حقوق نیوز

آناتومی و وظایف دستگاه تناسلی مردان (قسمت پایانی)

طی چند سال اخیر، پیشرفت های عمده ای در زمینه درمان ناتوانی جنسی حاصل شده است و اکثر افراد مبتلا به این اختلال به طور موثر درمان می شوند.

 آناتومی و وظایف دستگاه تناسلی مردان (قسمت 4)

پایگاه خبری حقوق نیوز

دستگاه تناسلی مردان

چگونه می توان ناتوانی جنسی را درمان کرد؟

طی چند سال اخیر، پیشرفت های عمده ای در زمینه درمان ناتوانی جنسی حاصل شده است و اکثر افراد مبتلا به این اختلال به طور موثر درمان می شوند.

یک نکته مهم در درمان ناتوانی جنسی، مطرح کردن مشکل با همسر است. به عنوان مثال ممکن است همسر فرد به طور ناخواسته با اعمال فشار بر او و به منظور انجام و به پایان رساندن نزدیکی موجب عدم نعوظ و ایجاد ناتوانی جنسی وی شود.

تغییر در بعضی از عادات و شیوه های زندگی می تواند موجب درمان اختلال نعوظ شود. استعمال دخانیات و نوشیدن الکل، اضطراب و استرس از عواملی هستند که رهایی یافتن از آنها ممکن است موجب درمان اختلال نعوظ شود.

چنان چه با رعایت موارد مذکور، هنوز مشکل ناتوانی جنسی باقی است، باید بیمار به مراکز درمانی مخصوص اختلال جنسی مراجعه نماید.

درمان هایی که در حال حاضر در ناتوانی جنسی آقایان مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

1. درمان جنسی - روانی

در مواردی که به نظر می رسد عوامل روانی یا عوامل ناشی از نحوه ی ارتباط زناشویی موجب ناتوانی جنسی شده اند، از «درمان جنسی» (sex therapy) یا «زوج درمانی» (couples therapy) استفاده می شود. درباره ی این روش درمانی در صفحات بعد توضیح داده شده است.

2. پمپِ آلت (penile pump; vacuum pump)

پمپ پنیس، از یک استوانه ی پلاستیکی و یک پمپ تشکیل شده است و باعث رانده شدن خون به آلت و در نتیجه، نعوظ آن می شود. با برداشتن پمپ، نعوظ با لغزاندن یک حلقه ی فشارَنده به دور قاعده ی آلت حفظ می شود. از این پمپ باید بلافاصله قبل از نزدیکی استفاده نمود. این دستگاه با نام تجارتی Erec Aid در دسترس قرار دارد و در بیش از ۹0% افراد با موفقیت عمل نموده است.

3. تزریق دارو به تنه ی آلت

در این روش، پزشک یا پرستار به فرد مبتلا به ناتوانی جنسی آموزش می دهند که با تزریق دارو در تنه ی آلت (در جسم غاری) موجب نعوظ آن شود. این روش در ۸۰% بیماران موثر است و بسیاری از مبتلایان به اختلال نعوظ سال ها از آن استفاده می کنند. داروهای شل کننده ی عضلات صاف مانند پاپاورین (papaverine)، آلپروستادیل (alprostadil) و VIP و یا داروهای گشادکننده ی عروق، مثل فنتولامین (phentolamine) برای تزریق مزبور به کار مذكور به کار می روند. تمام داروهای مذکور خاصیت فعال کننده ی عروقی دارند. در سال ۱۹۹۵، سازمان غذا و داروی آمریکا، داروی آلپروستادیل مصنوعی تزریقی، ساخت کارخانه ی UpJohn را با نام تجاری Caverject مورد تأیید قرار داد. در حال حاضر سایر داروهای فعال کننده ی عروقی برای ایجاد نعوظ در دست بررسی هستند. تزریق به وسیله ی خود فرد و یا همسرش به سادگی انجام می شود. مهم ترین عارضه ی تزریق این داروها، احتمال تزریق مقدار بیش از حد آنها است که می تواند موجب بروز پریاپیسم (نعوظ غیرطبیعی و مداوم آلت) شود. این عارضه با تزریق داروی ضدداروی تزریق شده به آلت برطرف می شود ولی بهتر است با آموزش چگونگی تزریق مقدار صحیح، از ایجاد عارضه ی مزبور پیشگیری شود. سایر عوارض عبارتند از احتمال ایجاد اِسکار (بافت جوشگاهی) در محل تزریق، تشکیل هماتوم (تجمع خون) یا کبودی. و به ندرت ممکن است عفونت ایجاد شود. ممکن است در اثر تزریق، به ویژه Caverject در دوزهای بالا، درد در آلت ایجاد شود.

نکته:

معمولاً ۱۵ دقیقه پس از تزریق دارو به آلت، نعوظ ایجاد می شود.

4. درمان از طریق پیشابراه (transurethral therapy; MUSE)

عبارت است از قرار دادن حَبَ کوچکی (به اندازه ی نصف یک دانه ی برنج) از داروی آلپروستایل در داخل پیشابراه با استفاده از اپلیکاتور یک بار مصرف مخصوص. در سال ۱۹۹۷ این روش برای درمان اختلال نعوظ به تأیید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) رسید. دارو به وسیله ی اپلیکاتور مخصوص از سوراخ سر آلت وارد قسمت انتهایی پیشابراه و به مدت چند دقیقه در آن نگه داشته می شود تا پس از حل شدن به داخل بافت نعوظی آلت جذب شود و نعوظ به وجود آورد. دارو طی ۵ تا ۱۰ دقیقه نعوظ ایجاد می کند. میزان موفقیت این روش ۳۰ تا ۵۰ درصد است. در ۷ تا ۱۰ درصد مردان درد سوزشی پیشابراه ایجاد می شود. کرم موضعی آلپروستادیل با نام Befar نیز در بعضی کشورها مورد استفاده قرار گرفته است.

5. داروهای بازدارنده ی PDE5

نوکلئوتید فسفودی استرازهای حلقوی، گروهی از آنزیم های کاتالیزکننده ی هیدرولیز نوکلئوتیدهای حلقوی cAMP و cGMP هستند. این آنزیم ها به شکل های مولکولی مختلف در تمام بدن یافت می شوند و نخستین بار Uzunov و Weiss در سال ۱۹۷۲ آنها را از مغز موش جدا نمودند و سپس می توانند این آنزیم ها را به طور انتخابی در مغز و سایر بافت ها مهار کنند. در سال ۱۹77، WeiSS و Hait توانستند قدرت درمانی بازدارنده های انتخابی فسفودی استراز بالقوه را به طور بالقوه پیش بینی کنند. امروزه از این ویژگی در حوزه های مختلف، از جمله در درمان دارویی اختلال نعوظ استفاده می شود.

یکی از انواع فسفودی استراز، PDE5 نام دارد. داروهای بازدارنده ی PDE5 عبارتند از سیلدنافیل (sildenafil) با نام تجارتی Viagra؛ واردِنافیل (vardenafil) با نام تجارتی Levitra و تادالافیل (tadalafil) با نام تجارتی Cialis که همگی از راه خوراکی تجویز می شوند. این داروها با مهار PDE5 اثر می کنند که موجب تجزیه ی cGMP می شود. فسفودی استراز اختصاصی cGMP نوع ۵، موجب شل شدن عضله ی صاف سرخرگ های آلت، و در نتیجه پرخون شدن اجسام غاری و ایجاد نعوظ می شود.

معمولاً مقدار مصرف داروی ویاگرا، ۲۵ تا ۱۰۰ میلی گرم یک بار در روز، بین ۳۰ دقیقه تا ۴ ساعت قبل از مقاربت است. عوارض خطرناک ویاگرا عبارتند از: پریاپیسم، کاهش فشارخون، انفارکتوس قلبی، آریتمی های بطنی، مرگ ناگهانی، سکته مغزی و افزایش فشار داخل چشم. عوارض شایع این دارو عبارتند از: عطسه، سردرد، گرگرفتگی، سوء هاضمه، نعوظ طولانی، طپش قلب، آبریزش بینی و ترس از نور.

6. داروهای در حال مطالعه و تأیید نشده

در حال حاضر تعدادی از داروهایی که احتمالاً در ناتوانی جنسی آقایان موثر واقع می شوند در دست بررسی قرار دارند. این داروها هنوز مورد تأیید قرار نگرفته اند. از جمله ی داروهای مزبور می توان به موارد زیر اشاره کرد:

نالتركسون (naltrexone): دارویی است که برای درمان اعتیاد به کار می رود و مصرف آن در افراد دچار کاهش میل جنسی با موفقیت هایی همراه بوده است.

برملانوتاید (bremelanotide): این دارو که سابقاً 141-PT نامیده می شد، میل جنسی را در زن و مرد افزایش می دهد. برملانوتاید به شکل اسپری بینی ساخته شده و گیرنده های ملانوکورتین مغز را فعال می کند و در حال حاضر مرحله ی IIB کارآزمایی را می گذراند.

ملانوتان II: این داروی تجربی نیز میل جنسی را افزایش می دهد و از طریق فعال سازی گیرنده های ملانوکورتین در مغز اثر می کند.

h Maxi-k: نوعی درمانگر ژن با استفاده از یک انتقال دهنده پلاسمید بیان کننده ی ژن hs1o است که زیر واحد آلفای کانال Maxi- k را رمزگردانی می کند و در حال حاضر در مرحله ی 1 کارآزمایی ایمنی قرار دارد.

جین سِنگ (Ginseng): مطالعات دوسوکور حاکی از آنند که گیاه جین سنگ که ریشه های آن به وسیله ی چینی ها به عنوان تونیک، محرک و آفرودیزياک (شهوت زا) به کار می رود، برای افزایش میل جنسی بهتر از دارونما (پلاسبو) عمل می کند.

اِنزیت (Enzyte): نوعی مکمل افزایش دهندهی میل جنسی با فرکانس نعوظ های آلت معرفی شده ولی کارآیی آن هنوز مورد اختلاف نظر است و برخی مختصصان آن را زیان آور و تبلیغات فراوان آن در برخی رسانه ها را کاذب دانسته اند. گفته می شود انزیت حاوی ترکیبات زیر است:

Tribulus terrestris؛ عصاره ی پوهیمبین (نوعی ترکیب شهوت زا)؛ نیاسین اپیمدیوم؛ Avena sativa اکسید روی ماکا Muira Puma (maca) Ginkgo bilobu؛ Saw Palmetto؛ ژلاتین، سبوس برنج؛ فیبرِ جو؛ استئارات منیزیم ودی اکسید سیلیکون.

ترکیبات گیاهی و سایر داروهای جایگزین: این ترکیبات در آزمایش های دوسوکور بی تأثیر بوده اند ولی می توان از آنها به عنوان دارونما (پلاسبو) استفاده کرد و البته باید گران قیمت بودن آنها را نیز در نظر داشت.

روی (Zinc): روی به پیشگیری از تبدیل تستوسترون به استرادیول کمک می کند و تستوسترون نقش اساسی در عملکرد صحیح نعوظ و ساخته شدن اسپرم دارد. کمبود تستوسترون از عوامل عمده ی بسیاری از موارد اختلال نعوظ است. از طرفی، مقدار روی به طور قابل ملاحظه ای در التهاب میکروبی مزمن پروستات (پروستاتیت مزمن باکتریال) و پروستاتیت غیرباکتریال کاهش می یابد و بسیاری از متخصصان، مصرف آن را در بیماری های پروستات یا مشکلات نعوظی توصیه می کنند.

آپومورفین زیرزبانی (UPRIMA): ترکیبی است که از طریق مغزی اثر می کند و واکنش جنسی نسبت به تحریک را افزایش می دهد.

فنتولامین خوراکی (VASOMAX): نوعی گشادکننده ی رگ های محیطی است و به افزایش جریان خون آلت و اعضای لگنی کمک می کند.

7. ایمپلنت

از سال ۱۹۷۲، استفاده از ایمپلنت های پنیس برای کمک به درمان ناتوانی جنسی آقایان مورد استفاده قرار گرفت. دو استوانه ی مخصوص، از طریق جراحی در داخل اجسام غاری آلت قرار داده می شود و پس از ۴ تا ۶ هفته، انجام نزدیکی امکان پذیر خواهد شد. این ایمپلنت ها، مکانیکی، قابل باد شدن، یا هیدرولیک هستند و قرار دادن آنها، به طور دایم، اجسام غاری را تغییر می دهد و هر نوع امیدواری درباره ی بازگشت نعوظ طبیعی را از بین می برد و از این رو، باید به عنوان آخرین اقدام درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

احتمال بروز عفونت در اثر جراحی وجود دارد و در صورتی که به طور اتفاقی، ایمپلنت به خوبی عمل نکند، انجام جراحی های دیگر ضرورت می یابد.

8. جراحی ترمیمی عروق

این جراحی، شبیه جراحی بای- پس عروق کرونر قلب است و به وسیله ی آن رگ های اطراف ناحیه ی عروق مسدودشده ی آلت ترمیم می شوند. کمتر از ۱% مردان مبتلا به ناتوانی جنسی کاندید این نوع درمان هستند و میزان شکست آن نیز بسیار زیاد است.

در روشی دیگر، جراح سعی می کند سیاهرگ های دچار نشت را مسدود نماید. بسیاری از بیماران طی چند سال بعد دوباره نیاز به جراحی پیدا می کنند.

9. هورمون درمانی

کمبود شدید تستوسترون در ۳ تا ۴ درصد موارد موجب اختلال نعوظ می شود. در این موارد، درمان با تستوسترون موثر است. تزریق هورمون تستوسترون در عضله موجب افزایش میزان آن در بدن می شود. در بیماران دارای سابقه ی مشکلات قلبی بیماری های قلبی یا کبدی و به ویژه در افراد مبتلا به سرطان پروستات نباید از ستوسترون استفاده شود. تستوسترون به شکل برچسب پوستی یا ژل نیز به کار می رود.

توضیحاتی درباره ی درمان جنسی

درمان جنسی (sex therapy) که معمولاً «زوج درمانی»، «درمان جنسی- روانی» (psychosexual therapy) یا به اختصار، PST هم نامیده می شود حدود ۴۰ سال سابقه دارد.

سکس تراپیست ها (درمانگران جنسی)، مشاوران یا پزشکانی هستند که در زمینه ی مسایل جنسی و روانی مرتبط با عملکرد جنسی آموزش دیده اند.

بعضی از مشکلات جنسی، کاملاً جسمانی (فیزیکی) هستند و ممکن است در نتیجه ی معلولیت، بیماری، یا مصرف برخی داروها ایجاد شده باشند. بعضی دیگر از مشکلات جنسی، کاملاً روانی هستند و از مسایل منفی دوران کودکی، ضربه های جنسی و یا مشکلات ارتباطی با همسر سرچشمه می گیرند.

نکته:

اکثر مشکلات جنسی در اثر ترکیبی از عوامل جسمی و روانی ایجاد می شوند.

معمولاً مشکلات جنسی شامل موارد زیر هستند:

  • اشکال در نعوظ
  • انزال زودرس
  • اشکال در رسیدن به اوج لذت جنسی (اُرگاسم)
  • مقاربت دردناک
  • مشکلات مربوط به دخول
  • عدم برانگیختگی جنسی
  • از بین رفتن کامل تمایل جنسی
  • اعتیاد جنسی

بسیاری از افراد، مراجعه به پزشک، به منظور رفع مشکل جنسی را دشوار می دانند و ممکن است هرگز برای این کار به نزد پزشک نروند. باید به این افراد آموزش داد که مشکلات جنسی نیز باید مانند سایر بیماری ها تحت بررسی و درمان قرار گیرند.

در سکس درمانی، ابتدا، مشکل بیمار به وسیله ی درمانگر مورد بررسی قرار می گیرد تا مشخص شود که علت آن جسمانی، روانی یا ترکیبی از هر دو است.

درمان موفقیت آمیز هر نوع اختلال جنسی به طور مستقیم به نحوه ی ارتباط بیمار بستگی دارد، یعنی بیمار باید برای درمانگر مشخص کند که آیا از درمان سود می برد یا نه؟ برای این کار بیمار باید به موارد زیر پاسخ دهد:

آیا برای حل این مشکل با همسر خود همفکری کرده اید و آیا همسرتان انگیزه ای برای رفع مشکل دارد؟ (مطالعات نشان می دهند که زوج هایی که به یکدیگر علاقه دارند و ارتباطی صحیح و عاطفی میان آنها برقرار است بیشترین سود را از درمان های طبی و یا مشاوره درمانی می برند.)

آیا همسرتان معمولاً در حل مشکلات به شما کمک می کند؟

آیا شما و همسرتان تمایل دارید مایل مربوط به اختلال نعوظ را فرا بگیرید؟ (زن و شوهر باید حتماً مسایل مربوط به عملکرد جنسی را بر طبق یافته های روزآمد فرا بگیرند و از جدید ترین روش های درمانی اختلالات جنسی آگاهی یابند).

آیا شما و همسرتان، هر دو تمایل دارید در مراحل ارزیابی مشکل شرکت کنند؟ (اختلال نعوظ تنها، «مشکل مرد» نیست و درمان موفقیت آمیز آن به همکاری زن و مرد و درگیر شدن آنها در روند حل مشکل نیاز دارد).

آیا اهل شوخی و طنز هستید؟ (اگرچه مشکل اختلال نعوظ، موضوع خنده آوری نیست ولی زوج هایی که می توانند از شوخی و طنز برای برطرف نمودن استرس ها استفاده کنند موفق تر هستند. بعضی شوخی ها می توانند بسیاری از کارهای دشوار را آسان کنند (خنده بر هر درد بی درمان دواست!).

آیا می توانید مشکل خود را به طور شفاف با همسرتان در میان بگذارید؟ (برقراری ارتباط و انگیزه، کلید سکس درمانیِ موفق است و برای این کار، باید فرد مبتلا به اختلال نعوظ و ناتوانی جنسی مسئله را به طور واضح با همسر خود در میان بگذارد).

آیا شما و همسرتان، قبل از بروز اختلال نعوظ ارتباط جنسی خوبی با یکدیگر داشتید؟ (داشتن سابقه ی فعالیت جنسی طبیعی نشان دهنده ی آن است که فرد مبتلا به اختلال نعوظ به احتمال زیاد قادر به برقراری دوباره ی ارتباط جنسی خواهد بود).

آیا جاذبه ی جنسی میان شما و همسرتان وجود دارد؟ (وجود میل جنسی در دو طرف، پیش بینی کننده ی پیامد مطلوب سکس درمانی است).

اختلال نعوظ از چند وقت پیش آغاز شده است؟ (درمان فوری اختلال نعوظ، بیشترین نتایج مثبت را به دنبال دارد و هر چه این مشکل بیشتر طول بکشد، حل آن دشوارتر می شود ولی حتی اختلال نعوظ درازمدت در صورت وجود انگیزه، با استفاده از روش های درمانی مناسب امکان پذیر است).

به طور کلی درمان های جنسی- روانی از آموزش ساده ی مسایل جنسی از طریق برقراری ارتباط صحیح بین زن و شوهر، تا رفتاردرمانی و شناخت درمانی متغیرها درمانگر باید منشأ اختلال را بیابد و درمان مناسب آن را شروع کند. اکثر درمان های پیشرفته جنسی- روانی، پایه ی رفتاری دارند و در آنها از بازآموزی برنامه ریزی شده رفتار جنسی به زن و شوهر و آموزش تمرین آنها استفاده می شود. این موضوع به او کاری زن و شوهر نیاز دارد.

حتی گاهی برای انجام این نوع درمان لازم می شود فرد درمانگر در هنگام نزدیکی حضور داشته باشد تا بتواند مشکلاتی را که منجر به ناتوانی جنسی و عدم برقراری ارتباط جنسی صحیح می شوند بررسی و درمان نماید.

 

یشتر بخوانید:

آناتومی و وظایف دستگاه تناسلی مردان(قسمت های دیگر)

 

 

منبع: راهنمای پزشکی خانواده/ناتوانی جنسی در آقایان-تألیف و ترجمه: دکتر علیرضا منجمی



+ 0
مخالفم - 0
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: