امروز: جمعه, ۲۸ مرداد ۱۴۰۱ برابر با ۲۰ محرّم ۱۴۴۴ قمری و ۱۹ اوت ۲۰۲۲ میلادی
کد خبر: 280599
۶۷
۱
۰
نسخه چاپی

تشنج کانونی و تمام اطلاعات درباره آن

تشنج کانونی و تمام اطلاعات درباره آن

تشنج کانونی (Focal Seizure)

تشنج کانونی نوعی تشنج است که فقط یک سمت مغز و بدن شما را تحت تاثیر قرار می دهد. این تشنج ها نسبت به تشنج های عمومی که هر دو طرف مغز و بدن شما را تحت تاثیر قرار می دهند، شدت کمتری دارند. تشنج کانونی شایع ترین نوع تشنج با صرع است و اغلب با شرایطی مانند سکته مغزی، آسیب های سر و موارد دیگر دیده می شود.

تشنج کانونی چیست؟

تشنج کانونی - که قبلاً به عنوان تشنج جزئی شناخته می شد - تشنج هایی هستند که در قسمت های خاصی از مغز شما اتفاق می افتد. علائم تشنج کانونی منعکس کننده ناحیه ای از مغز است که از آن سرچشمه می گیرد.

علائم اولیه تشنج کانونی ممکن است شامل تجربیات عجیب و غریبی باشد که در طی زمان آن آگاهی حفظ می شود. با این حال، اگر تشنج همچنان به سایر مناطق مغز شما گسترش یابد، گاهی اوقات می تواند به از دست دادن آگاهی (تشنج تونیک-کلونیک) پیشرفت کند.

تفاوت تشنج کانونی با تشنج عمومی چیست؟

تشنج یک موج غیرقابل کنترل فعالیت الکتریکی در مغز شما است. این افزایش باعث می‌شود سلول‌های مغزی (نورون‌های) آسیب‌دیده سیگنال‌هایی را به نورون‌های دیگر اطراف خود ارسال کنند. علائم تشنج به جایی که در مغز شما اتفاق می افتد بستگی دارد.

مغز شما دارای دو نیمه چپ و راست است که به عنوان نیمکره شناخته می شوند. تشنج های عمومی بر هر دو نیمکره مغز شما تأثیر می گذارد و علائمی را ایجاد می کند که هر دو طرف بدن شما را تحت تأثیر قرار می دهد. اینها معمولاً شدیدتر هستند.

تشنج کانونی در یک مکان در مغز شما شروع می شود - در نیمکره راست یا چپ. با تشدید تشنج، موج فعالیت الکتریکی می تواند از یک مکان به مکان دیگر حرکت کند و در نهایت حتی از یک نیمکره مغز به نیمکره دیگر منتقل شود. در برخی موارد، تشنج کانونی می‌تواند به «تشنج تونیک-کلونیک عمومی» تبدیل شود. امروزه، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی این تشنج ها را «کانون تشنج های تونیک-کلونیک دوطرفه» می نامند.

چه کسانی را تحت تأثیر قرار می دهد؟

هر کسی در شرایط مناسب ممکن است دچار تشنج شود. با این حال، تشنج کانونی در صورت داشتن شرایط خاص مغزی می تواند راحت تر اتفاق بیفتد. تشنج‌های کانونی در افرادی که آسیب‌های سر، ناهنجاری‌های مغزی هنگام تولد، تشنج‌های تب دار در دوران کودکی، عفونت‌های مغزی (آنسفالیت)، سکته‌های مغزی، تومورهای مغزی یا سایر شرایطی که بر مغزشان تأثیر می‌گذارد، شایع‌تر است

تشنج کانونی چقدر شایع است؟

تشنج کانونی شایع ترین نوع تشنج است که بیش از نیمی از تمام تشنج ها را تشکیل می دهد. یک نوع خاص از تشنج، کانونی (اختلال هوشیاری)، بیش از یک سوم تمام تشنج ها را تشکیل می دهد.

این وضعیت چگونه بر بدن من تأثیر می گذارد؟

علائمی که در طول یک تشنج کانونی رخ می دهد به این بستگی دارد که در کجای مغز شما تشنج اتفاق می افتد. علائمی که می تواند از تشنج کانونی ایجاد شود در زیر توضیح داده شده است. کنترل تشنج‌های کانونی مهم است زیرا در طول زمان می‌توانند منجر به مشکلات حافظه یا مشکلات توانایی تفکر شوند. آنها همچنین می توانند خطر ابتلا به برخی اختلالات خلقی مانند افسردگی و اضطراب را افزایش دهند.

آیا علائم هشدار دهنده قبل از تشنج وجود دارد؟

برخی از افراد مبتلا به تشنج کانونی می توانند هاله را تجربه کنند. هاله ها می توانند علائم اولیه تشنج کانونی باشند. هاله ها در حالی رخ می دهد که شما هنوز آگاه هستید، و در این مدت می توانید طیف گسترده ای از علائم را تجربه کنید. هنگامی که تشنج کانونی گسترش نمی یابد، هاله می تواند تنها تظاهر تشنج باشد.

هاله ها می توانند اشکال مختلفی داشته باشند. این شامل:

  • علائم حسی
  • تغییرات عاطفی.
  • علائم اتونومیک

هاله ها در افراد مبتلا به صرع عمومی اتفاق نمی افتد. وجود آنها نشان دهنده تشخیص صرع کانونی است. هنگامی که هاله ناشی از تشنج کانونی اتفاق می افتد، گاهی اوقات می تواند یک علامت هشدار برای افراد باشد، زیرا هاله ها می توانند با از دست دادن هوشیاری به تشنج تبدیل شوند.

علائم دیگر تشنج کانونی چیست؟

علائم تشنج کانونی به نوع تشنج و محل آن در مغز شما بستگی دارد. سه نوع اصلی تشنج کانونی وجود دارد:

تشنج های کانونی: گاهی اوقات به عنوان تشنج های کانونی ساده یا تشنج های جزئی ساده شناخته می شوند، ویژگی کلیدی این تشنج ها این است که هنگام وقوع از آنها آگاه هستید. هاله هایی که با اینها اتفاق می افتد خود تشنج است.

تشنج های کانونی اختلال در هوشیاری: این تشنج ها گاهی اوقات به عنوان تشنج های جزئی پیچیده یا تشنج های کانونی پیچیده شناخته می شوند. اینها آگاهی شما را از آنچه اتفاق می افتد مختل می کند. اگر هاله دارید، قبل از هر گونه اختلال در آگاهی شما اتفاق می افتد. این معمولا بیش از سه دقیقه طول نمی کشد. حدود 36 درصد از تمام تشنج ها از این نوع هستند، که آنها را شایع ترین تشنج ها می کند.

تشنج کانونی تا دوطرفه تونیک-کلونیک: این تشنج ها را در گذشته تشنج تونیک-کلونیک ژنرالیزه می نامیدند. این تشنج ها شامل حرکات ماهیچه ای تمام بدن و تشنج است.

علائم تشنج کانونی به چهار گروه مختلف تقسیم می شوند و تشنج می تواند بیش از یکی از این گروه ها را درگیر کند. گروه ها عبارتند از:

  • حرکتی.
  • حسی.
  • خودمختار.
  • شناختی.

علائم حرکتی کانونی

تشنج با اثرات حرکتی باعث حرکات ناخودآگاه یا غیر ارادی می شود. اینها اغلب روی صورت، دست‌ها و انگشتان پا در یک طرف تأثیر می‌گذارند. آنها می توانند شامل انقباض یا تکان دادن حرکات عضلانی، سفت شدن کنترل نشده ماهیچه ها، یا حرکات تکراری/خودکار (کوبیدن لب ها، پلک زدن یا ضربه زدن به دست یا انگشت) باشند.

علائم حرکتی کانونی همچنین می تواند در سراسر قسمت آسیب دیده بدن و سایر قسمت های بدن شما گسترش یابد. نام این اثر "راهپیمایی جکسونی" است. این تشنج ها از یک ناحیه کوچک شروع می شوند و سپس به تمام قسمت بدن سرایت می کنند و اغلب به سایر قسمت های بدن یا صورت در همان سمت ادامه می یابند.

پس از بروز علائم حرکتی کانونی، بسیاری از افراد در قسمت های آسیب دیده بدن خود فلج می شوند. این اثر که به عنوان «فلج تاد» شناخته می شود، یک اثر موقتی است، اما می تواند چندین ساعت طول بکشد. گفتن این موضوع به پزشک خود می تواند به تشخیص و درمان تشنج کمک کند.

علائم حسی کانونی

اگر هاله بر نورون‌های بخش‌هایی از مغز که به حواس شما متصل است تأثیر بگذارد، نورون‌ها به اشتباه می‌توانند طوری عمل کنند که انگار ورودی واقعی را دریافت می‌کنند. این می تواند باعث شود فکر کنید چیزی در حال رخ دادن است در حالی که واقعاً اینطور نیست. این نوع علائم که به عنوان توهم شناخته می شوند، می توانند بر هر پنج حواس شما تأثیر بگذارند. مثالها عبارتند از:

بصری: دیدن نورهای روشن، فلاش ها یا اعوجاج در ظاهر اشیا (بزرگتر یا کوچکتر به نظر می رسند).
شنوایی: شنیدن صداها و صداهای غیرمنتظره یا غیر خاص.
بوییدن: بوییدن چیزی که وجود ندارد. معمولا به طور ناگهانی و غیر منتظره اتفاق می افتد.
طعم: همچنین معمولاً ناگهانی و غیر منتظره است. اینها اغلب غیر اختصاصی هستند، مانند چیزی فلزی، ترش یا تلخ.
لمس: احساسات عجیب روی پوست یا زیر پوست شما در قسمت خاصی از بدن. ممکن است احساس سوزن سوزن شدن، سوزن سوزن شدن یا خزیدن یا حتی گرما یا درد داشته باشد.

مهم است که هر گونه علائم حسی و توهم را به بهترین شکل ممکن برای ارائه دهنده خود شرح دهید. دانستن در مورد حس(های) آسیب دیده می تواند به ارائه دهندگان کمک کند تا محل وقوع تشنج در مغز شما را پیدا کنند.

علائم خودمختار کانونی

هاله ها می توانند بر سیستم های بدن که مغز شما به طور خودکار آنها را اجرا می کند تأثیر بگذارد. برخی از نمونه ها عبارتند از:

  • تعریق.
  • ترشح بیش از حد بزاق یا آب دهان.
  • رنگ پوست تغییر می کند (رنگ پریده یا قرمز می شود).
  • "طغیان معده" که احساس افزایش در شکم شماست.

علائم شناختی کانونی

هاله ها باعث تغییراتی در حالت عاطفی شما می شوند. نمونه هایی از این موارد عبارتند از:

  • احساسات منفی: ترس، اضطراب، آشفتگی یا خشم.
  • احساسات مثبت: شادی، هیجان یا خنده غیرقابل کنترل.
  • اختلال در واقعیت: احساسات شبیه رویا یا فلاش بک. برخی از افراد احساس می کنند که قدرت های خاصی دارند یا با قدرت بالاتر صحبت می کنند.
  • Déjá vu ("day-zha voo"): اصطلاحی فرانسوی برای زمانی که یک تجربه جدید به نوعی آشنا به نظر می رسد.
  • Jamais vu ("zha-may voo"): همچنین فرانسوی، زمانی که تجربه ای آشنا است که به نوعی احساس تازگی می کند.

سایر تغییرات شناختی که در تشنج های کانونی رخ می دهد عبارتند از: تغییر در سطح آگاهی، تغییر در حافظه، تغییر در عملکرد زبان یا توانایی برقراری ارتباط و اختلال در تعامل مناسب با محیط شما.

چه چیزی باعث تشنج کانونی می شود؟

تشنج کانونی ممکن است به دلایل زیادی رخ دهد، از جمله موارد زیر:

  • آنوریسم ها
  • ریتم نامنظم قلب (آریتمی).
  • تومورهای مغزی (از جمله سرطان).
  • هیپوکسی مغزی (کمبود اکسیژن).
  • ضربه مغزی و ضربه مغزی.
  • بیماری های دژنراتیو مغز مانند بیماری آلزایمر یا زوال عقل فرونتومپورال.
  • ترک مواد مخدر یا الکل.
  • اکلامپسی، (بیماری که باعث فشار خون بالا در افراد باردار می شود).
  • مشکلات الکترولیت، به ویژه سدیم کم (هیپوناترمی)، کلسیم یا منیزیم.
  • تب، به ویژه تب های شدید (که به عنوان تشنج تب شناخته می شود).
  • اختلالات ژنتیکی (شرایطی که از یک یا هر دو والدین به ارث می برید).
  • تغییرات مرتبط با هورمون (صرع کاتامنیال می تواند افراد دارای چرخه قاعدگی را تحت تاثیر قرار دهد و احتمال تشنج در نقاط خاصی از چرخه را افزایش دهد).
  • عفونت ها (به ویژه آنسفالیت یا مننژیت، که می تواند به دلیل ویروس ها، باکتری ها، انگل ها و غیره رخ دهد).
  • التهاب ناشی از اختلالات سیستم ایمنی.
  • بی خوابی و سایر مشکلات مربوط به خواب.
  • مشکلات متابولیک، به ویژه قند خون بالا (هیپرگلیسمی) یا قند خون پایین (هیپوگلیسمی).
  • مشکلاتی در ساختار مغز شما (به خصوص مشکلاتی که در بدو تولد دارید).
  • سپسیس (یک واکنش بیش از حد تهدید کننده حیات سیستم ایمنی بدن به عفونتی که در سراسر بدن شما پخش می شود).
  • سکته مغزی یا حملات ایسکمیک گذرا (TIAs).
  • استفاده از مواد مخدر و الکل (از جمله داروهای تجویزی، داروهای تفریحی و حتی کافئین).

آیا تشنج کانونی مسری است؟

نه، تشنج کانونی مسری نیست. با این حال، برخی از شرایطی که باعث تشنج کانونی می شوند، ژنتیکی هستند (شما می توانید آنها را از والدین خود به ارث ببرید یا فرزندانتان می توانند آنها را از شما به ارث ببرند).

تشنج کانونی چگونه تشخیص داده می شود؟

یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی، معمولاً یک متخصص مغز و اعصاب، می تواند تشنج کانونی را بر اساس علائمی که شما داشتید (یا دیگران توصیف می کنند) و آزمایش های تشخیصی تشخیص دهد. این آزمایش‌ها معمولاً می‌توانند تأیید کنند که آیا تشنج داشته‌اید و اینکه آیا تحریک شده یا غیرقابل تحریک بوده است. آزمایش‌های ژنتیکی همچنین می‌توانند شرایط ارثی را که باعث تشنج می‌شوند، کشف کنند.

بخش مهمی از تشخیص تشنج کانونی، یافتن نقطه کانونی است، منطقه خاصی که تشنج از آنجا شروع شده است. مکان یابی نقطه کانونی می تواند کمک زیادی به درمان تشنج کانونی کند.

چه آزمایشاتی برای تشخیص این عارضه انجام خواهد شد؟

آزمایشات احتمالی با تشنج عبارتند از:

  • آزمایش‌های خون (این آزمایش‌ها به دنبال عدم تعادل متابولیک و شیمی خون، مشکلات سیستم ایمنی، سموم و سموم و بررسی سطح داروهای ضد تشنج هستند).
  • الکتروانسفالوگرام (EEG).
  • نظارت تصویری-EEG.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI).
  • اسکن توموگرافی گسیل پوزیترون (PET).
  • توموگرافی کامپیوتری گسیل تک فوتون ایکتال (SPECT).
  • مگنتوآنسفالوگرافی (MEG).
  • نظارت بر EEG داخل جمجمه ای با الکترودهای ساب دورال، الکترودهای عمقی یا Stereo-EEG (SEEG).
  • تپ ستون فقرات (پنکسیون کمری)، زمانی که پزشک شما نگران است که صرع ناشی از عفونت یا بیماری ایمونولوژیک مغزی است (بیماری که در آن سیستم ایمنی بدن به قسمت‌های مختلف مغز حمله می‌کند).

ارائه دهندگان همچنین ممکن است آزمایش های دیگری را برای تعیین اینکه آیا شما هر نوع آسیب، عوارض جانبی یا عوارض ناشی از تشنج را دارید توصیه کنند. ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما بهترین کسی است که به شما (یا کسی که انتخاب می‌کنید تا برای شما تصمیم‌گیری پزشکی داشته باشد) بگوید چه نوع آزمایش‌هایی و چرا توصیه می‌کنند.

تشنج های کانونی چگونه درمان می شوند و آیا درمانی وجود دارد؟

تشخیص و درمان تشنج کانونی با کشف تحریک یا عدم تحریک آنها شروع می شود. در صورت امکان، درمان علت زمینه ای تشنج های تحریک شده اغلب می تواند از وقوع تشنج جلوگیری کند. اگر علت زمینه ای قابل درمان نباشد، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی معمولاً سعی می کنند تشنج ها را درمان کنند، بنابراین شدت آنها کمتر است یا کمتر اتفاق می افتد.

ارائه‌دهندگان معمولاً توصیه می‌کنند که از درمان تشنج‌های بی‌دلیل بار اول خودداری کنید، مگر اینکه خطر ابتلا به تشنج دیگری را داشته باشید. اگر خطر بالایی دارید یا قبلاً تشنج غیرقابل توجیهی داشته اید، احتمالاً شما را مبتلا به صرع می دانند و شروع درمان را توصیه می کنند.

چه داروها یا درمان هایی استفاده می شود؟

درمان برای تشنج کانونی بسیار متفاوت است. برای تشنج های تحریک شده، درمان تقریباً همیشه به علت آن بستگی دارد. درمان تشنج‌های غیرقابل تحریک و مرتبط با صرع به نوع یا نوع تشنج، علت وقوع آنها و درمان‌هایی که بهترین نتیجه را دارند بستگی دارد.

درمان های احتمالی برای تشنج ناشی از صرع عبارتند از:

داروها. داروهای مختلف می‌توانند تشنج را در همان زمان که اتفاق می‌افتند متوقف کنند، و انواع دیگر می‌توانند از تشنج جلوگیری کنند یا آن‌ها را کمتر رخ دهند. برخی از داروهای داخل وریدی (IV) برای درمان تشنج در صورت وقوع هستند. بقیه قرص هایی هستند که روزانه مصرف می کنید.

تغییر رژیم غذایی. رژیم های کم کربوهیدرات (کتوژنیک) گاهی اوقات می توانند حملات صرع را به طور کامل متوقف کنند یا تعداد دفعات وقوع آنها را کاهش دهند.

جراحی صرع. گاهی اوقات جراحی می‌تواند با برداشتن یا جدا کردن ناحیه مشکل‌دار از بقیه قسمت‌های مغز، تشنج را متوقف کند.

تحریک عصب واگ (VNS). تحریک الکتریکی عصب واگ، که مستقیماً به مغز شما متصل می شود، در سمت چپ می تواند به کاهش تعداد دفعات تشنج کمک کند.

تحریک عصبی پاسخگو (RNS). این سیستمی است که به موجب آن یک دستگاه فعالیت صرع مداوم را در مغز شما تشخیص می‌دهد و تحریک الکتریکی را مستقیماً به ناحیه‌ای از مغز که فعالیت صرع را ایجاد می‌کند، ارسال می‌کند. دستگاه RNS می تواند تشنج شما را در مدت زمان طولانی کاهش دهد.

تحریک عمیق مغز (DBS). در این درمان از دستگاهی استفاده می‌شود که با سیم‌هایی که به بخش‌های خاصی از مغز شما متصل است، در بدن شما کاشته می‌شود. این دستگاه یک جریان الکتریکی خفیف ایجاد می کند، که با اختلالات الکتریکی که با تشنج اتفاق می افتد تداخل می کند.

عوارض / عوارض جانبی درمان

عوارض احتمالی درمان تشنج به علت، نوع تشنج و موارد دیگر بستگی دارد. ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما بهترین فردی است که به شما می‌گوید چه چیزی می‌توانید یا باید انتظار داشته باشید. به این دلیل که آنها می توانند اطلاعات مرتبطی در مورد پرونده خاص شما به شما بدهند.

  • منبع
  • حقوق نیوز

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید