پیشگیری از بزهکاری نوجوانان؛ چگونه از بزهکاری نوجوانان پیشگیری کنید؟

بزهکاری نوجوانان

بزهکاری نوجوانان زمانی رخ می دهد که کودک زیر 18 سال رفتاری را انجام می دهند که نقض قانون تلقی می شود. اما بسیاری از رفتارهای بزهکارانه نوجوانان قابل پیشگیری است. پیشگیری از بزهکاری نوجوانان می تواند به بهبود کیفیت زندگی کودکان، ایمن تر کردن جوامع و حتی تقویت اقتصاد کمک کند.

قبل از اینکه بتوانید برای پیشگیری از بزهکاری نوجوانان کار کنید، باید متوجه شوید که کدام کودکان بیشتر در معرض خطر هستند. به عنوان والدین، معلم یا دوست، می‌توانید عوامل خطری که ممکن است بعداً باعث بزهکاری نوجوانان شوند را بررسی کنید.

شناسایی عوامل خطر برای بزهکاری

سابقه سوء استفاده را در نظر بگیرید

کودکانی به خصوص قبل از 5 سالگی که از نظر ذهنی یا جسمی مورد آزار و اذیت قرار می گیرند، در آینده بیشتر در معرض رفتارهای بزهکارانه قرار دارند. اگر کودکی را می شناسید که از این نوع آزار و اذیت رنج برده است، در اسرع وقت برای او قرار ملاقات بگذارید تا به یک مشاور یا روانشناس مراجعه کند.

این کودکان به دلیل تاثیرات یا به اصطلاح ترومایی که آزار و اذیت های دوران کودکی بر روح و روان آنها برجا گذاشته است، بیشتر مستعد رفتارهای بزهکارانه هستند. این آزار و اذیت ها ممکن است از طرف اعضای خانواده یا دوستان و یا افرادی خارج از خانواده صورت گرفته باشد.

به دنبال رفتار ضداجتماعی یا غیرقابل مهار در کودکان خردسال باشید

اگر متوجه شدید که کودکی در سنین 3 یا 4 سال نمی‌خواهد با بچه‌های دیگر بازی کند یا با اعضای خانواده تعامل داشته باشد، ممکن است بعداً در معرض خطر بزهکاری نوجوانان قرار گیرد. رفتارهای ضداجتماعی در کودکی اگرچه نشانه بزهکاری در نوجوانی نیست اما ممکن است در تداخل با سایر عوامل یکی از دلایل بزهکاری نوجوانان باشد.

اگر کودکی به سن نوجوانی نزدیک می شود - حدود 12 سالگی - و از اعضای خانواده کناره گیری می کند طبیعی است. اما اگر هرگز با دیگران ارتباط برقرار نمی کند و وقتی به او پیشنهاد این ارتباطات را می دهید، عصبانی می شود، این رفتار ممکن است مشکل ساز باشد.

علائم بیش فعالی را بررسی کنید

اگر کودکی علائم بیش فعالی را نشان دهد، ممکن است بعداً در معرض خطر بیشتری برای بزهکاری نوجوانان باشد. کودکانی که نمی توانند انرژی خود را کنترل کنند، سریع صحبت می‌کنند و نمی‌توانند حتی در هنگام نشستن ثابت بمانند و حرکات آنها ناشیانه است، ممکن است بیش فعال باشند.

اگر فکر می کنید کودک شما ممکن است بیش فعال باشد، با پزشک اطفال مشورت کنید. آنها می توانند تشخیص شما را تأیید کنند یا شما را به یک متخصص ارجاع دهند و به فرزند شما کمک کنند تا درمان مورد نیاز خود را دریافت کند.

بیش فعالی را نمی توان عامل بزهکاری در نوجوانان دانست، اما چنانچه با موارد دیگری تداخل یابد می تواند یکی از عوامل خطر برای بزهکاری در نوجوانی باشد.

خانه و محیط خانواده کودک را مطالعه کنید

سابقه خانواده بارزترین عامل خطر برای بزهکاری نوجوانان هستند. زندگی در مناطقی با نرخ جرم و/یا فقر بالا، احتمال بزهکاری را افزایش می دهد.

اگر کسی در خانواده به ویژه با والدین یا خواهر و برادر بزرگتر بزهکار قرار داشته باشد، احتمال اینکه نوجوان نیز رفتارهای بزهکارانه نشان دهد افزایش می یابد.

دریابید که دوستان آنها چه کسانی هستند

حتی اگر کودکان مستعد ابتلا به سایر عوامل خطر نباشند، افرادی که با آنها معاشرت می کنند می تواند آنها را در معرض خطر بزهکاری قرار دهد. اگر دوستان آنها ضداجتماعی هستند یا قبلاً درگیر رفتارهای بزهکارانه هستند، بچه ها نیز به احتمال زیاد این رفتار را تقلید می کنند.

به عملکرد مدرسه کودک نگاه کنید

دلایل زیادی وجود دارد که بچه ها ممکن است در مدرسه خوب عمل نکنند. اما اگر هیچ توضیح دیگری مانند ناتوانی یادگیری وجود نداشته باشد، عملکرد ضعیف مدرسه می تواند نشان دهنده خطر بزهکاری باشد.

استفاده از مداخلات خانواده

کودکان را تشویق کنید تا با والدین خود صحبت کنند

اگر بچه‌ها احساس کنند می‌توانند با والدینشان در مورد زندگی خانوادگی یا چیزهایی که آنها را آزار می‌دهند صحبت کنند، ممکن است کمتر بزهکار شوند.

اگر شما والدینی هستید که مشکوک هستید فرزندتان ممکن است بزهکار شود، او را تشویق کنید تا با شما در مورد روز و دوستانش حرف بزند و در این مورد از او سوال کنید. هرچه با بچه هایتان بازتر باشید، احتمال اینکه آنها هم با شما باز رفتار کنند بیشتر می شود.

در خانواده هایی که بچه ها امکان صحبت کردن در مورد مشکلات خود را ندارند و یا مشکلات آنها اهمیتی برای خانواده ندارد، احتمال رفتارهای بزهکارانه افزایش می یابد.

فعالیت های مشترک را برای والدین و فرزندان ترتیب دهید

هر چه رابطه کودک با والدینش سالم تر باشد، احتمال بزهکاری او کمتر می شود. مدارس ونهادهای مختلف می توانند فعالیت هایی را راه اندازی کنند که بچه ها و والدینشان با هم در آن شرکت کنند. این یک تجربه مشترک را فراهم می کند و به بچه ها این فرصت را می دهد که با والدین خود به شیوه ای مثبت تعامل کنند.

به دنبال یک عضو خانواده حامی باشید

اگر کودکی احساس کند در خانه به او گوش داده و از او حمایت می شود، کمتر احتمال دارد که بزهکار شود. یکی از اعضای بزرگسال خانواده، چه والدین، خواهر یا برادر بزرگتر، خاله، عمو یا پدربزرگ و مادربزرگ، که به عنوان یک متحد عمل می کند و می تواند بچه ها را از روی آوردن به بزهکاری باز دارد.
مشاوران مدرسه یا مددکاران اجتماعی می توانند با کودکان کار کنند تا بزرگسالانی را در زندگی خود شناسایی کنند که می توانند به آنها تکیه کنند. مشاور یا مددکار اجتماعی می تواند با آن بزرگسال ملاقات کند و اهمیت چنین رابطه ای را برای وی توضیح دهد.

 

ایجاد محیط های پایدار و ایمن

جلوگیری از قلدری در مدارس

اگر مدیر مدرسه هستید، با معلمان و همکاران خود ملاقات کنید تا درباره اینکه قلدری چیست، مدرسه چه سیاستی درقبال قلدری دارد و چه راهکارهایی برای کمک به شناسایی و جلوگیری از قلدری وجود دارد، تبادل نظر کنید. بخواهید کارکنان بیشتری در راهروها حضور داشته باشند و معلمان را تشویق کنید تا به محض مشاهده قلدری در کلاس های خود به آن رسیدگی کنند. همچنین می‌توانید دانش‌آموزان را تشویق کنید تا در صورت مورد آزار و اذیت قرار گرفتن، با معلم یا مشاوری که به آنها اعتماد دارند صحبت کنند.

اگر والدینی هستید که نگران جو مدرسه فرزندتان هستید، بخواهید با مدیر مدرسه ملاقات کنید یا به جلسه بعدی هیئت مدیره مدرسه منطقه خود بروید و نگرانی های خود را در میان بگذارید.

تشویق به مشارکت در فعالیت های مورد تایید مدرسه

اگر بچه‌ها در فعالیت‌های سالم و ایمن مورد تأیید مدرسه شرکت کنند، کمتر احتمال دارد که مدرسه را ترک کنند یا درگیر روابط ناسالم شوند. از کودک بپرسید که علایق او چیست و به او کمک کنید تا فعالیت مدرسه ای را پیدا کند که با آن علایق مطابقت دارد.

به عنوان مثال، اگر فیلم‌ها را دوست دارند، آنها را تشویق کنید که در یک نمایشنامه شرکت کنند. اگر موسیقی را دوست دارند، موسیقی گروهی یا انفرادی می تواند انتخاب خوبی باشد.

اگر هزینه مانع از شرکت برخی از دانش آموزان در چنین فعالیت هایی می شود، به دنبال ایجاد یک صندوق بورس تحصیلی باشید که بخشی یا تمام هزینه های آن فعالیت ها را پوشش می دهد.

فعالیت های اجتماعی برای بچه ها ایجاد کنید

برخی از مدارس توانایی ارائه تعداد زیادی ورزش یا فعالیت را ندارند. اگر اینطور است، با نهادهای فرهنگی و اجتماعی همکاری کنید تا فعالیت هایی برای بچه ها فراهم کنید. در مورد تبدیل یک زمین خالی به پارک صحبت کنید. همچنین در مورد راه اندازی فعالیت های رایگان مانند کلاس های رقص، یوگا یا هنر تلاش نمایید.