امروز: جمعه, ۱۸ آذر ۱۴۰۱ برابر با ۱۴ جمادى الأول ۱۴۴۴ قمری و ۰۹ دسامبر ۲۰۲۲ میلادی
کد خبر: 279128
۳۳۳
۱
۰
نسخه چاپی

پیامک واقعاً روابط شخصی را خراب می کند

تاثیرات مخرب پیامک بر روابط افراد

تاثیرات مخرب پیامک بر روابط افراد

پیام‌های متنی نمی‌توانند ارتباط و دیدگاه انسانی را که از گفت‌وگوی واقعی به دست می‌آید ارائه دهند، اما می‌توانند تنبلی و رفتار منفعلانه-پرخاشگرانه را تشویق کنند.

خیلی آسان است. با تأخیر در راه رسیدن به جلسه، پیام می‌دهید: «ببخشید دیر شد». شما یک دعوت دوم برای شام شب دریافت می کنید، بنابراین به شخصی که در ابتدا با او برنامه ریزی کرده اید پیامک می دهید: با عرض پوزش، احساس خوبی ندارید، باید لغو شود.

در ظاهر، ممکن است این متون راه قابل قبولی برای مدیریت ارتباطات روزانه به نظر برسند، اما در واقع همگی نمونه‌هایی از راه‌هایی برای جلوگیری از تعارض، آسان‌تر کردن دروغ‌گویی تا طفره رفتن از رویارویی حضوری هستند.

در چند سال گذشته، بیمارانم را مشاهده کرده‌ام که سخت‌تر برای درک احساسات آسیب‌پذیر یکدیگر تلاش می‌کنند. به نظر می رسد آنها کمتر قادر به تشخیص خود به خود خواسته های عاشقان خود هستند و احتمال اینکه یکدیگر را اشتباه درک کنند بسیار بیشتر است.

من معتقدم که این گرایش به سمت کاهش همدلی مستقیماً با افزایش استفاده از ابزارهای فناوری برای برقراری ارتباط با احساسات آسیب پذیر و شکننده مرتبط است.

کلمه مکتوب به تنهایی، به ویژه هنگامی که به صورت اختصاری بیان می شود، نمی تواند ظرافت های ظریفی را که همراه با پیام های صمیمی شکننده تر است، منتقل کند.

ترجیح فزاینده ما برای ارسال پیامک به ایمیل و تماس‌های تلفنی، تعداد بیشتری از تعاملات را ایجاد می‌کند، اما کیفیت آنها را کاهش می‌دهد و به روابط ما آسیب می‌رساند. در واقع، از توجه و گوش دادن به افکار و احساسات شخص دیگر بسیار دور است، و ارتباط انسانی و یادگیری حاصل از گفتگوی واقعی را از دست می دهد.

ماشین ها نمی توانند احساسات را برای شما ترجمه کنند. آنها فقط می توانند دقیقاً همان کاری را که برای انجام آن برنامه ریزی شده اند تکرار کنند. در نتیجه، سوء تفاهم‌ها و ارتباطات نادرست بیشتری اتفاق می‌افتد و به طور قابل توجهی پتانسیل موفقیت یک رابطه را کاهش می‌دهد.

مشکلات ارسال پیامک با روشی شروع می شود که مکالمه را به کلمات یا عکس های روی صفحه کاهش می دهد. روشی که تبادل ارتباط انسانی را به قطعات کوتاه و بسته تبدیل می کند. حتی با وجود انبوهی از ایموجی ها و علامت تعجب، عدم وجود لحن ارتباط را مختل می کند.

من به عنوان یک روان درمانگر، تقریباً هر روز این پدیده را به همراه پیامدهای ناخواسته ای که ایجاد می کند، می بینم. بیماران اغلب در طول جلسات درمانی پیام های متنی را برای من می خوانند به این امید که بتوانم آنها را رمزگشایی کنم، زیرا بدون نشانه های صورت و تن صدا، درک هدف پیام می تواند چالش برانگیز باشد.

بدتر از آن، رفتار منفعل – یا اغلب منفعل – تهاجمی – را تشویق می‌کند، چیزی که من آن را «ضربه زدن و دویدن» می‌نامم.

تایپ کردن بر روی صفحه نمایش پاسخ های تکانشی را دعوت می کند. بدون توانایی دیدن انعکاس درد یا صدمه در صورت کسی، برای مردم آسان است که خشم یا نفرت خود را نشان دهند.

دروغ گفتن با ارسال پیامک نیز آسان تر است. آیا به خانه پیامک می‌فرستید و می‌گویید که تا دیروقت در حالی که با همکارتان برای نوشیدنی بیرون می‌روید کار می‌کنید؟

آیا سرماخوردگی شما واقعاً بد است یا چشم انداز یک شام خانوادگی دیگر جذاب نیست؟ کلمات مکتوب می توانند مقدار زیادی از احساسات را پنهان کنند و اگر مجبور شوید پیام صوتی بگذارید یا اخبار را شخصاً ارائه دهید، ممکن است دروغ شما به دلیل لحن ضعیف یا احساس گناه (یا هر دو) لو برود.

و اگرچه ارسال پیامک امکان تماس بیشتر را فراهم می کند، اما می توان از آن برای کاهش مکالمه نیز استفاده کرد. بهترین مثال برای این موضوع، شیوه‌ی فاحش استفاده از متون به‌عنوان عذرخواهی پیشگیرانه است. اما آیا فرستنده واقعاً متأسف است یا عذرخواهی صرفاً برای جلوگیری از درگیری است؟

در واقع، عذرخواهی پیشگیرانه به این امید ارائه می شود که مجبور نباشیم با پیامد توهین به کسی مقابله کنیم. در حالی که می شنوم که متاسفید، من همچنین به فرصتی نیاز دارم که بگویم اگر واقعاً می خواهیم این حادثه را حل کنیم صدمه دیده ام.

بدون فرصتی برای بیان احساساتم، عذرخواهی کمتر معنی خواهد داشت، زیرا آشتی زمانی تقویت می شود که هر دو طرف نظری داشته باشند.

آیا از پیامک یک بیمار که در راه است و 15 دقیقه تاخیر می کند قدردانی می کنم؟ کاملا. اما این بدان معنا نیست که ما در مورد دلیل تاخیر او صحبت نخواهیم کرد، به خصوص اگر این یک الگو باشد.

در اصل ارسال پیامک تنبل است و روابط ما آسیب می بیند وقتی روی آنها سرمایه گذاری نمی کنیم. یک "تولدت مبارک!" متن - حتی با شکلک‌های کیک و شامپاین - هرگز لبخندی شبیه کارت پستی یا تماس تلفنی نخواهد داشت. چنین اقداماتی نیازمند زمان و برنامه ریزی است.

یک کارت و یک تمبر نیاز به تلاش دارند که نشان می دهد فرستنده اهمیت رویداد را در زندگی شخص دیگر درک می کند. یک مکالمه اجازه می دهد تا احساسات عمیق به اشتراک گذاشته شود، و خطری که در باز کردن این راه وجود دارد نه تنها ارزش آن را دارد بلکه برای ارتباط واقعی ضروری است.

پیام‌های متنی اغلب باعث می‌شود گیرنده احساس کوچکی، سردرگمی یا بی‌ارزش شدن کند.

اخیراً، یک بیمار از پیامی که از شوهرش دریافت کرده بود، به من گفت که در آن زمان با او در خانه بود، اما حاضر نبود به طبقه بالا بیاید و به او بگوید که چقدر عصبانی است. نمی دانست از حرف های او بیشتر ناراحت شود یا از رفتارش.

ارتباط عاطفی دقیق به حالت چهره، آهنگ صدا، زبان بدن و به اشتراک گذاری انرژی متافیزیکی متکی است.

مهارت های ما برای مکالمه در حال زنگ زدن است و بدتر می شود زیرا افراد بیشتری از برنامه هایی استفاده می کنند که به ما کمک می کنند واقعاً با انسان دیگری صحبت نکنیم. ارسال پیامک نه تنها بی سوادی دستوری و املایی را ایجاد می کند، بلکه مهمتر از آن، بی سوادی عاطفی را نیز به وجود می آورد.

بنابراین اگر دیر کردید، لطفاً پیامک ارسال کنید، اما فکر نکنید که این شما را از صحبت حضوری در مورد آن معاف می کند. اگر می‌خواهید یک شکلک قلب بفرستید، آن را دنبال کنید، اما فراموش نکنید وقتی به خانه رسیدید به من بگویید دوستم دارید. اگر احساسات شما را جریحه دار کرده ام، حتماً به من پیام دهید - تا زمانی را تعیین کنید که واقعاً بتوانیم درباره آنچه اتفاق افتاده صحبت کنیم.

ناامیدی، عصبانیت و درگیری که ممکن است در این گفتگو و سایر مکالمات معتبر ایجاد شود، نباید ترسناک باشد. مکالماتی که به من امکان می‌دهد صدای شما را بشنوم، عبارات شما را ببینم و از گفتگوی واقعی حمایت کنم، همچنان معیار طلایی برای نزدیک‌تر کردن ما هستند. یک گفتگوی خوب بهترین پادزهر تنهایی است که من می شناسم و برای اینکه این اتفاق بیفتد، لطفاً تلفن خود را سایلنت کنید و آن را در جیب خود بگذارید. سپس، بیایید صحبت کنیم.

  • منبع
  • حقوق نیوز

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید