امروز: شنبه, ۰۹ مهر ۱۴۰۱ برابر با ۰۴ ربيع الأول ۱۴۴۴ قمری و ۰۱ اکتبر ۲۰۲۲ میلادی

توهم در کودکان؛ آیا توهم در کودکان طبیعی است؟!

توهم در کودکان نسبتاً شایع است. به نحوی که حدود دو سوم از کودکان ۹ تا ۱۱ ساله حداقل یک تجربه روان پریشی از جمله توهم داشته اند. اکثریت قریب به اتفاق توهمات در جمعیت عمومی کودکان گذرا هستند و خود به خود برطرف می شوند. تقریباً در ۵۰٪ تا ۹۵٪ موارد، توهمات پس از چند هفته یا چند ماه متوقف می شود. توهماتی که در کودکان رخ می تواند برای والدین و سایر مراقبان آنان ترسناک باشد، اما معمولاً توهم در کودکان نشانه آسیب شناسی روانی عمده نیست و بیشتر با اضطراب و رویدادهای استرس زا همراه است.

توهم در کودکان

توهم در کودکان

توهم، تحریف ادراک حسی در هر یک یا همه حواس پنج گانه انسان است. شایع ترین توهمات شنوایی و بینایی است، اما بویایی، چشایی، لمسی، حس عمقی و جسمی نیز رخ می دهد. توهمات ممکن است با خلق و خو یا ناسازگار باشد.

توهمات واقعی را باید از تحریفات ادراکی مانند توهمات یا تخیلات زنده و سایر پدیده ها مانند وسواس، اجبار، پدیده های تجزیه ای، شبه توهم و سندرم مرزی دوران کودکی متمایز کرد.

توهم تنها زمانی معنا پیدا می کند که کودک یاد بگیرد بین دنیای درونی خود و واقعیت بیرونی تمایز قائل شود. در مورد سنی که می توان این تمایز را ایجاد کرد، اختلاف نظر وجود دارد، اما تصور می شود که یک کودک عادی با هوش متوسط ​​تا سه سالگی کاملاً قادر است بین خیال و واقعیت تمایز قائل شود.

داده های اخیر نشان می دهد که تجارب توهم در کودکان شایع است اما در بزرگسالان بیشتر است. مطالعه ای که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد، افزایش میزان شیوع را در حدود ۱۳ تا ۱۷ درصد در میان کودکان بین ۹ تا ۱۲ سال و کاهش به ۵ تا ۷.۵ درصد در نوجوانی (۱۳ تا ۱۸ سال) بیان کرد.

در عمل بالینی، توهم در کودکان کمتر از هفت سال نادر است. با این حال، ممکن است به دلیل ناتوانی در برقراری ارتباط با احساسات خود به دلیل رشد شناختی محدود، تشخیص داده نشود.

دلایل شایع توهم در کودکان

بسیاری از توهمات غیر روان پریشی با دوره های اضطراب و استرس مرتبط هستند و زمانی که موقعیت استرس زا حل شود ناپدید می شوند.

چندین مطالعه نشان داده اند که تجربه ترومای دوران کودکی یک عامل خطر برای روان پریشی و توهم است. ارتباط مثبتی برای آزار جنسی، آزار جسمی، آزار عاطفی، قلدری یا غفلت، اما نه مرگ والدین یافت شده است.

مطالعه بعدی تأیید کرد که احتمال ابتلا به روان پریشی بزرگسالان در افرادی که نمرات سوء استفاده جنسی بالایی داشتند، دو تا چهار برابر بیشتر بود.

بین توهمات روان پریشی و رفتار خودکشی رابطه معناداری وجود دارد. نوجوانان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی (MDD) که تجربیات روان پریشی را گزارش می کنند، در مقایسه با نوجوانانی با تشخیص مشابه که تجارب روان پریشی را گزارش نکرده اند، ۱۴ برابر افزایش در برنامه ها یا تلاش های خودکشی داشتند.

دلایل پزشکی توهم

داروها، مصرف مواد و اختلالات ارگانیک و متابولیک همگی می توانند باعث توهم شوند. علل پزشکی شامل اختلالات الکترولیت، اختلالات متابولیک، تب و عفونت های جدی است.

برخی از توهمات ممکن است به عنوان تظاهرات هذیان در نظر گرفته شوند و ممکن است به دلیل مصرف داروهایی مانند استروئیدها و آنتی کولینرژیک ها، متیل فنیدات و یا مواد غیرقانونی از جمله حشیش، اسید لیسرژیک دی اتیل آمید (LSD)، کوکائین، آمفتامین، مت آمفتامین، MDMA (اکستازی)، مواد افیونی و داروهای مصنوعی باشند.

توهمات بینایی، چشایی و بویایی به شدت حاکی از منشأ پزشکی یا مواد است. اگر فردی شروع حاد توهم، گشاد شدن مردمک چشم، بی قراری یا خواب آلودگی شدید و سایر علائم مسمومیت را نشان دهد، باید به توهمات ناشی از مواد در او مشکوک شد.

کودکان مبتلا به اختلالات تشنجی ممکن است توهماتی را تجربه کنند که توهم او می تواند حسی جسمی، بینایی (تمرکز لوب اکسیپیتال)، شنوایی، بویایی (غیر سینه، جزئی پیچیده) یا چشایی باشد.

میگرن تقریباً در پنج درصد از کودکان پیش از بلوغ رخ می دهد و اغلب با اختلالات عاطفی و اضطرابی همراه است. توهمات مرتبط با میگرن معمولاً بصری هستند، اما توهمات چشایی، بویایی و شنوایی نیز می توانند با یا بدون سردرد رخ دهند. هر گونه توهم مرتبط با سردرد باید از نظر عصبی بررسی شود.

توهم در کودکان

انواع توهم در کودکان

توهمات حسی می تواند انواع مختلفی داشته باشد و برخی از کودکان ممکن است بیش از یک نوع توهم را تجربه کنند.

برخی از انواع توهم به شرح زیر است:

توهم بصری

توهم بصری زمانی رخ می دهد که کودک چیزهایی را می بیند که وجود ندارند، خواه یک شی، شخص، الگوی بصری یا نور. به عنوان مثال، کودک ممکن است چراغ های چشمک زن را ببیند که برای دیگران قابل مشاهده نیست یا شخصی که در اتاق نیست.

توهمات شنوایی

توهمات شنوایی باعث می شود کودکان صداهای ناموجودی مانند خش خش یا سوت را بشنوند. کودکان معمولاً صداهایی را می شنوند که می گویند چیزهای انتقادی یا تحسین آمیز یا تفسیری در حال اجرا از اعمال یک نفر. برخی از کودکان توهمات دستوری را تجربه می کنند، جایی که صداها به کودک دستور می دهد تا اقدامات خاصی از جمله اقدامات جدی و تهدید کننده زندگی را انجام دهد.

توهمات بویایی

توهمات بویایی که “بوی فانتوم” یا فانتوسمی نیز معروف است، باعث می شود کودک بوهایی را تجربه کند که وجود ندارند. آنها ممکن است از بوهای نامطبوع مانند دود، گوشت گندیده، ادرار، مدفوع یا استفراغ یا بوی خوش شکایت کنند. آنها ممکن است آن را در یک یا هر دو سوراخ بینی به طور مداوم یا گاهی اوقات تجربه کنند.

توهمات لمسی

توهمات لمسی باعث احساس لمس شدن می شود. بسیاری از کودکان ممکن است از احساس خزیدن حشرات روی پوست خود شکایت کنند. اغلب در استفاده از مواد مخدر غیرقانونی مانند کوکائین یا آمفتامین مشاهده می شود.

توهمات چشایی

توهمات چشایی باعث ایجاد حس چشایی چیزی می شود که وجود ندارد، از جمله مزه های ناخوشایند و عجیب مانند طعم فلزی.

توهمات مربوط به خواب

توهمات مربوط به خواب ممکن است هنگام بیداری از خواب (هیپنوپومپیک) و به خواب رفتن (هیپناگوژیک) تجربه شود. کودکان ممکن است اجسام متحرک را ببینند، تصویر بسازند، صداها را بشنوند یا بگویند که یک شبح دیده اند.

توهمات شنیداری و بینایی

توهمات شنیداری و بینایی در کودکان شایع تر است، اگرچه نوع توهم ممکن است به ناحیه مغز درگیر بستگی داشته باشد. همه توهمات، حتی آنهایی که باعث ایجاد احساسات بد نمی شوند، نیاز به مراقبت پزشکی برای ارزیابی و درمان علت زمینه ای دارند.

توهم در کودکان

بررسی کودک مبتلا به توهم

کودکان یا نوجوانان مبتلا به توهم باید تحت یک ارزیابی کامل قرار گیرند که شامل معاینه فیزیکی برای رد علل پزشکی و ارزیابی روانشناختی برای شناسایی عوامل آسیب‌شناختی روانی، روانی-اجتماعی و فرهنگی مرتبط با تجربیات آنها می‌شود.

هنگام مصاحبه با کودکان، باید به خاطر داشت که آنها بسیار قابل تلقین هستند. ممکن است برای جلب توجه یا جلب رضایت مصاحبه کننده به سؤالات پاسخ مثبت دهند. ممکن است به طور کامل یا تا حدی متوجه آنچه که از آنها پرسیده می شود نتوانند. حتی رفتار نادرست خود را به گردن صداها برای فرار بیاندازند. علاوه بر این، آنها ممکن است بین خیالات، رویاها، احساسات و درگیری های درونی تمایز قائل نشوند.

کودکان مبتلا به توهم نیاز به درمان فوری برای شناسایی علت و ارائه درمان مناسب دارند. آنها ممکن است به آزمایش‌های آزمایشگاهی مانند الکترولیت‌های سرم، شمارش کامل خون با آزمایش‌های افتراقی، کبد، کلیوی و تیروئید، غربالگری سم‌شناسی، سطح الکل خون، سطح سرمی تثبیت‌کننده‌های خلق و خو (والپروات، لیتیوم، کاربامازپین) و داروهای اعصاب نیاز داشته باشند. ممکن است برای رد آسیب سر و سایر علل هذیان، به تصویربرداری مغزی نیاز داشته باشند.

نظارت دقیق بر وزن، فشار خون، ضربان نبض و قد و همچنین قند خون ناشتا، سطح لیپیدها و عملکرد تیروئید و کلیه باتوجه به داروهایی که کودک تجویز می‌کند ضروری است. تماس با بزرگسالان کلیدی حیاتی است، و باید برای کسب رضایت از انتشار اطلاعات تلاش کرد.

توهم در کودکان

نحوه درمان توهم در کودکان

اغلب، توهمات گذرا، بی ضرر هستند و نیازی به درمان ندارند. با این حال، شناسایی و درمان زودهنگام، در صورت لزوم، ضروری است. مدت زمان روان پریشی درمان نشده (DUP) پیش بینی کننده اولیه پاسخ درمانی در بیماران بستری اول است. DUP طولانی تر با پیش آگهی ضعیف تر در کودکان مطابقت دارد.

بیماران مبتلا به افسردگی زمینه ای، اضطراب یا PTSD ممکن است به روان درمانی یا داروهای ضد افسردگی نیاز داشته باشند. داروهای ضد روان پریشی باید با احتیاط در این گروه استفاده شوند.

کودکان مبتلا به اسکیزوفرنی نیاز به مراقبت های چندوجهی، از جمله آموزش مهارت های اجتماعی، یک محیط حمایتی، و یک برنامه آموزشی ویژه سازمان یافته دارند. روان درمانی حمایتی می تواند آزمایش واقعیت را تقویت کند و به کودک کمک کند علائم هشدار دهنده عود قریب الوقوع را کنترل کند.

درمان شناختی رفتاری (CBT) با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته است و ممکن است به بهبود مقابله با اسکیزوفرنی و نظارت بر باورها و اسناد کمک کند. علاوه بر این، نشان داده شده است که CBT پیشرفت روان پریشی را در بیماران بسیار پرخطر کند می کند و علائم مثبت را کاهش می دهد.

دارو درمانی

اولانزاپین (Zyprexa)، ریسپریدون (Risperdal) و CBT نسبت به مدیریت مورد و روان درمانی حمایتی در پیشگیری از روان پریشی پس از شش ماه درمان برتری یافته اند، اما این تفاوت در شش ماه پیگیری حفظ نشده است.

درمان بیشتر می تواند به کودکان کمک کند تا راهبردهای مقابله ای را برای کنترل توهمات شنوایی، مانند زمزمه کردن، گوش دادن به موسیقی، خواندن، صحبت با دیگران، ورزش، آواز خواندن، داروها و نادیده گرفتن صداها ایجاد کنند.

مشکلات فراگیر کودک مبتلا به اسکیزوفرنی نیازمند یک رویکرد تیمی شامل پرستاری، گفتار و زبان درمانی، کاردرمانی و فیزیوتراپی است، در حالی که مدیر مورد ممکن است مراقبت را تسهیل کند. روانشناس بخش مهمی از تیم ارزیابی و درمان برای یک کودک مبتلا به اسکیزوفرنی است.

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید