در تلاش برای آزمایش ایده استفاده از مواد زیستی برای ذخیره داده‌های دیجیتال، محققان روشی را ایجاد کردند که در آن توانستند الگو‌های نور – یا همان عکس‌ها- را ثبت کنند و آنها را روی DNA ذخیره کنند.
در سال‌های اخیر تمایل روزافزونی برای ادغام رابط‌های بیولوژیکی و دیجیتال، به ویژه ذخیره داده‌های دیجیتال در مواد زیستی وجود داشته و ذخیره داده‌ها در توالی‌های DNA امیدوارکننده‌ترین این تلاش‌ها بوده است.
یکی از امیدوارکننده ترین کننده‌ترین این کارها این بوده که DNA مصنوعی بسازیم و به جای مونتاژ یا اصلاح توالی‌های DNA طبیعی پیش‌ساز که اقدام گرانی هم است، از آنها برای ذخیره‌سازی اطلاعات استفاده کنیم.
حالا محققان روشی را ایجاد کرده‌اند که امکان ضبط مستقیم داده‌های مکانی و سیگنال ورودی را با عبور نور دو بعدی از داخل DNA فراهم می‌کند و به آنها امکان ذخیره تصاویر را می‌دهد.
محققان توضیح می‌دهند: «ما روشی را برای ثبت الگو‌های نور دو بعدی در DNA، با استفاده از مدار‌های اپتوژنتیک برای ثبت قرار گرفتن در معرض نور در DNA، رمزگذاری مکان‌های فضایی با بارکد، و بازیابی تصاویر ذخیره‌شده از طریق توالی‌یابی نسل بعدی با کارایی بالا، ابداع کرده‌ایم.»
ما موفق به رمزگذاری چندین تصویر را در DNA، مجموعاً ۱۱۵۲ بیت، بازیابی انتخابی تصویر، و همچنین مقاومت در برابر خشک شدن، گرما و UV شده‌ایم.
ما همچنین با استفاده از چندین طول موج نور، همزمان ۲ تصویر مختلف را با استفاده از نور قرمز و آبی ثبت کرده‌ایم. بنابراین، این کار ما یک “دوربین دیجیتال زنده” را ایجاد می‌کند و راه را برای یکپارچه‌سازی سیستم‌های بیولوژیکی با دستگاه‌های دیجیتال هموار می‌کند.
در این مقاله، محققان می‌گویند که آنها نه تنها توانستند تصاویر را روی DNA ثبت کنند، بلکه با موفقیت داده‌ها را بازیابی کردند. این محققان توانستند نشان دهند که طول موج‌های مختلف نور با موفقیت در DNA ثبت شده‌اند تا دو تصویر مختلف را به طور همزمان با استفاده از نور آبی و قرمز ثبت کند.
اساساً، محققان توانستند ثابت کنند که می‌توان یک دوربین زیستی ساخت.
دیدگاه