آزمایش از بدن دفع می شود. جواب آزمایش حدود ۷۲ ساعت بعد از تزریق آماده می شود.

اقدامات مراقبتی: -

یافته های طبیعی: قابل مشاهده شدن کیسه ی صفرا، مجرای صفراوی مشترک و اثنی عشر، طی ۶۰ دقیقه پس از تزریق ماده ی رادیونوکلئید نشان دهنده ی باز بودن مجرای مشترک صفراوی و مجرای سیستیک است.

یافته های غیرطبیعی:

1- التهاب و عفونت کیسه ی صفرا (کوله سیستیت)، مجاری صفراوی یا کبد (هپاتیت)

2- سنگ های صفراوی

3- انسداد مجرای صفراوی

4- نشت صفرا

5- ناهنجاری های صفراوی

6- رد پیوند کبد

7- بیماری های کبدی

8- سرطان دستگاه کبدی صفراوی

9- آبسه

10- تومور

اسکن گالیوم Gallium Scan

معرفی: اسکن گالیوم، آزمایشی است که در آن از ماده ی رادیواکتیو گالیوم برای مشاهده ی کانون های عفونت، التهاب یا احتمالا بعضی از تومورها استفاده می شود.

علل انجام آزمایش: تشخیص کانون های ناشناخته ی ایجاد کننده ی تب (گالیوم در نواحی دچار التهاب که می توانند ناشی از آبسه یا تومور باشند تجمع می یابد)؛ همراه با تصویربرداری های دیگر، مثل CT اسکن برای تشخیص بیماری های نهفته؛ تشخيص بعضی از تومورهای خوش خیم یا بدخیم به ویژه لنفومها که گاليوم را به میزان زیاد برداشت می کنند (البته این آزمایش به اندازه ی اختصاصی نیست که بتواند تومور، عفونت، التهاب یا آبسه را از یکدیگر افتراق دهد).

نیاز به ناشتا بودن: - از شب قبل از آزمایش ممکن است برای پاک کردن روده مصرف مسهل ضرورت داشته باشد. می توان به جای این کار، ۱ تا ۲ ساعت قبل از آزمایش بیمار را تنقیه کرد.

روش کار: پس از گرفتن رضایت نامه از بیمار، ماده ی رادیواکتیو گالیوم به داخل سیاهرگ تزریق می شود. با استفاده از دوربین مخصوص، از نقاطی که گالیوم در آن ها تجمع یافته است تصویربرداری می شود. در صورت مشکوک بودن به بیماری التهابی حاد، اسکن ۴ تا ۶ ساعت پس از تزریق انجام می شود. در سایر موارد، اسکن در ۲۴ تا ۴۸ ساعت و گاهی ۷۲ ساعت پس از تزریق صورت می گیرد. بیمار باید طی انجام اسکن که ۳۰ تا ۶۰ دقیقه به طول می انجامد دراز بکشد.

عوارض احتمالی: - (توصیه می شود تا حد ممکن این آزمایش در زنان باردار یا شیرده یا بچه های کوچک صورت نگیرد). مقدار ماده ی رادیواکتیو مورد استفاده در این آزمایش بسیار کم است و برای خود بیمار و اطرافیانش ضرری ندارد.

اقدامات مراقبتی: -

یافته های طبیعی: گالیوم به طور طبیعی در استخوان ها، کبد، طحال، روده ی بزرگ و پستان تجمع می یابد. جذب گالیوم در این بافت ها در حالت عادی به نحو منتشر و کم صورت می گیرد.

یافته های غیرطبیعی:

1- تومورها (مانند بیماری هوجکین، لنفوم غیرهوچکین، سرطان کلیه، رحم، معده و بیضه)

2- عفونت

منبع: راهنمای پزشکی خانواده/شرح ساده آزمایش های تشخیصی برای همه- تألیف و ترجمه: دکتر علیرضا منجمی



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: