امروز: پنج شنبه, ۰۲ بهمن ۱۳۹۹ برابر با ۰۷ جمادى الآخر ۱۴۴۲ قمری و ۲۱ ژانویه ۲۰۲۱ میلادی
کد خبر: 275129
۶۵
۱
۰
نسخه چاپی
Paget's disease

بیماری پاژه استخوان | علائم و نشانه های بیماری پاژه استخوان | روش های درمان بیماری پاژه استخوان

بیماری پاژه استخوان به نام “James Paget” نام ‌گذاری شده است. او اولین بار در قرن نوزدهم این بیماری را تشخیص داد. این بیماری در نحوه رشد و ترمیم استخوان شما تاثیرگذار است و باعث می‌شود استخوان‌ها ضعیف‌تر از حد طبیعی شوند.

بیماری پاژه استخوان

بیماری پاژه استخوان دومین بیماری شایع استخوانی پس از پوکی استخوان است. مشکل اصلی در بیماری پاژه افزایش فعالیت استخوان‌شکنی (استئوکلاستی) استخوان است.

بیماری پاژه استخوان

بیماری پاژه استخوان یک بیماری مزمن اسکلتی است. در استخوان سالم، یک فرآیند به نام بازسازی، قطعات قدیمی استخوان را حذف می کند و آنها را با استخوان تازه جایگزین می کند. بیماری پاژه باعث می شود این روند از تعادل بیفتد، که باعث ایجاد استخوان جدیدی می شود که غیر طبیعی ضعیف و شکننده است. بیماری پاژه اغلب بر روی افراد مسن تاثیر می گذارد، و در حدود ۲ تا ۳ درصد از جمعیت بالای ۵۵ سال رخ می دهد.

بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری پاژه هیچ نشانه ای ندارند و نمی دانند بیماری دارند تا زمانی که برای برخی از دلایل دیگر بیمار رادیوگرافی انجام می دهد و بطور اتفاقی متوجه این بیماری می شود. هنگامی که بیمار درد استخوانی و سایر علائم را دارد، این علائم می توانند مربوط به خود بیماری پاژه و یا عوارض آن مانند آرتروز، تغییر شکل استخوایی و شکستگی باشند.

در اغلب موارد، درمان بیماری پاژه شامل مصرف داروها برای کمک به کاهش پیشرفت بیماری می شود. برای بیماران مبتلا به عوارض، ممکن است جراحی برای برطرف کردن استخوانهای تغییر شکل داده شده یا برای کمک به بهبود شکستگی استفاده شود.

علائم و نشانه های بیماری پاژه استخوان

بسیاری از افراد مبتلا به بیماری پاژه هیچ نشانه ای ندارند. این بیماری اغلب برای اولین بار زمانی کشف می شود که اشعه ایکس برای یک دلیل دیگر گرفته می شود و یا زمانی که انجام یک آزمایش خون نشان دهنده افزایش سطح آلکالن فسفاتاز خون است.

در بیماران مبتلا به علائم، درد استخوانی شایع ترین شکایت است. این درد می تواند به بیماری پاژه فعال یا عوارض آن مربوط باشد که شامل موارد زیر است:

• شکستگی به علت شکننده شدن استخوان.

• تغییر شکل استخوان، از جمله خمیدگی استخوان آسیب دیده.

• آرتوز پیشرفته در مفاصل در نزدیکی استخوان آسیب دیده.

• فشرده شدن اعصاب مجاور استخوان های بزرگ شده استخوان ها، منجر به از دست دادن حس، کری، کوری یا حرکت می شود.

نشانه های دیگر بیماری پاژه استخوان

علائم دیگر ممکن است از اثر بیماری بر روی کلسیم در جریان خون ایجاد شود. هنگامی که بیماری پاژه در چندین استخوان فعال است، استئوکلاست های بیش فعال ممکن است از استخوان ها مقدار زیادی کلسیم را آزاد کنند، و باعث افزایش سطح کلسیم در خون شوند. این عوارض نادر می تواند منجر به تعدادی از علائم زیر شود، از جمله:

• خستگی

• ضعف

• از دست دادن اشتها

• درد شکم

• یبوست

به ندرت، بیماری پاژه می تواند به یک نوع سرطان استخوان به نام سارکوم پاژه پیشرفت کند. هنگامی که این اتفاق می افتد، علائم ممکن است شامل درد شدید بدون توقف در ناحیه آسیب دیده پاژه شود. سارکوم پاژه در حدود ۱ درصد از بیماران مبتلا به بیماری پاژه رخ می دهد. این بیماران معمولا بیشتر از ۷۰ سال سن دارند. این نوع از تومور بدخیم استخوان بسیار تهاجمی است و پیش آگهی ضعیفی دارد. هیچکدام از درمان های پزشکی پاژه برای کاهش خطر ابتلا به سارکوم پاژه موثر نیستند.

دلایل ایجاد بیماری پاژه استخوان

همچنان به طور دقیق عوامل ایجاد بیماری پاژه مشخص نیست، اما عوامل زیر ممکن است در ابتلا به بیماری نقش مهمی ایفا کنند:

• فاکتورهای ژنتیکی: در حدود 10-15 فرد در هر 100 نفر، بیمار مبتلا به پاژه دارای اقوام مبتلا به این بیماری هستند. در این موارد می‌توان شرایط را از نسلی به نسل دیگر بررسی کرد. اما اغلب در مورد این بیماری، سابقه خانوادگی‌ وجود ندارد.

• عوامل شیوه زندگی: شواهدی نشان می‌دهد رژیم غذایی ضعیف یا آسیب دیدگی استخوان در اوایل زندگی ممکن است به عنوان محرک برای توسعه بیماری پاژه در افرادی که دارای فاکتورهای ژنتیکی هستند نیز عمل کند.

• نظریه دیگر این است که بیماری پاژه ممکن است در ابتدای زندگی با ابتلا به عفونت ویروسی مرتبط باشد، اما برخی از متخصصان در این مورد اختلاف نظر دارند.

عوارض جانبی بیماری پاژه استخوان

در حالی که نظر و دیدگاه افراد مبتلا به بیماری پاژه استخوان به طور کلی خوب است، اما ممکن است منجر به بروز سایر مشکلات مربوط به سلامتی شود، از جمله:

• آرتروز

• از دست دادن شنوایی

• بیماری قلبی

• مشکلات سیستم عصبی

• سارکوما پاژه که نوعی سرطان است که در 1 درصد افراد مبتلا به بیماری پاژه استخوان رخ می دهد

• دندان های لق

• مشکلات بینایی

ارتباط بین بیماری پاژه استخوان و پوکی استخوان، واضح و روشن است. با وجود داروهایی که پزشک برای درمان هر دو بیماری تجویز می کند، اما ضعیف شدن استخوان ها همچنان ادامه دارد.

عوامل خطر بیماری پاژه استخوان

فاکتورهایی که می توانند خطر ابتلا به بیماری پاژه را در استخوان افزایش دهند ،عبارتند از:

سن: افرادی که بیش از 40 سال سن دارند، به احتمال بیشتری برای بیماری پاژه دارند.

رابطه جنسی: مردان بیشتر از زنان متاثر می شوند.

منشاء ملی: بیماری پاژه استخوان در انگلستان، اسکاتلند، اروپای مرکزی و گرجستان بیشتر است و همچنین کشورهایی که مهاجران اروپایی دارند. این بیماری در اسکاندیناوی و آسیا غیر معمول است.

سابقه خانوادگی: اگر یک فرد نزدیک شما مبتلا به بیماری پاژه استخوان است، احتمال بیشتری دارید که مبتلا به این بیماری شوید.

نحوه تشخیص بیماری پاژه استخوان

در طول معاینه فیزیکی، پزشک شما قسمت هایی از بدن شما را که باعث درد شما می شود، بررسی خواهد کرد. او همچنین می تواند از اشعه ایکس و آزمایش خون استفاده کند که می تواند بیماری پاژه را تشخیص دهد.

تغییرات استخوانی شایع در بیماری پاژه استخوان می تواند توسط موارد زیر نشان داده شود:

اشعه ایکس ری

اولین نشانه بیماری پاژه استخوانی اغلب ناهنجاری هایی است که بر روی اشعه های ایکس به دلایل دیگر نشان داده می شود. تصاویر اشعه ایکس استخوان شما می تواند مناطق جذب استخوان، بزرگ شدن استخوان ها و ناهنجاری هایی را که مشخصه بیماری استخوان پاژه است، مانند لگن استخوان های طولانیمان، را نشان دهد.

اسکن استخوان

در اسکن استخوان، مواد رادیواکتیو به بدن شما تزریق می شود ، این مواد به نقاطی در استخوان های شما که بیشتر تحت تاثیر بیماری پوک استخوان هستند، حرکت می کند، به طوری که آنها بر روی تصاویر اسکن مشاهده می شوند.

آزمایشات آزمایشگاهی

افرادی که مبتلا به بیماری پاژه استخوان هستند، معمولا میزان بالای از آلکالن فسفاتاز در آزمایش خونشان مشخص می شود.

شیوه درمان و پیشگیری از بیماری پاژه استخوان

درمان می تواند بیماری پاژه استخوان را کنترل و اثر علائم را کاهش دهد، اما هیچ درمان کاملی در دسترس نیست.

همه افراد مبتلا به بیماری پاژه استخوان نیازی به درمان ندارند، اما اگر علائمی وجود دارند و یا اگر آزمایش ها نشان می دهند که درمان ضروری و لازم است، اولین مسیر درمان به طور طبیعی مصرف بیسفسفونات ها هستند. ممکن است همچنین مکمل ویتامین D و کلسیم نیز تجویز شود.

بیسفسفونات ها داروهایی هستند که به کاهش آسیب استخوان کمک می کنند. افرادی که بیسفسفونات دریافت می کنند باید به میزان کافی، ویتامین D و کلسیم نیز مصرف کنند.

اداره مکمل های غذایی (ODS) توصیه می کند که مردم باید 1200 میلی گرم کلسیم و حداقل 600 واحد بین المللی ویتامین D را در روز و بین سنین 51 تا 70 سال مصرف کنند.

افراد بالای 70 سال باید میزان مصرف ویتامین D را به 800 واحد در روز افزایش دهند.

پزشکان همچنین قرار گرفتن در معرض نور خورشید را توصیه می کنند، زیرا توانایی بدن برای ساخت ویتامین D را بهبود می بخشد.

مکمل های خوراکی و مکمل های کلسیم را حداقل به فاصله 2 ساعت از یکدیگر مصرف کنید، زیرا کلسیم می تواند جذب بیسفسفونات را کاهش دهد.

بیسفسفونات ها و کلسیم از بخش های ضعیف استخوان که موجب تغییر شکل می شوند و در معرض خطر بالای شکستگی قرار دارند، می توانند محافظت کنند.

فرد مبتلا به بیماری پاژه استخوان که قبلا به بیماری سنگ کلیه مبتلا بوده است، باید در مورد افزایش مصرف کلسیم و ویتامین D با پزشک خود مشورت کند.

عمل جراحی

اگر بیماری پاژه استخوان منجر به ناهنجاری استخوان یا شکستگی استخوان شود. جراحی ممکن است ضروری باشد. شکستگی ها در استخوان ران و استخوان ساق پا بیشتر است. درمان این شکستگی معمولا شامل کار گذاشتن میله اینترامودولاری می باشد. جراح ارتوپد آن را از طریق حفره مغز استخوان در مرکز استخوان قرار می دهد.

یکی دیگر از جراحی های رایج در افراد مبتلا به بیماری پاژه، جراحی استئوتومی (برش جراحی استخوان یا حذف یک قطعه از استخوان) است . در این روش، جراح یک استخوان را حذف می کند تا استخوان ضعیف را اصلاح کند. این جراحی، اغلب زمانی انجام می شود که استخوان های پا در مراحل بعدی بیماری، کج شده باشند.

نوع نگاهی که به این بیماری می شود، به طور کلی خوب است، به خصوص اگر افراد قبل از تغییرات عمده در استخوان اصلی، تحت درمان قرار بگیرند.

پیشگیری

بروز بیماری پاژه استخوان برای اکثر افراد مبتلا به این اختلال، اجتناب ناپذیر است، اما ورزش می تواند به حفظ سلامت اسکلت کمک کند و از افزایش وزن جلوگیری به عمل آورد تا فشار بر روی مفاصل و استخوان ها را کاهش دهد و باعث ادامه یافتن تحرک مفاصل شود.

افراد مبتلا به این بیماری قبل از شروع هر برنامه ورزشی باید با پزشک خود صحبت کنند، زیرا وارد آمدن فشار اضافی بر رو استخوان های آسیب دیده از بیماری پاژه، می تواند منجر به آسیب استخوان شود.

  • منبع
  • ویکی پدیا
  • نمناک
  • رسا
  • دکتر مهرداد بحرآبادی
  • دکتر سلام

دیدگاه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید