افسردگی بالینی در افراد مسن شایع است اما این به معنای طبیعی بودن آن نیست. افسردگی اواخر عمر حدود 6 میلیون آمریکایی 65 ساله و بالاتر را تحت تاثیر قرار می دهد. اما فقط 10 درصد درمان می شوند. دلیل احتمالی این است که افراد مسن اغلب علائم افسردگی را متفاوت نشان می دهند. افسردگی در افراد مسن اغلب با اثرات بیماری های متعدد و داروهای مورد استفاده برای درمان آنها اشتباه گرفته می شود.
افسردگی در افراد مسن چه تفاوتی با افسردگی در بزرگسالان جوان دارد؟
افسردگی افراد مسن را متفاوت از افراد جوان تحت تاثیر قرار می دهد. در افراد مسن، افسردگی اغلب همراه با سایر بیماریها و ناتوانیهای پزشکی همراه است و بیشتر طول میکشد.
افسردگی در افراد مسن با خطر بیشتر بیماری های قلبی و مرگ ناشی از بیماری مرتبط است. در عین حال، افسردگی توانایی فرد مسن را برای توانبخشی کاهش می دهد.
مطالعات انجام شده بر روی بیماران آسایشگاهی مبتلا به بیماری های جسمی نشان داده است که وجود افسردگی به طور قابل ملاحظه ای احتمال مرگ ناشی از آن بیماری ها را افزایش می دهد.
افسردگی همچنین با افزایش خطر مرگ پس از حمله قلبی مرتبط است. به همین دلیل، مهم است که مطمئن شوید یک فرد مسن که نگران آن هستید، ارزیابی و درمان می شود، حتی اگر افسردگی خفیف باشد.
افراد مسن ممکن است علائم آشکار افسردگی را نداشته باشند. در عوض، آنها ممکن است:
- احساس خستگی
- مشکل خواب دارند
- بدخلق یا تحریک پذیر باشند
- احساس سردرگمی کنند
- تقلا برای توجه کردن
- از فعالیت هایی که قبلا انجام می دادند لذت نمی برند
- آهسته تر حرکت کنند
- تغییر در وزن یا اشتها داشته باشند
- احساس ناامیدی، بی ارزشی یا گناه کنند
- درد را تحمل کنند
- افکار خودکشی داشته باشند
با استفاده از یک سری سؤالات استاندارد، پزشک مراقبت های اولیه می تواند افسردگی را بررسی کند و امکان تشخیص و درمان بهتر را فراهم کند. به پزشکان توصیه می شود که به طور معمول افسردگی را بررسی کنند. این می تواند در طول ویزیت برای یک بیماری مزمن یا در یک ویزیت سلامتی اتفاق بیفتد.
افزایش سن اغلب همراه با از دست دادن سیستم های حمایت اجتماعی به دلیل مرگ همسر یا خواهر و برادر، بازنشستگی یا جابجایی است. به دلیل تغییر در شرایط یک فرد مسن و این واقعیت که انتظار می رود افراد مسن سرعت خود را کاهش دهند، پزشکان و خانواده ممکن است علائم افسردگی را در افراد مسن تشخیص ندهند. در نتیجه، درمان مؤثر اغلب به تأخیر می افتد و بسیاری از افراد مسن را مجبور می کند که بی جهت با افسردگی مبارزه کنند.
عوامل خطر افسردگی در افراد مسن چیست؟
مواردی که خطر ابتلا به افسردگی را در افراد مسن افزایش می دهد عبارتند از:
- زن بودن
- مجرد، ازدواج نکرده، مطلقه یا بیوه بودن
- عدم وجود یک شبکه اجتماعی حمایت کننده
- رویدادهای استرس زا در زندگی
شرایط فیزیکی مانند سکته مغزی، فشار خون بالا، فیبریلاسیون دهلیزی، دیابت، سرطان، زوال عقل و درد مزمن بیشتر خطر ابتلا به افسردگی را افزایش می دهند. علاوه بر این، این عوامل خطر افسردگی اغلب در افراد مسن دیده می شود:
- داروهای خاص یا ترکیبی از داروها
- آسیب به تصویر بدن (از قطع عضو، جراحی سرطان یا حمله قلبی)
- وابستگی، چه از طریق بستری شدن در بیمارستان یا نیاز به مراقبت های بهداشتی در منزل
- ناتوانی
- سابقه خانوادگی اختلال افسردگی اساسی
- ترس از مرگ
- تنها زندگی کردن، انزوای اجتماعی
- بیماری های دیگر
- اقدام(های) خودکشی گذشته
- وجود درد مزمن یا شدید
- سابقه قبلی افسردگی
- از دست دادن اخیر یکی از عزیزان
- سوء مصرف مواد
اسکن مغز افرادی که اولین افسردگی خود را در سنین پیری تجربه میکنند، اغلب نقاطی را در مغز نشان میدهند که ممکن است جریان خون کافی نداشته باشند، که تصور میشود ناشی از سالها فشار خون بالا باشد. تغییرات شیمیایی در این سلول های مغزی ممکن است احتمال افسردگی را جدا از هر استرس زندگی افزایش دهد.
چه درمان هایی برای افسردگی در سالمندان وجود دارد؟
درمانهای افسردگی شامل دارو، رواندرمانی یا مشاوره، یا درمان تشنج الکتریکی یا سایر اشکال جدیدتر تحریک مغز (مانند تحریک مغناطیسی جمجمهای مکرر یا rTMS) است. گاهی اوقات ممکن است ترکیبی از این درمان ها استفاده شود. گزینه ای که ممکن است پزشک توصیه کند به نوع و شدت علائم افسردگی، درمان های گذشته و سلامت کلی و سایر عوامل بستگی دارد.
چه مشکلاتی بر درمان افسردگی در بزرگسالان مسن تأثیر می گذارد؟
ننگ ناشی از بیماری روانی و درمان روانپزشکی در میان افراد مسن تر است. این ننگ می تواند افراد مسن را از اعتراف به افسردگی حتی برای خودشان باز دارد. افراد مسن و خانوادههایشان گاهی اوقات ممکن است علائم افسردگی را بهعنوان واکنشهای «عادی» به استرسهای زندگی، از دست دادن یا روند پیری تشخیص دهند.
همچنین، افسردگی ممکن است از طریق شکایات فیزیکی به جای علائم سنتی بیان شود. این امر درمان مناسب را به تاخیر می اندازد. علاوه بر این، افراد مسن افسرده ممکن است افسردگی خود را گزارش نکنند زیرا به اشتباه معتقدند امیدی برای کمک وجود ندارد.
افراد مسن نیز ممکن است به دلیل عوارض جانبی یا هزینه، تمایلی به مصرف داروهای خود نداشته باشند. علاوه بر این، ابتلا به برخی بیماریهای دیگر همزمان با افسردگی میتواند در اثربخشی داروهای ضد افسردگی اختلال ایجاد کند. الکلیسم و سوء مصرف مواد دیگر ممکن است باعث افسردگی یا بدتر شدن آن شود و در درمان موثر اختلال ایجاد کند. و رویدادهای ناخوشایند زندگی از جمله مرگ خانواده یا دوستان، فقر و انزوا نیز ممکن است بر انگیزه فرد برای ادامه درمان تأثیر بگذارد.
آیا روان درمانی می تواند به کاهش افسردگی در افراد مسن کمک کند؟
اکثر افراد افسرده دریافتند که حمایت خانواده و دوستان، مشارکت در گروه های خودیاری و حمایتی و روان درمانی مفید است. روان درمانی به ویژه برای کسانی که استرس های عمده زندگی را پشت سر گذاشته اند (مانند از دست دادن دوستان و خانواده، نقل مکان به خانه و مشکلات سلامتی) یا کسانی که ترجیح می دهند دارو مصرف نکنند و فقط علائم خفیف تا متوسط دارند، مفید است. همچنین برای افرادی که به دلیل عوارض جانبی، تداخل با سایر داروها یا سایر بیماری های پزشکی نمی توانند دارو مصرف کنند مفید است.
روان درمانی در افراد مسن می تواند طیف وسیعی از پیامدهای عملکردی و اجتماعی افسردگی را برطرف کند. بسیاری از پزشکان روان درمانی را همراه با داروهای ضد افسردگی توصیه می کنند.
چه زمانی از درمان تشنج الکتریکی (ECT) استفاده می شود؟
ECT می تواند نقش مهمی در درمان افسردگی در افراد مسن داشته باشد. زمانی که افراد مسن به دلیل عوارض جانبی یا تداخل با سایر داروها نمی توانند داروهای ضد افسردگی سنتی مصرف کنند، زمانی که افسردگی بسیار شدید است و در عملکرد اصلی روزانه (مانند غذا خوردن، حمام کردن و نظافت) اختلال ایجاد می کند، یا زمانی که خطر خودکشی به ویژه بالا است. ECT اغلب یک گزینه درمانی ایمن و موثر است
دیدگاه