امروز: جمعه, ۲۱ مرداد ۱۴۰۱ برابر با ۱۳ محرّم ۱۴۴۴ قمری و ۱۲ اوت ۲۰۲۲ میلادی
کد خبر: 278791
۴۸۵
۱
۰
نسخه چاپی

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

استیو مک کوئین یکی از محبوب ترین و موفق ترین بازیگران سینما در دهه های 1960 و 1970 بود. او در فیلم‌هایی چون «فرار بزرگ»، «بولیت» و «گریز» بازی کرد.

اوایل زندگی مک کوئین

ترنس استیون مک کوئین در 24 مارس 1930 در بیچ گروو، ایندیانا به دنیا آمد. او به سختی پدرش ویلیام را می‌شناخت که مک‌کوئین و مادرش جولیان را تنها در چند ماهگی رها کرد. جولیان که بیشتر به زندگی خود علاقه مند بود، به زودی مک کوئین را تحت سرپرستی عموی بزرگش کلود تامپسون گذاشت. او سال‌ها در مزرعه‌اش در اسلاتر، میسوری، نزد عموی بزرگش ماند و هر از گاهی مادرش را می‌دید.

هنگامی که مک کوئین حدود 12 ساله بود، پس از ازدواج مجدد مادرش، دوباره به مادرش پیوست. آنها در نهایت به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان کردند، جایی که او با باندهای محلی درگیر شد.

او دو بار در حال دزدیدن قالپاق ها از ماشین‌ها دستگیر شد و سرانجام وارد مدرسه اصلاحات در جمهوری پسران نوجوان کالیفرنیا در چینو شد. مک کوئین در ابتدا و قبل از اینکه با یکی از کارمندان دوست شود و به آرامش برسد، تلاش کرد، مکررا قوانین را زیر پا گذارد و حتی چندین بار فرار کرد.

او بعداً معتقد بود که این تجربه زندگی او را تغییر داده است و می‌گوید: من در نهایت به زندان می افتادم یا چیزی دیگر. من یک بچه وحشی بودم.

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

سفرهای اولیه و مشاغل مک کوئین

مک کوئین در سال 1946 موافقت کرد که به مادرش در شهر نیویورک بپیوندد، اما پس از رسیدن به آنجا متوجه شد که مادرش به جای اینکه به او اجازه دهد با او زندگی کند، او را در آپارتمان دیگری قرار داده است.

مک کوئین به زودی برای مدت کوتاهی سوار بر SS Alpha به تفنگداران دریایی ملحق شد. این کار هم درست نشد و او کشتی را در حالی که در جمهوری دومینیکن لنگر انداخته بود ترک کرد.

مک کوئین قبل از بازگشت به ایالات متحده مدتی در یک فاحشه خانه به عنوان پسر حوله کار کرد. او به خانه بازگشت و یک سری مشاغل عجیب و غریب را در سراسر کشور آغاز کرد، از جمله کار بر روی سکوهای نفتی و کارناوال.

در سال 1947، مک کوئین در لشکر تفنگداران دریایی ایالات متحده ثبت نام کرد و راننده تانک شد. مک کوئین از سرباز نمونه دور بود: به گفته خودش حدود هفت بار من را به حالت خصوصی برگرداندند.

پس از اخراج از تفنگداران دریایی در سال 1950، مک کوئین قبل از بازگشت به شهر نیویورک مدتی را در میرتل بیچ، کارولینای جنوبی، و واشنگتن دی سی گذراند. برای مدتی، مک کوئین بی هدف به نظر می رسید، جابجا می شد و مرتباً شغل خود را تغییر می داد.

او شغل خود را با کمک دوست دختری که او نیز یک هنرپیشه مشتاق بود کشف کرد.

با حمایت بیل مک کوئین در سال 1951 در خانه نمایش محله که توسط سنفورد مایزنر اداره می شد ثبت نام کرد.

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

مقدمه ای بر بازیگری

اولین نقش مک‌کوئین به‌عنوان بازیگر، بخشی از یک نمایش تئاتر بود. او فقط یک خط داشت و بعد از چهار شب از نمایش حذف شد. علیرغم این شکست، آشکار بود که مک کوئین استعداد داشت و او در سال 1952 بورسیه تحصیلی در مدرسه یوتا هاگن-هربرت برگهف گرفت. چند سال بعد، مک کوئین در استودیوی معتبر بازیگران پذیرفته شد و در آنجا با لی استراسبرگ تحصیل کرد.

در سال 1956 مک کوئین در تنها تولید خود در برادوی شرکت کرد و نقش اصلی جانی پوپ معتاد را از بن گاززارا در فیلم A Hatful of Rain بازی کرد. در آن سال او همچنین نقش کوچکی در فیلم Somebody Up There Likes Me (1956) داشت که پل نیومن در آن بازی کرد.

او با نیومن، یکی از اعضای استودیو بازیگران احساس رقابت می کرد.

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

تحت تعقیب در هالیوود

مک کوئین اولین طعم ستاره شدن خود را در سال 1958 با بازی در نقش اصلی استیو اندروز در فیلم علمی تخیلی The Blob تجربه کرد که به یک فیلم کلاسیک آیینی تبدیل شد. در آن سال او همچنین در نقش جاش رندال شکارچی تیتر یک وسترن تلویزیونی"زنده یا مرده اش را میخواهیم" شد. این نمایش به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد و مک کوئین شروع به جلب توجه بیشتر هالیوود کرد.

در سال 1959، مک کوئین در درام جنایی The Great St. Louis Bank Robbery بازی کرد و همچنین با فرانک سیناترا در درام جنگی Never So Few ظاهر شد. در همین زمان، او اشتیاق به رانندگی با ماشین های مسابقه ای را کشف کرد. مک کوئین قبلاً از طرفداران قدیمی موتور سیکلت بود.

در سال 1960، مک کوئین در وسترن The Magnificent Seven با یول برینر و چارلز برانسون نقش اصلی را ایفا کرد. برنامه تلویزیونی او کمی بعد به پایان رسید و به او فرصتی داد تا نقش های سینمایی بیشتری را بازی کند. با فیلم فرار بزرگ در سال 1963، مک کوئین موفق به کسب امتیازهای بالایی شد و به جهانیان نشان داد که او یک ستاره سینمای با حسن نیت است.

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

مک کوئین تنها نامزدی جایزه اسکار خود را برای کارش در درام نظامی سنگریزه های شنی (1966) دریافت کرد، که در دهه 1920 در نقش یک مهندس نیروی دریایی مستقر در یک قایق توپدار در چین بود.

در سال 1972 او همچنین در فیلم The Getaway با علی مک گرو بازی کرد. مک کوئین برای بازی در درام زندان پاپیلون (1973) در مقابل هافمن تحسین برانگیز شد و در فیلم حماسی فاجعه آمیز The Towering Inferno (1974) نقش یک قهرمان را ایفا کرد.

با پیشرفت حرفه ای او، شیاطین شخصی این بازیگر استعداد او را تحت الشعاع قرار دادند. مک کوئین که از همسر اول خود، نیل، که دارای فرزندانی به نام چاد و تری بود، جدا شد، در حین فیلمبرداری The Getaway با مک گرو رابطه عاشقانه ای برقرار کرد. این رابطه یک رسوایی را برانگیخت، زیرا در آن زمان بازیگر زن با رابرت ایوانز، مدیر اجرایی فیلم ازدواج کرده بود، اما مک کوئین و مک گرو در سال 1973 ازدواج کردند. هر دو همسر سابق او بعداً اظهار داشتند که این بازیگر اغلب خیانت کرده است.

مک کوئین در سال 1978 با بازگشت به پرده بزرگ در فیلم «دشمن مردم» بر اساس نمایشنامه هنریک ایبسن بازی کرد. او با موهای بلند، ریش و هیکل سنگین‌ترش تقریباً در فیلم غیرقابل تشخیص بود و تماشاگران نمی‌دانستند که در مورد تصویر قهرمان اکشن خود به دانشمندی که با آلودگی مبارزه می‌کند، چه تصمیمی بگیرند. پس از شکست این پروژه مک کوئین به شخصیت های آشناتر بازگشت. او در وسترن تام هورن (1980) و اکشن هیجانی شکارچی (1980) بازی کرد.

استیو مک کوئین با روحی سرکش که در سینما آرام گرفت

کاهش سلامتی و مرگ مک کوئین

در این زمان مک کوئین به شدت بیمار شده بود. او مدتی بود که علائم شبیه آنفولانزا و مشکلات تنفسی را تجربه می‌کرد تا اینکه عکس‌برداری اشعه ایکس در اواخر سال 1979 نشان داد که او توموری در ریه راست دارد. مدت کوتاهی پس از دریافت این تشخیص، مک کوئین در ژانویه 1980 با مدل باربارا مینتی ازدواج کرد.

مک کوئین ماه های آخر زندگی خود را در کلینیکی در مکزیک گذراند و به دنبال درمان های جایگزین برای سرطان خود بود. او در 7 نوامبر 1980 در خوارز مکزیک پس از انجام عمل جراحی برای برداشتن چندین تومور درگذشت. مک‌گرو زمانی مک‌کوئین را «ترکیبی از پسر مزرعه‌دار و سرسخت خیابانی» توصیف کرد، و این ترکیب منحصربه‌فرد بود که به او کمک کرد تأثیری پاک‌نشدنی بر روی صفحه نمایش بزرگ بگذارد.

  • منبع
  • حقوق نیوز

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید