امروز: دوشنبه, ۱۴ آذر ۱۴۰۱ برابر با ۱۰ جمادى الأول ۱۴۴۴ قمری و ۰۵ دسامبر ۲۰۲۲ میلادی
کد خبر: 279673
۳۹۹
۱
۰
نسخه چاپی

هر آنچه که باید در مورد خودآزاری بدانید!

خودآزاری

خودآزاری چیست؟

خودآزاری می تواند به اشکال مختلف از جمله بریدن، چیدن، خراشیدن، سوزاندن پوست و ضربه زدن به قسمت هایی از بدن باشد.

اشکال کمتر آشکار آسیب نیز می تواند به عنوان اعمال آسیب به خود طبقه بندی شود، از جمله پرخوری و کم خوری، سوء مصرف مواد، خفگی، مصرف بیش از حد داروهای تجویزی و بدون نسخه، و قرار دادن عمدی خود در موقعیت های خطرناک.

ممکن است برای توصیف این رفتارها از اصطلاح "آزار خود عمدی" (DSH) استفاده شود. خودزنی یا خودزنی نیز می تواند برای اشاره به اعمال عمدی مانند سوزاندن و بریدن استفاده شود.

علت خودآزاری چیست؟

دلایل زیادی وجود دارد که ممکن است شخصی به خود آسیب برساند. وقتی شخصی به خود آسیب می زند، ممکن است به نظر برسد که به دنبال خودکشی است. اغلب اینطور نیست، زیرا خودآزاری معمولاً به عنوان یک مکانیسم مقابله ای برای کمک به فرد برای بازیابی حس کنترل یا لحظه ای تسکین زمانی که غرق شده و می خواهد زندگی کند، استفاده می شود.

گاهی اوقات ممکن است ندانید که چرا به خودتان صدمه می زنید. افراد زیادی هستند که چنین احساسی دارند.

خودآزاری ممکن است با موارد زیر ایجاد شود:

• تلاش برای کنار آمدن با موقعیت های دشوار: این می تواند شامل تعدادی از تجربیات چالش برانگیز مانند فروپاشی روابط، نگرانی های مالی، مسائل مربوط به هویت جنسی، قلدری، یا مشکلات در مدرسه یا محل کار باشد.

• تلاش برای مقابله با احساسات منفی: این احساسات می تواند شامل استرس، اضطراب، غم، انزجار، خشم، تنهایی، گناه، سرخوردگی، پوچی، پریشانی، شکست، رها شدن، پوچی، کمال گرایی، ناتوانی و عزت نفس پایین باشد.

• تلاش برای فرار از خاطرات ناخواسته: این می تواند شامل خاطرات قدیمی تر، مانند رها شدن یا سوء استفاده از دوران کودکی، یا خاطرات اخیر حمله، جدایی، یا هر تجربه دیگری باشد که منجر به احساس ناراحتی، شکست یا شرم شده است.

• تلاش برای به دست آوردن کنترل بر زندگی: در صورتی که شرایط به شدت از کنترل خارج شده باشد، ممکن است خودآزاری خود را راهی برای به دست گرفتن کنترل زندگی شما نشان دهد. افرادی که قلدری شدید، غفلت یا آزار جسمی یا جنسی را تجربه کرده‌اند، ممکن است به عنوان راهی برای بازگرداندن کنترل بر بدن خود به خودآزاری روی آورند.

• تلاش برای برقراری ارتباط: زمانی که فرد برای بیان احساسات خود به شیوه ای متعارف تلاش می کند، ممکن است از خودآزاری به عنوان فراخوانی برای جلب توجه و کمک استفاده شود.

خودآزاری چقدر رایج است؟

خودآزاری بر افراد در هر سن و پیشینه ای تأثیر می گذارد. نوجوانان 12 تا 24 ساله و گروه هایی که سطوح بالایی از فقر را تجربه می کنند، بیشتر از سایرین در معرض آسیب به خود هستند.

با توجه به اینکه حداقل 10 درصد از جوانان در بریتانیا طبق گزارش ها سعی در صدمه زدن به خود دارند و 150000 بازدید ثبت شده از بخش حوادث و اورژانس مربوط به خودآزاری عمدی، بریتانیا به عنوان یکی از بالاترین سطوح خودآزاری در اروپا برجسته است. با این حال، به دلیل ماهیت مخفیانه خودآزاری و بی میلی افراد مبتلا به کمک گرفتن، به دست آوردن ارقام دقیق دشوار است.

بسیاری از افراد می‌توانند مشکلات خود را قبل از بزرگسالی حل کنند، اما ارقام نشان می‌دهد که 10 درصد از افراد در بزرگسالی به خودآزاری ادامه می‌دهند. زنان بیشتر از مردان در معرض آسیب به خود هستند.

خودزنی

نشانه های خودزنی چیست؟

بارزترین علائم آسیب به خود اغلب زخم های قابل مشاهده از جمله سوختگی، بریدگی، اسکار یا سایر صدمات غیرقابل توضیح است. بسیاری از افرادی که به خود صدمه می زنند ممکن است حتی در هوای گرم خود را بپوشانند تا شواهد جراحات خود را با لباس یا جواهرات پنهان کنند. پرخوری مواد و سایر اشکال آسیب رساندن به خود ممکن است چندان قابل مشاهده نباشد.

خودآزاری اغلب به دلیل سلامت روان ضعیف ایجاد می شود و ممکن است با علائم افسردگی، عزت نفس پایین، نوسانات خلقی، پریشانی، اضطراب، ناامیدی، احساس گناه، ناتوانی و تنهایی همراه باشد.

انگ پیرامون خودآزاری

برای کسانی مانند ما که نمی خواهیم عمداً به خود آسیب برسانیم، درک کسانی که چنین احساساتی را تجربه می‌کنند، می‌تواند دشوار باشد. این می تواند منجر به سوء تفاهم در مورد اینکه چرا افراد به خود صدمه می زنند.

این تصور غلط وجود دارد که افراد «برای جلب توجه خود آسیب می زنند.» در حالی که برخی از افراد ممکن است به عنوان فریاد کمک به خود آسیب برسانند، بیشتر افراد شواهد خودآزاری خود را پنهان می کنند زیرا نمی خواهند دیگران بدانند. احساس حریم خصوصی در مورد آسیب رساندن به خود می تواند به فرد کمک کند تا احساس کنترل کند.

خودآزاری بیشتر رفتاری است تا یک وضعیت، به این معنی که اغلب به عنوان نشانه ای از چالش های روانی رخ می دهد تا به عنوان نشانه ای از یک اختلال شخصیت.

خودآزاری همیشه نشان دهنده این نیست که فرد در حال تجربه افکار خودکشی است. بسیاری از افرادی که به خود آسیب می زنند این کار را انجام می دهند زیرا به آنها کمک می کند که بخواهند به زندگی ادامه دهند، تسکین دهند و راهی برای مدیریت احساسات خود در زمانی که زندگی طاقت فرسا می شود. با این حال، این درست است که بسیاری از افرادی که خودکشی کرده اند در گذشته نیز به خود آسیب رسانده اند. تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که به خود آسیب می‌زنند 100 برابر بیشتر از افراد عادی در معرض خودکشی هستند.

شرایط روانی و خودآزاری

خودآزاری می تواند همراه با شرایط روانی مانند افسردگی و اضطراب باشد. با این حال، ممکن است آسیب زدن به خود نشانه یک اختلال روانی بزرگتر باشد. این اختلالات روانی عبارتند از: اختلال وسواس فکری-اجباری، اختلال استرس پس از سانحه، اختلال شخصیت مرزی، اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی.

اختلالات خوردن می تواند با خودآزاری ارتباط داشته باشد، که معمولاً بر نوجوانان و زنان تأثیر می گذارد و در عین حال با میل به کنترل و علائم افسردگی نیز مرتبط است. حدود 25 درصد از افراد مبتلا به اختلال خوردن نیز ممکن است به خود آسیب بزنند، با میزان آسیب به خود در افرادی که پرخوری و پاکسازی می‌کنند به جای کسانی که از گرسنگی می‌میرند بیشتر است.

افراد مبتلا به اوتیسم نیز ممکن است به خود آسیب برسانند، تحقیقات نشان می دهد که بین 20 تا 30 درصد از افراد اوتیستیک به خود آسیب می زنند. تشخیص خودآزاری انجام شده توسط یک فرد اوتیستیک و سایر رفتارهای آسیب رسان مرتبط با اوتیسم، از جمله مشت زدن، ضربه زدن به سر و خاراندن پوست که به عنوان اشکالی از تحریک بدون قصد آشکار استفاده می شود، مهم است.

خودآزاری همچنین با اعتیاد به الکل مرتبط است، به طوری که نیمی از افراد در تصادفات و اورژانس به دنبال خودآزاری عمدی مراجعه می کنند که مشروبات الکلی مصرف کرده اند. ده درصد از این افراد به عنوان وابسته به الکل ثبت شده اند.

چه درمانی برای خودآزاری وجود دارد؟

دارو معمولاً به‌عنوان مداخله‌ای برای خودآزاری تجویز نمی‌شود، اما ممکن است برای درمان سایر شرایط روان‌شناختی مرتبط با رفتارهای خودآزاری فرد استفاده شود. در عوض، کمک روانشناختی به طور گسترده به عنوان بهترین راه برای کمک به افراد برای بهبودی از آسیب به خود در نظر گرفته می شود.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که به محض اینکه فردی دست از خودآزاری بردارد، مسائلی که احتمالاً باعث اجبار به آسیب رساندن شده است ظاهر می شود.

درمان بسته به فرد ممکن است متفاوت باشد. یک درمانگر می تواند با شما همکاری کند تا تعداد حوادث آسیب رساندن به خود را کاهش دهد، خطر آسیب بیشتر را کاهش دهد، رفاه و عملکرد اجتماعی شما را بهبود بخشد، عزت نفس شما را افزایش دهد و به شما کمک کند تا از طریق احساسات منفی مرتبط با اضطراب کار کنید. ثابت شده است که گفتار درمانی در درمان خودآزاری مؤثر است. این درمان ها را می توان به صورت یک به یک انجام داد یا خانواده درمانی را می توان بررسی کرد.

خودآزاری

چه درمانی به افرادی که به خود آسیب می زنند کمک می کند؟

روان درمانی

روشی را بررسی می کند که تجربیات گذشته شما ممکن است به تفکر تحریف شده در زندگی بزرگسالی شما کمک کرده باشد و الگوهای رفتاری غیرمفید ایجاد کند که دیگر کارساز نیستند.

رفتار درمانی دیالکتیکی

این که به طور خاص برای مقابله با اختلال شخصیت مرزی ایجاد شده است، شامل بررسی ارتباط بین افکار و اعمال شما و همچنین یادگیری تکنیک های منشأ گرفته از فلسفه شرق باستان است. این برای آسیب رساندن به خود بسیار توصیه می شود، به خصوص اگر با احساسات شدید ناگهانی مرتبط با اختلال شخصیت مرزی به چالش کشیده شوید.

درمان شناختی رفتاری

به افراد کمک می کند تا تشخیص دهند که چگونه احساسات، افکار و اعمالشان با هم کار می کنند.

گروه درمانی

به افراد کمک می‌کند تا احساس کنند درک شده‌اند، در حالی که متوجه می‌شوند شما تنها نیستید و خودآزاری رفتاری نیست که از آن خجالت بکشید.

تنظیم هیجان، ذهن آگاهی، کاردرمانی، تحمل پریشانی، مدیریت ریسک، درمان مبتنی بر ذهنیت، درمان تحلیلی شناختی، و روان درمانی متمرکز بر انتقال نیز می توانند به عنوان رویکردهای بیشتر برای درمان آسیب به خود و شرایط مرتبط مورد بررسی قرار گیرند.

غلبه بر رفتارهای خودآزاری

یک درمانگر می‌تواند با شما همکاری کند تا مسائلی را که ممکن است شما را به سمت آسیب رساندن به خود سوق دهد، کشف کند و از شما در یافتن راه‌هایی برای مقابله با چالش‌های زندگی به روش‌های سالم‌تر حمایت کند. آنها همچنین ممکن است بتوانند تشخیص دهند که آیا خودآزاری شما توسط یک وضعیت روانی مرتبط تشدید شده است یا خیر.

با ایجاد یک رابطه قابل اعتماد با درمانگر خود، می توانید اعتماد به نفس خود را برای ابراز احساسات و عواطف خود افزایش دهید. یک درمانگر هنگام گوش دادن به هر چیزی که می خواهید به اشتراک بگذارید باید همدل و باز باشد و نباید مجبور به دنبال کردن یک روش خاص شوید.

  • منبع
  • حقوق نیوز

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید