امروز: جمعه, ۰۷ آذر ۱۳۹۹ برابر با ۱۱ ربيع الآخر ۱۴۴۲ قمری و ۲۷ نوامبر ۲۰۲۰ میلادی
کد خبر: 273577
۱۲۸
۱
۰
نسخه چاپی

هند و آداب و رسوم ازدواج در آن

مراسم ازدواج در هند بسیار باشکوه و مجلل برگزار می شود و جشنی رنگارنگ و شاد به حساب می آید. به طور سنتی مراسم ازدواج در هند سه روز طول می کشد و در طی این سه روز مراسم های مختلفی برگزار می شود.

هند و آداب و رسوم ازدواج در آن

آداب و رسوم ازدواج در هند

در"سیخ فیت"(sikh faith) در شرق هند برخی ازدواج‌ها از قبل تعیین‌شده و برخی بر اساس عشق و علاقه است. وقتی دو نفر خواهان ازدواج با هم هستند این بدین‌معنا است که دو خانواده با هم ازدواج می‌کنند و نه فقط آن دو فرد. عروس نیز طبق سنت قرمز می‌پوشد (سفید در فرهنگ هند بیانگر مرگ است) و داماد کت کرم‌ رنگی را که "اتچکین"نامیده می‌شود همراه با عمامه قرمزرنگی می‌پوشد.

پدر دختر، عروس و داماد را از طریق قرار دادن یک گوشه از لباس عروس در دستان داماد به یک دیگر منتقل می‌کند.

داماد چهار مرتبه با کمک برادران عروس و سه عمو‌ها عروس را به دور کتاب مقدس می‌چرخاند. بعد از اتمام چهارمرتبه چرخش آن دو زن و شوهر محسوب می‌شوند. کشیش را یا دعای خیرشان را نثار آن دو می‌کند و بعد به زوج نصیحت می‌کنند که چگونه زندگی کنند و چگونه در زندگی جدید مشترکشان عشق بورزند. این زوج دو بدن با یک روح هستند.

در هند سنت‌های ازدواج متفاوتی وجود دارد و در نواحی مختلف هند سنت‌های متفاوتی وجود دارد و با این حال در تمام نواحی ازدواج عمل بزرگی در زندگی هر فرد در هر مکان و با هر سنتی می‌باشد.

ازدواج در هند تنها ایجاد ارتباط بین دختر و پسر نیست بلکه ایجاد ارتباط دو خانواده با یکدیگر می‌باشد و معمولاً خانواده‌ها که با هم وصلت می‌کنند در یک قشر قرار دارند و یکی از شرایط ازدواج جهاز است که خانواده‌ها برای آن بر سر گفتگو می‌نشینند و از دیگر شرایط ازدواج مشاوره با اخترشناسی است که از طریق آن متوجه شوند این دختر و پسر در زندگی زناشویی خود توافق دارند و در صورت مثبت بودن روز ازدواج هم به همین منوال تعیین می‌شود.

در ازدواج‌های مذهبی هند دعای خیر پدر و مادر و رضایت آنها بسیار مهم است و خانواده دختر است که وعده غذایی شب عروسی را تدارک می‌بینند و مهمان‌ها را دعوت می‌کنند.

گرچه در مورد اعتقاد به سنت ازدواج و رسومات آن، نظرات گوناگونی در هند وجود دارد، اما نهاد ازدواج در میان تمامی هندوها و سایر ادیان از درجه اهمیت واحدی برخوردار است و در همین ارتباط ازدواج در اکثر متون مذهبی هند به مثابه یک فریضه مذهبی آمده است.

متون مذهبی «وداها»، «حماسه‏ها»، «یورانا» و همچنین متون مذهبی «بودائیسم» و«جِینیسم» ازدواج را یک فریضه مذهبی قلمداد می‏کنند. ازدواج که در لغت هندو «ویواه» خوانده می‏ شود، به عنوان یک وظیفه اساسی برای هر «هندو» محسوب می‏ گردد. بر اساس اعتقادات مذهب هندوئیسم، هر انسان بایستی پنج قربانی بزرگ انجام بدهد. انجام این پنج قربانی تنها زمانی ممکن است که فرد ازدواج کرده باشد. بنابراین زن یا مرد تا زمانی که ازدواج نکرده باشد نمی‏تواند این پنج فرض بزرگ را انجام دهد. زندگی مشترکی که زن و مرد تشکیل می‏دهند در هندوئیسم، «گرهیاستا» خوانده می‏شود و پنج قربانی مذکور تقدیم به خالق هستی «براهما» خدایان هندو، اجداد، عناصر و همنوعان می‏گردد.

بنابراین دختر و پسر هر دو، جایگاه خاصی در مذهب هندوئیسم دارند. هندوها برای تولد فرزند پسر، اهمیت ویژه‏ای قائل‏اند، زیرا معتقدند که تولد فرزند پسر منجر به رستگاری یا آزادی می‏شود. بر اساس اعتقادات هندوئیسم، زنان خلق شده‏اند که وظیفه مادری را به عهده بگیرند و مردان آفریده شده‏اند که بتوانند پدر شوند. ازدواج در هندوئیسم از لحاظ نظری یکی از مراسم مذهبی چندگانه مبنی بر «اهدای بدن» یا «قربانی بدن» است که زن و مرد هندو بایستی در یک مقطع از زندگی‏شان آن را انجام دهند.

بر اساس اعتقادات مذهب هندوئیسم، باید دختر را به محض رسیدن به سن مناسب برای ازدواج به خانه بخت فرستاد و اگر پدر و یا قیم دختری که به سن ازدواج رسیده، تا سه سال پس از این مقطع او را به خانه بخت نفرستد، گناه بزرگی مرتکب شده است و در همین حال اگر والدین، دختر را در این مدت به خانه بخت نفرستند، دختر آزاد است که زوج خود را به دلخواه خود انتخاب کرده و با او ازدواج کند.

گرچه سن ازدواج در مناطق شهری هند رو به افزایش است، اما ازدواج کودکان و ازدواج در سنین پایین‏تر هنوز هم در روستاهای هند مرسوم است. سنین ازدواج در هند از نوزاد 6 ماهه شروع می‏شود و تا سنین بالا ادامه می‏یابد. هم‏اکنون در بسیاری از مناطق روستایی هند، نوزادان کوچک دختر و پسر را با برگزاری مراسم مذهبی همانند سایر مراسم ازدواج به عقد یکدیگر در می‏آورند و سپس نوزاد دختر به خانه شوهرش یعنی منزل پدر پسر خواهد رفت و در حقیقت مابقی عمر را تا رسیدن به بلوغ جسمی و عقلی در آنجا خواهد گذراند. هدف این نوع ازدواج که بیشتر در ایالتهای راجستان و مناطق جنوبی هند رواج دارد، وابسته کردن دختر و پسر به زندگی مشترک از ابتدای دوران کودکی است.

سن ازدواج در میان گروهها و مذاهب مختلف در هند متفاوت است و این کشور پایین‏ترین معدل سنی ازدواج را چه در میان دختران و چه در میان پسران در جهان دارا است.

در میان طبقات مختلف مذهبی در هند، به ترتیب دختران «طبقه نجس» یا هاریجان، براهمان (طبقات روحانی هندو) کساتریا (طبقات رزمی)، مر و ویشا (طبقات کشاورز) پایین‏ترین سن ازدواج را دارند.

قانون اساسی هند در بخش ازدواج هندوها که در سال 1334 به تصویب رسید، حداقل سن ازدواج برای زنان را 15 سال و برای مردان 18 سال تعیین کرده است، اما عملاً این قانون در همه جا به اجرا در نمی‏آید.

بهترین و پسندیده‏ترین نوع ازدواج، هدیه‌کردن عروس به داماد است. هندوئیسم برای ازدواج بین زوجین شرایطی قایل است. از جمله یک مرد هنگامی می‏تواند ازدواج نماید که شرایط دوران تعلیم و مطالعه متون مذهبی هندو را پشت سر گذاشته باشد. مطالعه متون مذهبی بایستی طبق دستور انجام گیرد و در دوران مطالعه نیز، متعلم بایستی مسایلی را که هندوئیسم تعیین کرده است رعایت نماید. متون مذهبی «ودا» متشکل از سه نسخه است و متعلم بایستی حداقل یکی از آنان را مطالعه کند تا بتواند ازدواج کند.

متون مذهبی هندو تاکید دارند که مرد و زن بایستی در دوران قبل از ازدواج از عزت نفس و اتکاء به نفس برخوردار باشند. این متون همچنین تأکید می‏نمایند که مرد و زن نبایستی قبل از ازدواج رابطه جنسی داشته باشند. تا قبل از تصویب «قانون ازدواج هندوها» در سال 1334، از لحاظ اعتقادی، هر هندو می‏توانست تعداد زیادی زوجه اختیار نماید. تا این زمان در طبقه تاجر، طبقه رزمنده و یا افراد ثروتمند و قدرتمند چند زوجه‏ای نیز دیده می‏شد. اما در میان طبقات روحانی و رهبران عمدتاً یک‏زوجه‏ای مرسوم بود.

تعیین روز عروسی

در فرهنگ هندی عروس و داماد نقش زیادی در تعیین روز عروسیشان ندارند و تعیین چنین روزی را به ستارگان و طالع بینی نجومی واگذار می کنند. ظاهرا با توجه به علامت زودیاک (Zodiac) یا سیاره حاکم بر روز تولد عروس و داماد یک روز و ساعت مبارک و خوش اقبال برای ازدواج تعیین می شود تا ضامن خوشبختی و دوام زندگی زوج جوان شود.

لباس عروس

جالب است بدانید که در مراسم ازدواج در هند رنگ لباس عروس باید قرمز باشد! مراسم عروسی و ازدواج در هند جشن باشکوه رنگ هاست و لباس عروس هم از این قاعده مستثنی نیست. در رسم و رسوم هندی لباس عروس یک ساری قرمز است که با رنگ های روشن و طلادوزی های زیبا تزئین شده است. البته گاهی لباس ساری عروس به رنگ های نارنجی و زرد هم دیده می شود. رنگ قرمز در فرهنگ هندو سمبل و نماد تعهد به زندگی، معنویت و باروری است. حتی برای شانس و اقبال بیشتر با استفاده از پودری به نام kumkuma خال قرمزی روی پیشانی عروس کشیده می شود.

مِهِندی | Mehendi

مهندی (در زبان هندی به معنای حنا) یکی از اصلی ترین و مهم ترین رسم و رسوم ازدواج در هند است و شاید بتوان آن را معادل مراسم حنابندان در ایران دانست. در مراسم مهندی تنها زنان هر دو خانواده حق شرکت دارند و رسمی بسیار باشکوه و رنگارنگ است. در این مراسم دست ها و پاهای عروس با حنا زینت داده می شود و نقش و نگارهایی بسیار هنرمندانه و زیبا کشیده می شود. این مراسم نشانه پیوند عروس با شوهر آینده اش است و جالب است بدانید که پس از این مراسم، تا زمان ازدواج چیزی نمی خورند تا پاک و مطهر باقی بمانند.

مِهِندی | Mehendi

مراسم هَلدی | Haldi Ceremony

یکی دیگر از رسم و رسوم ازدواج در هند مراسم هلدی است. عروس و داماد صبح روزی که قرار است ازدواج کنند باید در مراسم هلدی شرکت کنند. در این مراسم خانواده های دو طرف دور هم جمع می شوند و روی عروس و داماد ترکیبی از آب، روغن و زردچوبه می ریزند! در واقع این ترکیب روی سر و صورت و لباس های عروس و داماد مالیده می شود و باور هندی ها بر این است که این کار باعث تبرک و خوشبختی زوج می شود. شاید در فرهنگ ما زردچوبه جایگاه بالایی نداشته باشد اما در فرهنگ هندی این پودر معطر و رنگی یکی از بخش های جدایی ناپذیر آشپزی و زندگی آن هاست و خواص درمانی بسیار خوبی هم برای پوست دارد.

روشن کردن آتش مقدس

برگزاری مراسم ازدواج در هند حول آتشی به نام آگنی یا آتش مقدس برگزار می شود. در طول برگزاری مراسم ازدواج عروس و داماد هفت قدم دور آتش می زنند و سوگند ازدواج را به زبان می آورند. هندی ها بر این باورند که آتش مقدس شاهد و ناظر مراسم ازدواج خواهد بود و باعث دوام و ماندگاری این پیوند می شود.

مَنداپ | Mandap

مراسم اصلی ازدواج در هند در حجله ای به نام منداپ برگزار می شود. جایگاه عروس و داماد با استفاده از گل های تازه و رنگارنگ، تور، پارچه های ساتن رنگی و ریسه های رنگی تزئین می شود و جلوه ای بسیار تماشایی پیدا می کند. جایگاه عروس و داماد طبق آداب ازدواج در هند صبح روز عروسی باید آماده شود.

گردنبند مانگالسوترا | Mangalsutra

شاید رد و بدل کردن حلقه ازدواج در اکثر فرهنگ ها نشانه تعهد و پایبندی زوج به یکدیگر باشد. اما در فرهنگ هندی گردنبندی به نام مانگالسوترا این وظیفه را بر عهده دارد. البته امروزه زوج های هندی از حلقه هم استفاده می کنند اما دختر و پسری که کاملا سنتی و طبق آدام و رسوم ازدواج در هند با یکدیگر ازدواج می کنند از این گردنبند استفاده می کنند. مانگالسوترا گردنبندی با دو نگین و آویز است و توسط شوهر به گردن زن انداخته می شود. این گردنبند حکم همان حلقه ازدواج را دارد و زن تا زمان مرگ شوهرش باید آن را به گردن داشته باشد.

جهیزیه (دوری) در هند

جهیزیه در ابتدا هدایا و پیشکش‌هایی بود که به دختران در زمان ترک خانه پدری و ورود به‏ خانه همسر اه دا می‏شد ولی متأسفانه امروزه تبدیل به امری مزاحم و ناهنجار شده است که بازتاب آن دخترکشی و سقط‏ جنین، خودکشی، سوزاندن عروس و موارد دیگری که باعث هتک حرمت دختران هندی است، می ‏باشد.

مسأله جهیزیه در میان کاست‌های مختلف و شهرها و روستاها به صورت یک مشکل اجتماعی جدی مطرح است که قوانین ازدواج پسر و دختر با کاست خود یا بالاتر و پایین ‏تر مورد سوءاستفاده واقع شده است این قوانین انتخاب همسر را محدود می ‏کند؛ مضافاً به اینکه پسر بصورت یک هدف با ارزش ‏تری نسبت به دختر در این جوامع تجلی می‏ کند و عامل اصلی در این میان جهیزیه است یعنی دادن اجناس و کالاهای مادی و پول نقد و طلا به خانواده پسر در زمان عقد ازدواج و حتی در مناسبت‌های مختلف بعد از ازدواج هم ادامه دارد و در بعضی جوامع تا آخر عمر.

متأسفانه آمار سقط جنین زنان باردار بعد از سونوگرافی و خودکشی و خودسوزی دختران هندی بسیار بالا است. حتی در شهرهای بزرگی مانند دهلی به طور متوسط در هر 24 ساعت یک عروس از خودسوزی جان می‏ سپارد، در اکثر این حوادث ناگوار، عامل اصلی جهیزیه می‏ باشد.

در عصری که هند به پیشرفت‌های اقتصادی بی‏سابقه ‏ای دست یافته، گزارشات روزافزونی از شکنجه و سوزاندن عروسان هندی به خاطر جهیزیه به دست می‏ رسد. افزایش این عمل به واسطه ظهور عصر جدیدی از مصرف‏گرایی که با سنن قرون وسطایی تداخل پیدا کرده، ابعاد جدیدی یافته است.

مقامات هندی می‏گویند: تمام خانواده‏ها صرف‏ نظر از زمینه مذهبی، اجتماعی و اقتصادی‏شان، بطور فزاینده‏ای جهیزیه بیشتری را طلب می‏کنند تا از فقر بگریزند، ثروتی بیندوزند، تا لوازم مدرنی را که هر روز تبلیغش را در تلویزیون می‏بینند، به چنگ بیاورند. در جریان شتاب جامعه به سمت مدرنیزه شدن تقاضای جهیزیه، راهی شده است تا سالیان سال بعد از ازدواج، همچنان پول و کالا از خانواده عروس اخذ شود و اگر خانواده عروس قادر به این کار نباشد عروس در معرض گرفتاری ضرب و جرح و حتی قتل قرار می‏گیرد.

جهیزیه شاید بزرگترین عامل فشاری باشد که ستم ‏کشیدگی زنان در هند و سایر نقاط شبه ‏قاره را تشدید می‏ کند. این سنت که در آغاز به منظور کمک به زندگی دختران که وارث خانواده محسوب نمی‏ شدند بنا نهاده شد، اینک به عامل ورشکستگی خانواده ‏ها و ستم‏‌کشیدگی زنان بدل شده است. از لحظ ه‏ای که یک دختر به دنیا می‏ آید، خانواده‏اش می‏ دانند که سال ها و حتی نسل‌ها باید بهای ازدواج و جهیزیه‏ اش را بپردازند.

و همین عمل موجب قتل نوزادان دختر و سقط جنین دختر می‏ شود. اگر دختر زنده بماند، خانواده‏اش با اعتقاد به اینکه جز خرج برایشان فایده‏ای ندارد و باید روزی او را تحویل خانواده شوهر بدهند با او مثل یک سربار رفتار می‏ کنند و نسبت به برادرانش غذای کمتری به او می‏ دهند و توجهی به سلامتش ندارند. بعد هم خانواده داماد فکر می‏ کنند به خاطر اینکه بار اضافی ورود یک زن به خانواده ‏شان را پذیرفته ‏اند، باید پول کلانی به آن ها داده شود.

رسم جهیزیه در هند بدین قرار است که خانواده داماد بر اساس موقعیت اجتماعی، وابستگی طبقاتی، و موقعیت اقتصادی و تحصیلی خود از خانواده دختر تقاضاهایی مبنی بر دریافت وسایل زندگی می‏ کند. خانواده عروس بایستی در هنگام نامزدی با این تقاضا موافقت کنند. مقدار جهیزیه قبل از ازدواج بین طرفین توافق می‏ شود.

این جهیزیه شامل طلا، ماشین، وسایل الکترونیکی، وسایل زندگی، فرش، مسکن و پول نقد است و میزان آن بستگی به وضعیت خانواده عروس از لحاظ طبقه و امکانات مالی دارد. هم‏ اکنون خانواده ‏های عروس در مورد یک وسیله نقلیه از دوچرخه تا ماشین آخرین مدل خارجی و در مورد مسکن نیز از منازل اجاره‏ای تا منازل ویلایی در اروپا به داماد هدیه می‏ کنند و این دو مسئله بسیار حایز اهمیت است.

از آنجا که اکثر جامعه هند در فقر به سر می‏ برند، بسیاری از دختران جوانی که والدین خویش را در موقعیت ناگواری می ‏بینند، به منظور رها کردن والدین خویش از مشکلات اقتصادی یا دست به خودکشی می‏ زنند و یا راهی مراکز فحشاء می‏ شوند. در بسیاری از موارد، پس از اینکه زوجین تشکیل خانواده می‏ دهند، خانواده عروس موفق نمی ‏شود به خاطر مشکلات اقتصادی، به وعده ‏های خود در مورد تهیه جهیزیه عمل کند. در نتیجه خانواده داماد اذیت و آزار عروس را شروع می‏ کند و بدین طریق سعی می‏ کند که خانواده عروس را تحت فشار قرار دهد تا به وعده‏ های خود عمل کند.

در مورد جهیزیه نیز همانند مراسم عروسی سطح خانواده میزان جهیزیه را تعیین می‏ کند و تعداد آن از حداقل شروع می‏ شود. در این مورد نیز، به ذکر نمونه ‏ای می ‏پردازیم. حدود هشت سال پیش دختر مهاراجه جیپور در ایالت راجستان واقع در غرب هند ازدواج کرد و پدرش علاوه بر کلیه وسایل زندگی، وسیله نقلیه، منازل و زمین‌های متعدد، 190 کیلو نیز طلا به وی داد. دولت هند بعدها میزان موجودی طلای مهاراجه مزبور را 2961 کیلوگرم اعلام داشت!

در حقیقت جهیزیه، امروزه بعنوان یک هدیه برای ابراز محبت و عشق نیست بلکه حقی است برای خانواده پسر در قبال بزرگ کردن پسر و کسب تحصیلات به اضافه مخارج ازدواج و کالاها و وسایل زندگی.

ازدواج و رسوم بعد از آن

تشکیل خانواده که اصولاً از ارکان هر جامعه ‏ای محسوب می ‏شود. بر مبنای شرایط اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی آن دارای رسوم مختلف است و به ویژه مشکلات ناشی از آن و گذر ایام، عملاً به وجودآورنده رسوم متفاوت می‏ شود. در این راستا کشور هند به دلیل تنوع قومیت با فرهنگ و رسوم رابطه نزدیک دارد و پس از تشکیل خانواده دارای رسوم متفاوتی است.

آداب و رسوم ازدواج در هند

رسم ساتی

«ساتی» واژه‏ای است سانسکریت که به معنای «همراه» و «رفیق» می‏آید. بر اساس این رسم اگر شوهر زن جوانی بمیرد، زن جوان بایستی خود را زنده زنده در آتش بیاندازد که جنازه شوهرش در آن، در حال سوختن است. این رسم که ریشه در عقیده هندویی دارد، اشعار می‏ دارد که زن با قربانی کردن خود در هنگام سوختن جنازه شوهرش باعث می‏ شود که شوهرش را از آتش جهنم نجات بدهد. با گذشت زمان این رسم نه تنها فراگیر، بلکه به صورت کمال مطلوب خانم‌ها درآمده است. با درگذشت شوهر، بیوه وی خود را در آتش وی می‏ سوزاند و یا اگر او را دفن می‏ کردند، بیوه وی نیز زنده زنده همراه وی مدفون می‏ شد.

هندوها بر این عقیده ‏اند که به مجرد اینکه زنی اقدام به «ساتی» نمود تبدیل به «الهه ساتی» می‏ شود. سپس در محل خودسوزی وی معبدی به نام «الهه ساتی» ساخته می‏ شود و با قرار دادن مجسمه‏ ای از او به عبادت وی می‏ پردازند.

رسم چند شوهری

گرچه رسم چندشوهری کمتر از چندزوج ه‏ای در هندوستان مرسوم است، اما به هر حال در بعضی از نقاط این کشور مشاهده می‏ شود. این رسم در میان طبقات «تودا» و «کوتا» از منطقه «نیلگریز» و طبقه «خاسا» از منطقه «جونان باور» و (اطراف شهر در ادون) و در بعضی دیگر از نقاط شمال هند رواج دارد.

رسم چندشوهری به دو گونه مختلف است:

الف. نوع اول «برادری» خوانده می ‏شود که تمامی شوهرهای یک زن برادر هستند.

در این نوع از رسم چندشوهری، برادر ارشد نسبت به دیگر برادران از حقوق بیشتری در رابطه با زن برخوردار است. در میان طبقه «تودا» برادر ارشد با دختر ازدواج می‏ کند، اما دیگر برادران نیز به او دسترسی دارند. فرزندانی که در این خانواده به دنیا می‏ آیند، متعلق به برادر بزرگ هستند. این رسم هم ‏اکنون در منطقه و ایالت «هاریانا» رواج دارد.

ب. در رسم چندشوهری نوع دوم، شوهران یک زن با یکدیگر رابطه خویشاوندی ندارند.

به این نوع ازدواج، چند شوهری متفرق، گفته می‏ شود. این نوع ازدواج در میان طبقه «نیار» در ایالت «کرالا» مرسوم بوده است.

ج. ازدواج مرد با زن‏ برادر متوفی خود درصورتیکه دارای فرزند ذکور باشد.

در این نوع ازدواج در صورت مرگ شخصی که دارای فرزند ذکور است، برادر کوچک وی بایستی با بیوه وی ازدواج کند. بر اساس این رسم برادر بزرگ فرد متوفی، حق ندارد که با بیوه برادر خود ازدواج نماید. این رسم در حال حاضر در میان طبقات «جات» «کجرات» و تعداد زیادی از دیگر طبقات ایالات «اتارپرادش» و طبقه «کاراگوز» در منطقه «میسور» رواج دارد.

ازدواج خواهرانه

در این نوع ازدواج در صورت مرگ زن، شوهر با خواهر زن خود ازدواج می ‏کند. این ازدواج در بخش‌هایی از ایالت «هاریانا» رواج دارد.

تشریفات ازدواج در هند

عروسی هندوها مثل تمام آداب و رسوم دیگرشان با تشریفات زیادی همراه است. پانزده مرحله مهم برای برگزاری این جشن را می‌توان بیان کرد.

مرحله 1: روز خواستگاری را با اجازه بزرگترها تعیین می‌کنند. در این مراسم حضور و نظر بزرگترهای فامیل بسیار مهم است.

مرحله 2: با یک منجم مشورت می‌کنند تا روز و محل مراسم مناسب با طالع زوجین برای برگزاری این جشن مشخص شود.

مرحله 3: تصمیم‌گیری راجع به پذیرایی از مهمان‌ها به شیوه سنتی که باید روی زمین بنشینند یا تهیه میز و صندلی برای برگزاری مهمانی به شیوه مدرن.

مرحله 4: تصمیم‌گیری راجع به اجرای 15 مرحله از تشریفات مذهبی رایج در خانواده‌های سنتی و یا انتخاب و به جا آوردن گزینه‌هایی که برای زوجین معنا و مفهوم ویژه‌ای دارد.

مرحله 5: خرید لباس سنتی هندی (ساری) توسط داماد برای تعویض لباس عروس در روز مراسم. این تعویض لباس از جمله تشریفات مهم به حساب می‌آید و به معنای واگذاری مسوولیت و سرپرستی عروس از والدین به داماد است.

مرحله 6: تهیه تدارکات پذیرایی از جمله غذا، میوه و ... (خوردن، آشامیدن و صحبت کردن در طول مراسم عروسی هندوها مانعی ندارد)

مرحله 7: سفارش حلقه‌های گل عروس و داماد که باید از دست همدیگر بگیرند و بر گردن یکدیگر بیاویزد.

مرحله 8: سفارش یک گردن بند طلا که داماد بر گردن عروس می‌آویزد.

مرحله 9 : در این مرحله عروس و داماد 7 قدم در کنار هم برمی‌دارند که نماد ازدواج فرخنده، آرزوی ثروت، شادی، قدرت و ... است.

مرحله 10: درست‌کردن معجونی از ماست و عسل که عروس باید به داماد تعارف کند. این معجون سمبل تضمین سلامت جسمی و شیرینی آغاز ازدواج برای داماد است.

مرحله 11: اهدای غذا و سایر نذورات به خدایان و طلب دعای خیر و برکت. (در آیین هندو یک قدرت مطلق وجود دارد و سایر خدایان تنها صورت‌های دیگر آن خدا هستند)

مرحله 12: تهیه یک سنگ که عروس به رسم وفاداری و صداقت بر آن می‌ایستد و داماد حلقه‌ای را در انگشت پای او قرار می دهد.

مرحله 13: پاشیدن برنج و گل بر سر عروس و داماد بعد از اعلام پیمان ازدواج در جمع.

مرحله 14: در این مرحله داماد با گذاشتن علامتی بر پیشانی عروس به وسیله ی پودر نارنجی یا sedhu به حضار متأهل شدن عروس را اعلام می‌کند. بعد از آن زوجین باید پای والدینشان را لمس کرده و از آن طلب دعای خیر کنند.

مرحله 15: برگزاری یک مهمانی مفصل برای حضار و مدعوین به صرف انواع غذا و نوشیدنی.

خداحافظی به سبک هندی

بعد از برگزاری مراسم وقت آن است که عروس با خانواده اش خداحافظی کند و همراه با شوهرش زندگی جدیدی آغاز کنند. این مراسم Vidaai نامیده می شود و آنقدر با سوز و گداز و هندی طور برگزار می شود که اشک همه را در می آورد! برخلاف تمام قسمت های مراسم ازدواج در هند که بسیار شاد و سرزنده است آخرین قسمت پر از اشک و گریه و ناراحتی است. عروس قبل از خارج شدن از خانه پدری اش مشتی برنج را به پشت سرش می ریزد که نشانه قدردانی و تشکر از والدینش است.

  • منبع
  • beytoote.com
  • eligasht.com
  • irinfa.ir

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید