كوروش بنيانگذار و نخستين پادشاه هخامنشی بود و از آغاز تا پايان فرمانروايی اش دائما به كشورگشايی و برقراری آرامش در كشورهای فتح شده می پرداخت.
يكی از سرزمينهای مهم و ثروتمندی كه او قصد داشت به امپراتوری ايران اضافه كند كشوری بود به نام ليديا در همسايگی آسيای صغير(تركيه) و يونان.
در آن زمان ليديا حكمران قدرتمندی داشت به نام كرسوس كه تا آخرين توان خود در برابر كوروش ايستادگی كرد اما سرانجام مغلوب شد و ليديا نيز به تصرف كوروش درآمد.
يكی از مورخان اينگونه گزارش كرده است كه در گيرودار اين جنگها كوروش نذر می كند كه اگر بر كرسوس پيروز شود اشيای قيمتی را كه از خزانه او به دست می آورد به درياچه مقدس شهر شيز هديه كند.
كرسوس اولين پادشاهی بود كه اقدام به ضرب سكه كرد و آنقدر ثروتمند بود كه امروز در ميان اروپاييان به صورت ضربالمثل درآمده و افراد متمول را كرسوس می خوانند.
بنابراين خيلی ها می گويند حتما اشيای قيمتی زيادی در خزانهاش نگهداری می شده كه كوروش به آنها دست يافته است. تا به حال امكان دسترسی به عمق اين درياچه و كاوش در آنجا فراهم نشده است اما اگر ماجرای نذر كوروش حقيقت داشته باشد بايد گفت گنجينه ارزشمندی در دل اين درياچه زيبا نهفته است.
وقتی برای گردشگری در تخت سليمان هستيد به ياد داشته باشيد كه شهر شيز برای دشمنان ايران در دورههای مختلف اهميت ويژهای داشته و بارها تلاش كردند از طريق تصرف و گاه تخريب آن به حكومتهای ايرانی ضربه بزنند.
يكي از دشمنان تاريخی ايران در دورههای اشكانی و ساسانی، كشور تازه تاسيس روم بود كه چندين بار درصدد تسخير شيز برآمد.
در دوره ساسانی هم روحانيان زرتشتی اين باور را ترويج دادند كه محل تولد زرتشت شهر شيز بوده و يكی از ۳ آتشكده بزرگ و اساطيری خود را در آنجا بنا كردند. به همين دليل بيشتر پادشاهان ايران پس از نشستن بر اريكه شاهنشاهی با پای پياده به اين نيايشگاه می رفتند و به درگاه خداوند سپاس و درود می فرستادهاند و سپس هدايايی را به اين آتشكده تقديم می كردند.
تاريخنويسان زيادی شرح اين نيايشگاه را كه توسط صنعتگران سراسر كشور با عاج و طلا و جواهرات ساخته شده بود، با آب و تاب تمام نوشتهاند.در شاهنامه نيز وصف تخت طاقديس كه يكی از شگفتيی های معبد شيز بوده، آمده است. تختسليمان در سال ۱۳۸۲ به عنوان چهارمين اثر باستانی ايران در یونسکو به ثبت رسید.
دیدگاه