تمام آنچه درباره آبله میمون باید بدانید

آبله میمون چقدر خطرناک است؟

آبله میمون از خانواده ویروس های آبله است که شامل آبله نیز می شود. این بیماری پس از کشف آن توسط دانشمندان در سال 1958 در بین میمون های آزمایشگاهی نام خود را به خود اختصاص داد. اولین مورد آبله میمون در انسان در سال 1970 تشخیص داده شد.

از آن زمان، بیشتر عفونت ها در جمهوری دموکراتیک کنگو و نیجریه متمرکز شده اند. جمهوری دموکراتیک کنگو سالانه هزاران مورد را گزارش می دهد و نیجریه از سال 2017 بیش از 200 مورد تایید شده و بیش از 500 مورد مشکوک را گزارش کرده است.

آبله میمون در 30 کشور غیر آفریقایی گزارش شده است که یک متخصص آن را "مهمترین شیوع در تاریخ آبله میمون در نیمکره غربی" می نامد. تاکنون بیش از 770 مورد آبله میمون در 30 کشور خارج از آفریقا تایید شده است که یک اتفاق نادر برای این ویروس است.

نوع آبله میمونی که در موارد اخیر شناسایی شده است، به نام کلاد غرب آفریقا شناخته شده است، نسبت به شاخه رایج دیگر، کلاد حوضه کنگو، بیماری خفیف تری ایجاد می کند.

آبله میمون یک بیماری است که توسط یک ویروس ایجاد می شود. شما می توانید به آبله میمون مبتلا شوید اگر:

• بثورات یا دلمه های فرد مبتلا را لمس کنید
• اشیاء آلوده مانند ملحفه، لباس، یا تجهیزات پزشکی مورد استفاده توسط یک فرد آلوده را لمس کنید
• در نزدیکی فرد مبتلا هستند و ویروسی را که هنگام سرفه یا عطسه منتشر می شود تنفس می کنند.
• یک پستاندار آلوده را لمس کرده یا توسط آن گاز گرفته یا خراشیده است
• محصولات یا اشیاء آلوده حیوانات آلوده مانند پوست (پوست)، گوشت یا بستر حیوانات را لمس کنید.

علائم آبله میمون

علائم آبله میمون می تواند 5 تا 21 روز پس از آلوده شدن فرد ایجاد شود. اکثر افراد پس از دو تا چهار هفته بهبود می یابند.

علائم آبله میمون معمولا در دو مرحله بروز می کند.

مرحله اول اغلب با تب، سردرد، درد عضلانی، تورم غدد لنفاوی (اغلب در حفره های گردن و بازو) و خستگی مشخص می شود.

مرحله دوم که با راش مشخص می شود 1 تا 3 روز پس از شروع تب رخ می دهد. بثورات می تواند در هر قسمت از بدن شروع شود. ضایعات بثورات (برجستگی / تاول) در هر قسمت از بدن، از جمله نواحی تناسلی ایجاد می شود. ضایعات می توانند به سایر قسمت های بدن نیز سرایت کنند. بثورات اغلب از چندین مرحله قبل از پوسته شدن و رفع شدن می گذرد.

ویروس آبله میمون می تواند توسط یک فرد مبتلا به دیگران سرایت کند تا زمانی که تمام پوسته ها از بین بروند و لایه ای تازه از پوست ظاهر شود. آبله میمون می تواند تا یک ماه ادامه داشته باشد و در 1 تا 11 درصد از افرادی که مبتلا می شوند می تواند کشنده باشد.

این بیماری معمولاً با علائم آنفولانزا مانند تب، سردرد، دردهای عضلانی و خستگی شروع می شود که می تواند یک یا دو روز طول بکشد. برخی از بیماران نیز ممکن است غدد لنفاوی دردناک و متورم را تجربه کنند. بثورات پوستی اغلب یک تا سه روز پس از تب ایجاد می شود که از نواحی قرمز به برجستگی های کوچک روی پوست پیشرفت می کند. سپس می توانند به تاول هایی تبدیل شوند که ممکن است با مایع سفید رنگ پر شوند.

چه کسی در معرض خطر است؟

در حال حاضر شیوع بیماری در کشورهای غیر آفریقایی وجود دارد و بسیاری از بیماران مبتلا مردانی بوده اند که تماس نزدیک اجتماعی یا صمیمی (از جمله جنسی) با مردان داشته اند.

آبله میمون عمدتا در مرکز و غرب آفریقا، اغلب در مناطق جنگلی گرمسیری یافت می شود، اگرچه آبله میمون در شهرها نیز گسترش یافته است.

موارد در بین مسافران نادر است اما رخ داده است.

مسافرانی مانند دامپزشکان و متخصصان حیات وحش در صورت کار با حیوانات آلوده ممکن است در معرض خطر باشند. افرادی که بدون استفاده از روش های مناسب کنترل عفونت از بیماران آبله میمون مراقبت می کنند نیز بیشتر در معرض ابتلا هستند.

طبق گفته WHO، حدود 1 درصد از افرادی که در گذشته به کلاد غرب آفریقا مبتلا شده اند، در مقایسه با 10 درصد افرادی که به کلاد حوضه کنگو مبتلا شده اند، جان خود را از دست داده اند.

افرادی که به کلاد آفریقای غربی مبتلا می شوند معمولاً به خوبی بهبود می یابند و پس از پایان بیماری به زندگی عادی خود باز می گردند.