حقوق نیوز
جراحی پلاستیک (Plastic surgery)

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمت 2)

جراحی پلاستیک شکم (abdominoplasty) که به آن tummy tuck (به معنی مخفی کردن شکم) هم گفته می شود عبارت است از دوباره شکل دادن و سفت کردن شکم و عمل جراحی بزرگی است که در آن عضلات شکم سفت می شوند و پوست و چربی اضافی آن برداشته می شود


 

پایگاه خبری حقوق نیوز

متداول ترین جراحی های زیبایی

 

جراحی پلاستیک شکم (abdominoplasty)

جراحی پلاستیک شکم (abdominoplasty) که به آن tummy tuck (به معنی مخفی کردن شکم) هم گفته می شود عبارت است از دوباره شکل دادن و سفت کردن شکم و عمل جراحی بزرگی است که در آن عضلات شکم سفت می شوند و پوست و چربی اضافی آن برداشته می شود.

این جراحی برای افرادی مناسب است که وزنشان نزدیک به ایده آل است ولی پوست شکم آنها شُل است و عضلات شکم ضعیفی دارند. معمولاً این عوارض به دنبال بارداری یا کاهش وزن روی می دهند.

این جراحی در چند نوع انجام می شود که عبارتند از:

انجام جراحی در قسمت بالا و پایین ناف (tummy tuck سنّتی)؛ انجام جراحی فقط در قسمت پایین ناف (mini tummy tuch)؛ انجام جراحی در منطقه ی شکم به اضافه ی دو طرف لگن (extended tummy tuch یا جراحی پلاستیک گسترده)؛ انجام جراحی با استفاده از آندوسکوپ که در این نوع، فقط عضلات شکم سفت می شوند و مقادیر کمی از چربی برداشته می شود و پوست برداشته نمی شود.

معمولاً بعد از 2 هفته بخیه ها کشیده می شود. طی این مدت ممکن است مقداری درد و ناراحتی موجود باشد. کمی پیاده روی و بعضی ورزش های بسیار ملایم به کاهش تورم و پیشگیری از تشکیل لخته ی خون در پاها کمک می کند. عوارض احتمالی عبارتند از: عفونت و تشکیل لخته خون. برای حفظ زیبایی حاصل از جراحی در دراز مدت، باید انجام ورزش مرتب و رعایت رژیم غذایی متعادل فراموش نشود.

جراحی پلک (بِلِفاروپلاستی؛ blepharoplasty)

جراحی پلک (بِلِفاروپلاستی؛ blepharoplasty) عبارت است از دوباره شکل دادن پلک ها یا ایجاد خط چشم دایمی.

طی این جراحی، پلک بالا، پلک پایین یا هر دو، ظاهر بهتری پیدا می کنند و ناحیه ی اطراف چشم ها شکل با طراوت و جوان تری به خود می گیرد. پوست شُل و پایین افتاده ی پلک بالا که گاهی موجب اختلال دید می شود با این عمل ترمیم می شود؛ چربی اضافی ذخیره شده در اطراف پلک بالا که ظاهر پف آلودی ایجاد می کند و کیسه های متورم زیر چشم ها و پایین افتادگی پلک پایین و پوست اضافی و چروک های ظریف پلک پایین برطرف می شوند.

معمولاً بلفاروپلاستی در خانم ها و آقایان دارای بافت و عضلات سالم صورت و فاقد بیماری های تهدید کننده ی حیات انجام می شود.

افراد مناسب برای این نوع جراحی عبارتند از: افراد غیرسیگاری و اشخاصی که مبتلا به بیماری جدی چشمی نیستند.

بلفاروپلاستی از طریق تزریق وریدی داروی آرام بخش یا بی هوشی عمومی انجام می شود و طی آن پس از ایجاد برش هایی در داخل خطوط طبیعی پوست ناحیه پلک بالا، چربی اضافی ناحیه ی مزبور برداشته و عضلات و بافت های آن محکم می شوند و یا پوست اضافی برداشته و پوست، بخیه زده می شود. در پلک پایین نیز پس از ایجاد برش در داخل خطوط طبیعی، کاملاً در زیر خط مژه های پلک پایین، پوست اضافی و چربی اضافی پلک برداشته و پوست، بخیه زده می شود. ممکن است پزشک برای پلک کردن تغییر رنگ (تیره شدن) پلک پایین از لیزر استفاده کند.

نتایج بلفاروپلاستی به تدریج با برطرف شدن تورم و کبودی آشکار می شوند.

عوارض احتمالی بلفاروپلاستی عبارتند از:

باقی ماندن بافت جوشگاهی (اِسکار)، تاری یا اختلال دید موقت، خشکی چشم ها، اشکال در بستن چشم، پایین افتادگی پلک پایین (که اغلب موقتی است)، دوبینی، چرخش پلک به سمت بیرون (اِکتِروپیون؛ectropion)،خارش و سوزش چشم، خونریزی (تجمع خون؛ hematoma)، ترمیم ضعیف محل برش، عفونت، تجمع مایع، ایجاد لخته های خونی، کرختی و سایر تغییرات در حس پوست، خطرات ناشی از بی هوشی، پایین افتادگی پوست پیشانی و ابرو، درد، تغییر رنگ پوست و تورم، ترومبوز (ایجاد لخته) عمقی سیاهرگی همراه با عوارض قلبی و ریوی ناشی از آن، و کاهش میدان دید.

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمت 2)
 

ماموپلاستی (mammoplasty)

ماموپلاستی (mammoplasty) یا جراحی پلاستیک پستان بر 4 نوع است:

بزرگ کردن پستان (breast augmentation- breast enlargement) عبارت است از قرار دادن ایمپلنت های ساخته شده از جنس سیلیکون یا سالین در پشت بافت پستان ها یا در زیر عضله ی قفسه ی سینه به منظور اضافه کردن اندازه، شکل دهی و پُر کردن آنها و نیز متقارن نمودن پستان های غیرقرینه. پستان هایی که در اثر افزایش سن یا حاملگی، کم حجم و به اصطلاح «خالی» شده اند با این جراحی، «پُر» می شوند. نوع دیگر بزرگ کردن پستان با استفاده از پیوند بافت چربی انجام می شود.

معمولاً دختران زیر 18 سال، کاندید مناسبی برای ماموپلاستی نیستند زیرا پستان ها تا اوایل دهه ی سوم عمر به رشد طبیعی خود ادامه می دهند.

خط برش را می توان در ناحیه ی زیر بغل، داخل ناف، هاله ی پستان یا چین زیر پستان ایجاد کرد و معمولاً طول خط برش از 3 سانتی متر بیشتر نیست. در مواردی که برش در ناحیه ی زیر بغل داده می شود معمولاً باید از آندوسکوپ استفاده کرد.

ایمپلنت های پستان معمولاً از یک پوسته ی سیلیکونی پر از سالین (محلول آب نمک) یا ژل سیلیکون ساخته می شوند. امروزه ایملپنت های حاوی سالین به شکل نامحدود مورد استفاده قرار می گیرند و ایمپلنت های حاوی سیلیکون فقط در خانم هایی که در مطالعات تأیید شده شرکت می کنند به کار می روند و برای موارد اولیه ی بزرگ سازی پستان مورد استفاده واقع نمی شوند. البته بعضی از خانم ها ایمپلنت های حاوی سیلیکون را هموارتر و نرم تر می دانند. ایمپلنت های سیلیکونی اغلب در زنانی که بافت پستانی کمی دارند و به ویژه در خانم هایی که تحت جراحی ترمیم (بازسازی) پستان قرار می گیرند ترجیح دارند.

معمولاً عمل جراحی قرار دادن ایمپلنت پستان یک یا دو ساعت طول می کشد و پس از آن ممکن است بیمار به مدت یک تا دو روز در ناحیه ی عمل احساس درد کند.

عوارض عبارتند از:

کشیدگی (جمع شدن) کپسول؛ پاره شدن ایمپلنت؛ پایین افتادگی (قرار گرفتن ایمپلنت در پایین تر از سطح بافت پستان که ممکن است در نتیجه ی آن، نوک پستان به طرف بالا انحراف پیدا کند و این اشکال باید با جراحی دوباره بر طرف شود)؛ نزدیک شدن بیش از حد دو پستان به یکدیگر (symmastia) و عفونت (که اکثراً زودرس است یعنی طی چند روز تا چند هفته پس از عمل روی می دهد ولی گاهی، مدت ها پس از ترمیم کامل محل عمل ایجاد می شود.)

منظور از جمع شدن کپسول، بسته شدن یا انقباض اطراف ایمپلنتای به وسیله ی کپسول ایجاد شده است. فرآیند طبیعی بدن، در اطراف ایمپلنت های مختلف (مانند ضربان سازهای قلبی، مفاصل و استخوان های مصنوعی و ایمپلنت های پستانی) کپسولی تشکیل می دهد.

مسدود شدن اطراف ایمپلنت به وسیله ی کپسول در هر زمان پس از جراحی ممکن است رخ دهد ولی معمول ترین زمان بروز آن، چند ماه اول بعد از عمل است. این عارضه نادر است و به دلیل تحت فشار قرار دادن ایمپلنت موجب تغییر شکل آن می شود و در موارد پیشرفته تر موجب سفت شدن و بدشکلی آن خواهد شد.

معمولاً دوره ی بهبود بعد از عمل به وضعیت سلامتی فرد، میزان افزایش اندازه ی پستان و بعضی عوامل دیگر بستگی دارد ولی اغلب یک تا دو هفته طول می کشد.

 کوچک کردن پستان (breast reduction) اغلب در زنانی انجام می شود که بزرگی و سنگینی بیش از حد پستان ها، موجب ناراحتی های قابل ملاحظه ای مانند درد گردن و شانه، درد، کرختی یا ضعف ناحیه ی پشت و کمر آنها شده است. در این عمل جراحی، چربی، بافت و پوست اضافی پستان برداشته می شود.

پس از عمل ممکن است در اثر کوچک شدن پستان، تغییری در حس آن بروز کند و نیز شیردهی ناممکن شود.

عمل کوچک کردن پستان ها در مردان مبتلا به بزرگی پستان نیز انجام می شود.

عوارض احتمالی عبارتند از: تجمع خون (هماتوم)، نکروز (مرگ بافت) فلپ، نکروز نوک پستان، عفونت، عدم تقارن، کوچک کردن بی از حد یا کمتر از حد پستان.

 بالا بردن پستان (breast lift یا mastioexy)، عبارت است از دوباره شکل دادن یا کشیدن پستان ها به بالاتر از محل آنها. در بعضی از خانم ها، پوست ناحیه ی پستان ها به اندازه ای قوی یا قابل ارتجاع نیست که بتواند سنگینی آنها را تحمل نماید و در نتیجه، پستان ها دچار پایین افتادگی می شوند. پایین افتادگی پستان ها اغلب پس از کاهش وزن زیاد. (مثلاً بعد از حاملگی) روی می دهد. در این موارد، مقدار پوست ناحیه ی پستان خیلی بیشتر از بافت پستانی است. پایین افتادگی پستان ممکن است در اثر شیردهی، افزایش سن، نوسانات وزن و ارث نیز ایجاد شود.

در این عمل جراحی، پوست اضافی پستان برداشته می شود. برش ممکن است به شکل قلّاب (در اطراف قفسه ی سینه و زیر پستان)، در دور هاله و زیر پستان، و یا فقط در دور هاله ایجاد شود. پس از برداشتن پوست اضافی، بافت های اطراف محکم می شوند.

بعضی از عوارض این عمل عبارتند از: ایجاد بافت جوشگاهی در محل برش؛ خونریزی؛ عفونت؛ عدم ترمیم برش ها؛ ایجاد تغییر در حس نوک پستان یا خود پستان؛ خطرات بی هوشی؛ نامنظم شدن شکل و ساختار پستان؛ تغییر رنگ، تورم و کبودی پستان؛ آسیب دیدگی اعصاب، عروق خونی، عضلات و ریه ها؛ عدم تقارن دو پستان، تجمع مایع، تشکیل لخته های خونی، درد پایدار.

ترمیم پستان (breast reconstruction)، عبارت است از عمل بازسازی پستان که غالباً در زنانی انجام می شود که به منظور درمان بعضی بیماری ها، مانند سرطان پستان تحت عمل جراحی برداشتن پستان (ماستکتومی؛ mastectomy) قرار گرفته اند.

در عمل جراحی ترمیم پستان، نوک و هاله ی پستان نیز دوباره سازی می شود ولی حس و عملکرد طبیعی پستان، از جمله شیردهی قابل بازسازی نیست.

با قرار دادن ایمپلنت یا با استفاده از بافت بدن خود بیمار (مثلاً بافت دیواره تحتانی شکم، عضله ی پشت یا عضله و چربی ناحیه ی باسن) می توان ظاهر، ساختمان و حجم پستان را بازسازی کرد.

ایمپلنت باسن (تقویت ناحیه ی باسن؛ buttock augmentation)

ایمپلنت باسن (تقویت ناحیه ی باسن؛ buttock augmentation) که به آن butt augmentation یا butt implants هم گفته می شود عبارت است از افزایش حجم ناحیه ی باسن با استفاده از ایمپلنت های سیلیکونی یا پیوند چربی و انتقال بافت از سایر نواحی بدن. این نوع جراحی در زنان و مردان انجام می شود.

عمل جراحی تقویت باسن حدود 2 ساعت طول می کشد. پس از بی هوش کردن بیمار و ایجاد برش در محل تلاقی دو طرف باسن با پشت ران یا از چین بین دو طرف باسن به سمت پایین آن، ایمپلنت ها در زیر عضله ی سرینی بزرگ یا بر روی آن قرار داده می شوند. گاهی همراه با تقویت باسن، لیپوساکشن هم انجام می شود تا باسن ها بزرگ تر به نظر برسند.

عوارض عبارتند از: درد، کرختی، تورم خفیف و کبودی در چند روز اول بعد از عمل، عفونت، خونریزی، آسیب عصبی و یا عضلانی، و عدم تقارن.

بیمار پس از 5 تا 7 روز می تواند به کار خود بازگردد و از حدود یک ماه بعد از عمل قادر خواهد بود فعالیت های فیزیکی بیشتری انجام دهد.

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمت 2)
 

لابیا پلاستی (labiaplasty)

لابیا پلاستی (labiaplasty) عبارت است از کوچک کردن و دوباره شکل دادن لابیا. [لابیا؛ labia جمع labium و به معنی چین های پوستی واقع در مدخل مهبل است و به دو نوع بزرگ و کوچک تقسیم می شود. لابیای بزرگ (labia majora یا labia majus) دو لَب طویل پوستی بر هر طرف سوراخ مهبل (واژن) هستند و بر روی لابیا مینور قرار گرفته اند. لابیای کوچک (labia minora یا labia minus) دوچین پوستی نازک و کوچک هستند که در بین دو لابیا ماژور قرار گرفته اند و از کلیتوریس به دو طرف هر سوراخ مهبل به عقب می روند و در ناحیه ی بین کلیتوریس و لابیا ماژور خاتمه پیدا می کنند].

امروزه لابیا پلاستی (کوچک کردن لابیا)، واژینوپلاستی (تنگ کردن و افزایش دادن حساسیت واژن) و برداشتن کلاهک کلیتوریس (hoodectomy) سه عمل جراحی زیبایی رایج به شمار می آیند.

لایباپلاستی در زنان دارای لابیای بزرگ و یا غیرقرینه انجام می شود و در نتیجه ی آن، اندازه ی بیش از حد لابیای کوچک و لابیای بزرگ کاهش داده می شود و مشکل نامناسب یا نامنظم بودن آنها مورد اصلاح قرار می گیرد. با این کار ناراحتی ایجاد شده در هنگام ورزش، پوشیدن لباس تنگ و احساس درد در هنگام نزدیکی از بین می رود.

واژینوپلاستی در زنان مسن و زنانی که زایمان های متعدد داشته اند انجام می شود. با این کار، مهبل به وضعیت قبل از زایمان باز می گردد و لذت جنسی افزایش می یابد.

برداشتن کلاهک روی کلیتوریس (hoodectomy) موجب افزایش برانگیختگی و رضایت جنسی زنان می شود.

عوارض احتمالی لابیوپلاستی عبارتند از: خونریزی، عفونت، عدم التیام کافی محل برش و عدم تقارن لابیا.

پس از لابیوپلاستی ۲ تا ۴ روز وقت برای بازگشت به کارهای عادی و ۶ هفته برای مقاربت لازم است.

بیشتر بخوانید:

جراحی پلاستیک؛ ترمیمی و زیبایی(قسمتهای دیگر)

منبع: جراحی پلاستیک(ترمیمی و زیبایی) - دکتر علیرضا منجمی

پایگاه خبری حقوق نیوز- سلامت و بهداشت


 



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز

 

نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: