امروز: دوشنبه, ۰۴ مهر ۱۴۰۱ برابر با ۲۹ صفر ۱۴۴۴ قمری و ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ میلادی
کد خبر: 275532
۴۸۶۵
۳
۰
نسخه چاپی

خودکشی در ژاپن | تاریخ ظهور هاراگیری | نحوه انجام هاراگیری

گرچه هاراگیری به عنوان آداب خودکشی سامورایی های ژاپنی شناخته شده است، اما "چی با توکوجی" در کتاب چرا ژاپنی ها هاراگیری می کنند"(۱۹۹۴) معـتقد است که دریدن شکم و کاویدن آن برای فال گیری و جادوگری در بسیاری از جوامع قدیم از جمله جوامع رومی ها و بابیلونی ها مرسوم بوده است

خودکشی در ژاپن | تاریخ ظهور هاراگیری | نحوه انجام هاراگیری

هاراگیری یا هاراکیری نوعی خودکشی شرافتمندانه در جهت دفاع از مقام و حیثیت خود می باشد که آگاهانه یا ناآگاهانه لکه‌دار شده است. در فرهنگ ژاپنی‌ها از آن بعنوان نماد شرافت و نوعی مرگ پاک یاد می شود.

خودکشی در ژاپن

در زبان ژاپنی کلمات زیادی درباره چگونگی خودکـشی وجود دارد. "هاراگیری" یا "سپ پوکو" به معنای خودکشی با دریدن شـکم، "کان شی" به معنای خودکشی به خاطـر اعلام اعتراض، "جونشـی" به معنای مرگ پاک ،"فون شـی" به معنی خودکشی با بریدن گلوی خویش، یا پریـدن از روی اسـب بر روی شمشـیر. پرت کردن خویـش از بلـندی، بـرج و یا پرتگاه و موارد دیـگری که نشان ازعجـین بودن خودکشی با زنـدگی ژاپنی از گذشته های دور دارد.

اکنون هاراگیری به مـعنای خـودکشی با دریدن شکم خویش در جوامع دیگر نیز شنـاخته شده است و حتی به لغت نامه های زبان های دیگر نیز راه پیـدا کرده است.

تاریخ ظهور هاراگیری

گرچه هاراگیری به عنوان آداب خودکشی سامورایی های ژاپنی شناخته شده است، اما "چی با توکوجی" در کتاب چرا ژاپنی ها هاراگیری می کنند"(۱۹۹۴) معـتقد است که دریدن شکم و کاویدن آن برای فال گیری و جادوگری در بسیاری از جوامع قدیم از جمله جوامع رومی ها و بابیلونی ها مرسوم بوده است.

داستان های زیادی از دریدن شکم در چین قدیم نیز نقل شده است. بر اساس باورهای چین قدیم، زنانی که در مورد داشتن رابطه با مردان مورد سوء ظنّ قرار می گرفـتند با دریدن شکم خویش پاکی خویش را اثبات می کردند.

گمان بر این است که آداب هاراگیری از چین قدیم وارد ژاپن شده است و همان کارکرد اثبات پاکی را در ژاپن نیز داشته است. با این تفاوت که این نوع رسم در بین جنگاوران ژاپنی بیشتر مرسوم شده، تغییر شکل داده و از ترتیب خاصّی در اجراء و انجام بوده است.

تاریخ ژاپن همواره تاریخ سلطۀ سامورایی ها و شوگون ها تا اصلاحات "می جی"ست. درطول تاریخ نمونه های زیادی از این نوع خودکشی وجود داشته است. اما تاریخ پیدایش هاراگیری در فرهنگ ژاپن را دوره "هیان" (قرن هشتم تا نهم میلادی) دانسته اند.

در کتاب "فوودوکی" که قدیمی ترین کتاب تاریخی داستانی ژاپن محسوب می شود، اوّلین کسی را که دست به هاراگیری زده، یک الهه معرفی شده است.

در کتاب داستانی"کوجی دان" (۱۲۱۵-۱۲۱۲) داستان واقعی کسی را که دست به هاراگیری زده آورده شده است. داستان این واقعه در سال ۹۸۹ میلادی در شهر کیوتو (پایتخت تاریخی ژاپن) اتّفاق می افتد. یکی از خاندان آل" فوجی وارا" که قدرت در دست داشتند دست به دزدی می زند. قضیه لو می رود. نگهبانان شهر وی را تعقیب می کنند و خانه اش رابه محاصره در می آورند. زمانی که حلقۀ محاصره بر وی تنگ می شود ناگهان از فرط خشم همان طور ایـستاده شکم خود را در برابر نگهبانان می درد. سپس عضلات درونی خود را در آورده به سمت آنان پرت کرده نقش بر زمین می شود. گفته می شود کلمه "ریپ پوکو" به معنای خشم از این زمان به بعد در زبان ژاپنی رواج پیدا کرده است.

در این دورۀ طولانی جنگ، آشوب و درگیری تمام سرزمین های ژاپن را در بر می گیرد. به این جنگ ها در اصطلاح جنگ های شمال و جنوب نیز گفته می شود. این دورۀ طولانی جنگ باعث پیدایش نوعی فرهنگ دلاوری و شرف در بین جنگجویان ژاپنی می گردد. سامورایی هایی که فقط پیـشۀشان جنگ بود، در این دوره ظهور می یابند. هر چه این دوره طولانی آشوب و جنگ ادامه پیدا می کند، به داستان های زیادی راجع به هاراگیری برمی خوریم.

هاراگیری کم کم تبدیل به یک رسم شجاعت در بین جنگاوران می گردد. در این دوره است که افرادی به عنوان تمام کننده با فاصلۀ تقریباً یک و نیم متر مسلح به شمشیر پشت سر فرد هاراگیری کننده قرار می گیرند.

معمولا هاراگیری راه مرگ شرافتمندانه است که به بازنده ها در جنگ داده می شود. به طوری که نه تنها خودکشی سربازان تقبیح نمی شود بلکه به عنوان نوعی ابراز علاقه و پایبـندی سربازان به شوگون ها و امپراطور با افتخار پذیرفته می شود.

بزرگان و شوگون ها برای نشان دادن وفاداری جنگجویانشان نسبت به خویش، آنرا به رخ رقیب خویش می کشند. گاهی نیز جنگجویی که خطایی از او سرزده است به جای اینکه کشته شود، مکلف می شود به دست خود شکم خویش را دریده و وفاداری خود را اعلام کند. اما گاهی نیز برای جلوگیری از دست دادن جنگجویان خبره و کارامد هاراگیری از طرف فرماندهان بالاست توصیه و تشویق نمی شود.

در مواردی جنگجوی سامورایی بعد از شکست در جنگ، به جای اینکه به دست دشمن اسیر گشته و خواری و ذلّت را تحمل کند دست به این کار می زند. آنان می دانستند که اگر به دست دشمن بیفتند سرنوشتی جز مرگ با خفت در انتظارشان نـیست. چه بهـتر که با دست خویـش خود را به هلاکـت برسانند. با این حال همۀ جنـگجویان هاراگیری را آخرین راه نمی دانند. بعضی ها بعد از قبول شکـست در جستجوی فرصـت مناسب دیگری صبر می کنند.

به طور کلی هاراگیری دو حالت اختیاری و یا اجباری می تواند داشته باشد. نوع اختیاری آن البته شرافتمندانه تر از نوع اجباری آن است. در نوع اختیاری آن هاراگیری علت های متـفاوتی می تواند داشته باشد از قبیل خریدن جان بالا مقام یا عضوی از خانوادۀ خویش. همچنین نوعی احساس مسوولیت. فردی که در انجام وظـیفۀ محول شده اهمال به خرج داده با هاراگیری اش گناهش را بر گردن می گیرد.

هاراگیری علاوه بر اینکه مرگ پاک است، در واقع نوعی اعتراض به فرد تحمیل کننده و شاکی نیز هست. هاراگیری کننده با مرگ خویش می خواهد درستی و پاکی خویش و نادرستی و ناحقی فرد حاکم بر خویش ثابت کند.

نحوه انجام هاراگیری

هاراکیری یا هاراگیری یک نوع خودکشی سنتی است که در گذشته توسط سامورایی های ژاپنی انجام می شد. این خودکشی به این صورت انجام می شد که فرد چاقویی را از سمت چپ به درون شکم خود فرو می کرد و آن را به سمت راست می کشید. هنگامی که زخم عمیق می شد فردی که می خواست خودکشی کند چاقو را به سمت بالا می کشید تا عمق زخم بیشتر شده و بیشتر خون ریزی کند.

این زخم ها بسیار مرگبار بودند. کسانی که این نوع خودکشی را انجام می دادند معمولا به آرامی می مردند ولی یک فرد دومی وجود داشت که در صورت نیاز سر او را با کاتانا یا شمشیر سامورایی قطع می کرد. این فرآیند بسیار سنتی بود و با نظم و آداب خاصی که مخصوص سامورایی ها بود انجام می شد. کسی که سر فرد خودکشی کننده را می برید “کایشاکونین” نام داشت. از قبل شعری که حاوی مطالبی در مورد مرگ بود خوانده می شد.

این مرگ برای سامورایی ها یک نوع افتخار به حساب می آمد و برایشان شرافت به ارمغان می آورد. سامورایی ها این مرگ برای اجتناب از برخی نزاع ها و یا برای حمایت از استادشان انجام می دادند. بعدها و در قرن چهاردهم میلادی از این روش برای تنبیه سامورایی هایی که مرتکب جرم و جنایت می شدند نیز استفاده می شد. سامورایی ها در طول مدت زندگیشان به دنبال بوشیدو یا همان روح سامواریی بودند. هاراکیری را زنان ساموریی نیز انجام می دادند که به آن “جیگایی” گفته می شد. آنها شکمشان را با “تانتو” یا چاقوی سامورایی می شکافتند.

  • منبع
  • تاریخ ما
  • فردانیوز

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید