کارشناسان مدت‌ها نگران بودند که دیوار بزرگ چین در نهایت قربانی نیروهای مخرب فرسایش شود. اگرچه این استحکامات دفاعی با ابهت در امتداد مرز شمالی چین حدود 13000 مایل امتداد دارد و قدمت آن به 2200 سال می رسد، مطمئناً از پوسیدگی طبیعی مصون نیست.
با این حال، اکنون محققان کشف کرده‌اند که بخش‌هایی از دیوار چین به‌خاطر یک لایه نازک به ضخامت چند سانتی‌متر از آنچه به عنوان پوسته زیستی شناخته می‌شود، به خوبی از فرسایش محافظت می‌شود. این پوسته‌های زیستی که از سیانوباکتری‌ها، خزه‌ها و گلسنگ‌ها تشکیل شده‌اند، آسیب‌های ناشی از باد و باران را که قرن‌هاست به آرامی از دیواره‌ها عبور می کنند، به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهند.
بخشی از دلیل آسیب پذیر بودن دیوار در برابر فرسایش این است که بخش های بزرگی از آن با استفاده از سفت کردن زمین ایجاد شده که از مواد آلی فشرده مانند خاک و شن تشکیل یافته است.
دانشمندان در مطالعه‌ای که در Science Advances منتشر شد، نوشتند که دیوار بزرگ به عنوان یک ساختار زمینی نمادین در برابر فرسایش بادی، آبشستگی بارندگی، شوری و چرخه‌های یخ-ذوب شدن، آسیب‌پذیر است که منجر به مشکلات شدیدی مانند ترک‌خوردگی، متلاشی شدن و حتی فروپاشی نهایی می‌شود.
در عین حال، این مواد طبیعی محیط مناسبی را برای موجودات زنده فراهم می کنند، از جمله موجوداتی مانند پوسته زیستی که به طور طبیعی به محافظت از دیوار کمک می کند.
دلیل اینکه این سیانوباکترها و سایر میکروارگانیسم ها به تقویت ساختار دیوار کمک می کنند این است که موادی مانند پلیمرها را ترشح می کنند که به عنوان چسب طبیعی برای مواد آلی عمل کرده و اساساً نقشی مانند سیمان دارند.
این مواد سیمانی، رشته‌های بیولوژیکی و دانه‌های خاک در لایه زیست پوسته، در نهایت یک شبکه منسجم با استحکام مکانیکی قوی و پایداری در برابر فرسایش خارجی تشکیل می‌دهند.
دانشمندان با مقایسه نمونه‌هایی از بخش‌های پوشیده شده با پوسته زیستی با بخش‌های لخت، قابلیت‌های زیست پوسته‌ها را برای محافظت از دیوار آزمایش کردند. در بخشی از تقریباً 300 مایلی دیواری که آنها بررسی کردند، دریافتند که 67 درصد از دیوار با پوسته های زیستی پوشیده شده است. سپس دانشمندان مشخص کردند که مقاطع پوشیده از پوسته زیستی کاهش قابل توجهی در تخلخل و فرسایش پذیری و افزایش زیادی در استحکام و پایداری نشان دادند.
بر اساس این مطالعه، مقاطع پوشیده شده با زیست پوسته در مقایسه با زمین لخت، تخلخل، ظرفیت نگهداری آب و فرسایش پذیری و شوری را بین 2 تا 48 درصد کاهش دادند در حالی که بر اساس این مطالعه، مقاومت فشاری، مقاومت در برابر نفوذ، مقاومت برشی و پایداری سنگدانه ها 37 تا 321 درصد افزایش یافت.
این مطالعه همچنین خاطرنشان می کند که تنها 5.8 درصد از کل دیوار بزرگ به خوبی حفظ شده است، در حالی که 52.4 درصد یا به طور کامل یا به شدت تخریب شده است.
اما کشف پوسته زیستی و استحکام محض لایه محافظ، که تنها چند سانتی متر عمق روی سطح خاک دارد، اما محافظت قوی در برابر عناصر ایجاد می کند، دانشمندان و مورخان را امیدوار می کند.
در حالی که تحقیقات قبلی نشان داده بود که پوسته های زیستی در تخریب ساختارهای تاریخی نقش داشته اند، این مطالعه جدید ثابت می کند که همیشه اینطور نیست. در واقع، ممکن است تنها چیزی باشد که از فروپاشی کامل یکی از مشهورترین سازه های جهان جلوگیری می کند.
دیدگاه