آیا نوشیدن قهوه به عمر طولانی تری کمک می کند؟

طبق گزارش انجمن ملی قهوه آمریکایی ها روزانه 517 میلیون فنجان قهوه می نوشند که این نوشیدنی را به غیر از آب محبوب ترین نوشیدنی در ایالات متحده می کند. نوشیدن قهوه با طیف وسیعی از فواید سلامتی مرتبط است. اما آیا به شما کمک می کند بیشتر زندگی کنید؟

بسیاری از مطالعات بزرگ نشان می دهد که ترکیبات فعال بیولوژیکی قهوه، از جمله کافئین، ممکن است به جلوگیری از التهاب، بیماری های مزمن سلامت و حتی برخی سرطان ها کمک کند. اما هنوز شواهد کافی وجود ندارد که به طور قطعی بگوییم نوشیدن یک دمنوش صبحگاهی منجر به عمر طولانی تر می شود.

طبق یک مطالعه در سال 2018 که در مجله Progress in Cardiovascular Diseases منتشر شد بیش از 1000 ترکیب فعال بیولوژیکی در قهوه وجود دارد. یکی از اجزای اصلی به نام اسید کلروژنیک متابولیسم گلوکز و حساسیت به انسولین را بهبود می بخشد.

این به معنای بهبود توانایی بدن برای پردازش قند است. حساسیت به انسولین به میزان حساسیت سلول های بدن در پاسخ به انسولین اشاره دارد. حساسیت بالا به انسولین به سلول های بدن اجازه می دهد تا از گلوکز خون به طور موثرتری استفاده کنند و قند خون را کاهش دهند.

یک بررسی سیستماتیک در سال 2019 در مجله طب سنتی و مکمل نشان داده است که این اثرات خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را کاهش می دهد.

بررسی سیستماتیک 9 مطالعه نشان داد افرادی که بیش از شش فنجان قهوه در روز می نوشند در مقایسه با افرادی که کمتر از دو فنجان قهوه در روز می نوشند در معرض خطر کمتری برای ابتلا به دیابت نوع 2 قرار دارند.

ترکیباتی مانند ملانوئیدها، کینین ها، لیگنان و تریگونلین اثرات ضد التهابی دارند و آنتی اکسیدان هستند، به این معنی که از آسیب سلولی ناشی از رادیکال های آزاد جلوگیری می کنند یا آن را کاهش می دهند - مولکول های ناپایدار تولید شده توسط بدن هنگام پردازش غذا و واکنش به آلاینده های محیطی و سموم.

بر اساس مطالعه ای که در Pharmacognosy Review منتشر شده است، رادیکال های آزاد می توانند منجر به التهاب شوند و در ایجاد طیف وسیعی از بیماری ها از جمله بیماری های قلبی عروقی و التهابی، آب مروارید و سرطان نقش داشته باشند.

طبق گفته انجمن ملی قهوه 84 درصد از کسانی که قهوه می نوشند، فنجان خود را با صبحانه می خورند، که نشان می دهد اکثر مردم قهوه را برای کافئین آن می نوشند. کافئین با مسدود کردن سیگنال‌هایی در مغز که معمولاً فعالیت آن را کاهش می‌دهند، سیستم عصبی مرکزی را تحریک می‌کند.

همچنین یک برونش گشادکننده ضعیف است، به این معنی که با شل کردن ماهیچه‌های ریه‌ها و گشاد کردن راه‌های هوایی (نایژه‌ها) تنفس را آسان‌تر می‌کند. با این حال، یکی از تأثیرات اصلی کافئین بر بدن، روی قلب است. طبق مطالعه پیشرفت بیماری‌های قلبی عروقی، مصرف همیشگی قهوه با خطرات کمتری برای مرگ قلبی عروقی و انواع پیامدهای نامطلوب، از جمله بیماری عروق کرونر قلب [و] نارسایی احتقانی قلب (HF) مرتبط است.

این ممکن است برای برخی از افراد غیر منطقی به نظر برسد. لاوی گفت: کافئین بد به نظر می رسد، زیرا می تواند ضربان قلب و [فشار خون] را به طور حاد افزایش دهد و از نظر تئوری اختلالات ریتم [قلبی] را افزایش دهد. با این حال، اکثر داده ها نشان می دهد که مصرف منظم کافئین بی خطر است و با کاهش مرگ و میر ناشی از بیماری های قلبی عروقی و حتی مرگ و میر کلی مرتبط است.

اثرات مثبت قهوه بر قلب با مجموعه ای چشمگیر از داده ها به خوبی مستند شده است. نوشیدن قهوه ممکن است تا حدی با کاهش خطر مرگ ناشی از بیماری قلبی مرتبط باشد، زیرا این نوشیدنی ممکن است خطر سایر شرایط سلامتی را کاهش دهد که می تواند منجر به افزایش خطر بیماری قلبی عروقی شود.

با توجه به مطالعه پیشرفت در بیماری های قلبی عروقی، به ویژه در میان افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به چاقی هستند، مصرف قهوه بیشتر با شاخص توده بدنی کمتر مرتبط است، معیاری که اغلب برای تخمین درصد چربی بدن افراد استفاده می شود. BMI بالا می تواند منجر به تغییر در کلسترول و افزایش فشار خون شود که هر دو خطر بیماری های قلبی عروقی، حملات قلبی و نارسایی قلبی را افزایش می دهند.

طبق یک مطالعه در سال 2017 که در مجله پزشکی بریتانیا منتشر شده است، مصرف قهوه خطر زخم های کبد (فیبروز و سیروز)، سرطان کبد و بیماری کبد چرب (استئاتوز کبدی) را کاهش می دهد. این به این دلیل است که متابولیت اصلی کافئین، پاراکسانتین، به نظر می رسد که سنتز فاکتور رشد بافت همبند را سرکوب می کند، مولکولی که در ایجاد فیبروز و تومورها نقش دارد.

بر اساس گزارش British Liver Trust سایر مزایای مثبت اثرات ضد ویروسی احتمالی به اسیدهای کلروژنیک و اسید کافئیک نسبت داده می شود که هر دو در قهوه یافت می شوند.

مطالعه پیشرفت در بیماری های قلبی عروقی همچنین گزارش داد که مصرف روزانه قهوه به شدت با خطرات کمتر برای ابتلا به بیماری های عصبی مرتبط است. بسیاری از مطالعات اشاره کرده اند که بیماری پارکینسون در افرادی که قهوه می نوشند، در مقایسه با افرادی که قهوه نمی نوشند، کمتر شایع است، اگرچه دلیل آن هنوز مشخص نیست. متاآنالیز 26 مطالعه در مجله بیماری آلزایمر نشان می دهد که مصرف همیشگی کافئین با تقریباً 25٪ کاهش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط است، اگرچه کاهش دقیق خطر متفاوت است.

همان مطالعه به «داده‌های به‌طور فزاینده‌ای تأثیرگذار و ثابت» اشاره می‌کند که افرادی که قهوه می‌نوشند در مقایسه با افرادی که قهوه نمی‌نوشند، ۷ تا ۱۲ درصد کمتر در معرض خطر مرگ زودرس هستند. با استناد به مطالعه ای در سال 2005 منتشر شده در مجله JAMA که 521,330 بزرگسال را به طور متوسط به مدت 16 سال مورد بررسی قرار داد، در آن بازه زمانی افرادی که در این مطالعه حداقل سه فنجان قهوه در روز می نوشیدند به طور قابل توجهی کمتر در معرض خطر مرگ قرار داشتند.

با این حال، این یافته ها با یک هشدار بزرگ همراه است: اگرچه برخی از مطالعات نشان می دهد که قهوه با خطر مرگ و میر کمتری همراه است، اما لزوماً به این معنی نیست که نوشیدن قهوه باعث افزایش طول عمر می شود.

در یک مطالعه در سال 2020 که در مجله انجمن سالمندان آمریکا منتشر شد، محققان بررسی کردند که آیا نوشیدن قهوه و چای بر شانس زندگی شرکت کنندگان در مطالعه تا 90 سال تأثیر می گذارد یا خیر. به عبارت دیگر، این مطالعه ارزیابی کرد که آیا نوشیدن قهوه واقعاً طول عمر را افزایش می دهد، نه اینکه صرفاً احتمال ابتلا به بیماری هایی را کاهش دهد که می تواند منجر به مرگ شود. این مطالعه بیش از 27000 زن 65 تا 81 ساله را مورد بررسی قرار داد و طیفی از عوامل سلامتی و سبک زندگی را در نظر گرفت که می‌تواند بر خطر مرگ این شرکت‌کنندگان نیز تأثیر بگذارد، از جمله سابقه بیماری، سیگار کشیدن، شاخص توده بدنی و نژاد و قومیت آنها.

محققین دریافتند که هیچ مقدار مصرف قهوه با بقای زنان مسن‌تر تا سن 90 سالگی مرتبط نیست، بنابراین نشان می‌دهد که مصرف قهوه با طول عمر مرتبط نیست.

نوشیدن قهوه به طور بالقوه می تواند احتمال مرگ شما در 50 سالگی را کاهش دهد با این حال، هنگامی که به 60 سالگی خود برسید، به نظر نمی رسد نوشیدن قهوه تاثیری در زنده ماندن شما برای دیدن 90 سالگی داشته باشد.