امروز: دوشنبه, ۰۶ بهمن ۱۳۹۹ برابر با ۱۱ جمادى الآخر ۱۴۴۲ قمری و ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱ میلادی
کد خبر: 268234
۸۴۶
۱
۰
نسخه چاپی

داروهای ترک اعتیاد (قسمت 1)

یک ماده شبه افیونی و یکی از موفق ترین برنامه های جانشین سازی، استفاده از متادون جهت درمان افراد معتاد به مواد مخدر است. در این روش، سعی می شود با رعایت مراقبت های پزشکی خاص که منطبق با وضع عمومی معتاد است و با بهره گیری از متادون (در کوتاه مدت یا دراز مدت) ترک اعتیاد صورت پذیرد

داروهای ترک اعتیاد (قسمت 1)

پایگاه خبری حقوق نیوز

داروهای ترک اعتیاد

داروهایی وجود دارند که علایم محرومیت را تسکین می دهند. این داروها می توانند تجربه محرومیت را آسان تر و تحمل پذیرتر نموده و شانس موفقیت را بیشتر کنند.

متادون

یک ماده شبه افیونی و یکی از موفق ترین برنامه های جانشین سازی، استفاده از متادون جهت درمان افراد معتاد به مواد مخدر است. در این روش، سعی می شود با رعایت مراقبت های پزشکی خاص که منطبق با وضع عمومی معتاد است و با بهره گیری از متادون (در کوتاه مدت یا دراز مدت) ترک اعتیاد صورت پذیرد.

متادون برای تسکین درد، تسکین علایم ترک اختلال مصرف مواد افیونی و به عنوان ماده نگهدارنده ای برای مصرف کنندگان مواد افیونی به کار می رود.

متادون کاربرد زیادی در ترک اعتیاد و به جهت سم زدایی معتادان به تریاک و هروئین دارد و موجب کاهش درد و فرونشینی علایم ترک می گردد. مقدار تجویز متادون، بستگی به میزان مواد افیونی مصرفی دارد.

استفاده از متادون زیر نظر روان پزشک صورت می گیرد و طرز استفاده از آن به این صورت است که نخست باید مقداری از متادون را که باعث جلوگیری از بروز علایم سندروم ترک می شود، به دست آورد که به آن میزان تعادل کننده گفته می شود. پزشک به ازای هر سه میلی گرم مرفین یا یک میلی گرم هروئین، یک میلی گرم متادون را تجویز می کند و این مقدار برای 3 روز ادامه دارد و بعد از آن 3 روز آرام آرام مقدار مصرفی را کاهش می دهد. همچنین، مصرف متادون نباید بیشتر از 10 روز باشد و تجویز 20 تا 80 میلی گرم آن در روز می تواند بیمار را در یک وضعیت ثابت نگه دارد.

قابل ذکر است که اگر شخص وابسته به مواد از درمان های جایگزینی چون متادون با دوز مناسب و کافی استفاده کند، نمی تواند مجددا مصرف مواد افیونی را شروع کند، زیرا مصرف مواد افیونی موجب سرخوشی بیمار نخواهد بود و حتی احتمال مسمومیت و گاه مرگ را به همراه دارد. این داروها بیشتر گیرنده های مغزی شخص را پر می کند و مصرف مواد مخدر اثری در این فرد نخواهد داشت.

استفاده از متادون در ترک وابستگی به مواد، دارای مزایای زیر می باشد که عبارتند از :

-ایجاد حداقل نشئگی و کنار آمدن با علایم ترک و یا راحت تر گذراندن دوران ترک

-احساس اجبار کمتر برای به دست آوردن مواد افیونی و کاهش انجام اعمال جنایی و روی آوردن به مصرف هروئین، تریاک و دیگر مواد افیونی

-رهایی از مصرف وریدی هروئین و جلوگیری از ابتلا و انتشار ویروس ایدز و هپاتیت و...

-کاهش خواب آلودگی و علایم افسردگی و اضطراب

-امکان ادامه فعالیت های اجتماعی(شغل)

-تسهیل در انجام و ادامه روان درمانی و بازپروری

-افزایش حمایت های اجتماعی در برطرف کردن مشکلات شخصی

تنها عیب عمده استفاده از متادون، زمانی ظاهر می شود که مصرف متادون بیش از ده روز ادامه پیدا می کند و در این صورت، فرد به آن ماده نیز وابسته خواهد شد.

متادون دو مزیت عمده دارد: اول، اینکه اثر نشئه‌آور آن کمتر از تریاک و هروئین است. پس وابستگی روانی کمتری نیز ایجاد می کند و ترک آن نیز راحت تر است و بیمار در محدوده طبیعی باقی می ماند. دوم، اینکه متادون عامل نگهدارنده وابستگی به شبه افیون ها است. مصرف متادون با کاهش مصرف شبه افیون های غیرمجاز، عفونت HIV و رفتار جنایی همراه است و با افزایش بازپروری اجتماعی ارتباط دارد.

اگر متادون درست تجویز شود، نه مسموم کننده است نا آرام بخش و در فعالیت های روزمره اختلالی ایجاد نمی کند و نشانه های ترک ظرف 1 تا 3 روز متوقف می شوند و اشتیاق به مصرف هروئین و تریاک کاهش می یابد.

به علاوه، ثابت شده است که درمان نگهدارنده با متادون هرچند ممکن است منجر به قطع مصرف ماده افیونی نگردد، اما به بهبود کارکرد اجتماعی معتادان و کاهش عمده در میزان عوارض جسمانی اعتیاد مانند جرم و جنایت، اختلال در عملکرد شغلی و اقتصادی، افت تحصیلی و عوارض روانی اعتیاد مانند افسردگی و نابسامانی های اجتماعی و خانوادگی مرتبط با اعتیاد منجر می شود. LAA

کلونیدین

یک داروی غیر اپیوئیدی (افیونی) است که در جهت کاهش علایم محرومیت از مواد مخدر بسیار مفید است. کلونیدین به صورت خوراکی تجویز می شود و در بیماران سرپایی دوز مصرفی آن بیشتر از یک میلی گرم در روز نیست. از عوارض عمده مصرف کلونیدین، می توان خواب آور بودن و افزایش فشار خون را ذکر کرد. مصرف این دارو باعث رفع بعضی از علایم جسمانی مرحله حاد سندروم محرومیت مانند لرز، ریزش اشک، خمیازه، کرامپ های شکمی، تعریق، دردهای عضلانی، تهوع، استفراغ و اسهال می شود.

با توجه به اینکه مصرف کلونیدین تمام علایم محرومیت را مهار نمی کند، درمان های دیگری را باید به طرح درمانی اضافه کرد، مانند تجویز ایبوپروفن برای کاهش دردهای عضلانی، کینین جهت کنترل اسپاسم و پرش های عضلانی، بنزودیازپین در جهت کاهش اضطراب و غیره. از عوارض جانبی مصرف کلونیدین پرخوابی، خشکی دهان، درد استخوانی و مفصلی را می توان نام برد.

داروهای مورداستفاده در سم زدایی ترجیحاً خوراکی بوده و دارای اثرات طولانی می باشند. در حقیقت، بیمار روی داروهای اخیر تثبیت شده و سپس داروهای جانشین شده به تدریج قطع می شوند و از داروی اعتیادآور محروم می شود. سم زدایی درمان کاملی نیست، بلکه مرحله اول درمان است و بعد از سم زدایی، به درمان طولانی مدت یا عمیق احتیاج است. روش های سم زدایی به صورت بستری شدن در بیمارستان، روش های نیمه بستری، روش سرپایی و سم زدایی سریع و فوق سریع است که هرکدام دارای معایب و مزایاهایی هستند. در سم زدایی می توان از داروهای مختلفی چون متادون LAAM بوپرنورفین، آنتاگونیست های مخدر چون نالوکسان و نالتروکسان استفاده کرد و برای جلوگیری از بازگشت به مصرف ماده مخدر می توان از روش های غیردارویی نیز بهره جست.

بیشتر بخوانید:

چه افرادی با چه ویژگی هایی آمادگی ابتلاء به اعتیاد را دارند؟

تاریخ اعتیاد در ایران (قسمت اول)

تاریخ اعتیاد در ایران (قسمت دوم)

تاریخ اعتیاد در ایران (قسمت سوم)

تاریخچه اعتیاد در جهان (قسمت اول)

تاریخچه اعتیاد در جهان (قسمت دوم)

منبع: روانشناسی اعتیاد - دکتر ساعد احمدی - امیرمسعود رستمی

تهیه کننده: عاطفه کریمی

پایگاه خبری حقوق نیوز - اعتیاد و مواد مخدر

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید