فرافکنی به عنوان مکانیزم دفاعی چیست؟
فرافکنی یک مکانیسم دفاعی است که در آن فرد صفات یا انگیزه های غیرقابل قبول خود را در شخص دیگری تشخیص می دهد تا به طور ناخودآگاه آن ویژگی ها یا تکانه ها را در خود تشخیص ندهد.
برای مثال، شخصی که دیگری را به دلیل مضطرب بودن و ناامنی بودن مورد آزار و اذیت قرار میدهد، ممکن است این کار را انجام دهد تا نپذیرد که همان تمایلات را نشان میدهد.
ریشه های فرافکنی
زیگموند فروید ایده مکانیسم های دفاعی را به عنوان بخشی از نظریه روانکاوی خود مطرح کرد. مکانیسم دفاعی یک استراتژی ناخودآگاه است که افراد برای دفاع از خود در برابر ویژگی های شخصی ناراحت کننده ای که اگر آنها را آگاهانه تشخیص دهند باعث اضطراب می شود، استفاده می شود.
فروید در ابتدا فرافکنی را به عنوان یکی از چندین مکانیسم دفاعی پیشنهاد کرد که دخترش آنا فروید در کتاب خود با عنوان "من و مکانیسم های دفاع از آن" آن را گسترش داد.
توسعه فرافکنی
فرافکنی به درک درونی درست و نادرست بستگی دارد، و بنابراین تا زمانی که فرد در اواسط کودکی وجدان پیدا نکند نمی تواند به عنوان یک مکانیسم دفاعی مورد استفاده قرار گیرد.
با این وجود، فرافکنی نسبتاً ابتدایی در نظر گرفته میشود، زیرا مبتنی بر درک سیاه و سفید از خوب و بد است. در نتیجه، مطالعات نشان داده است که کودکان به احتمال زیاد از فرافکنی به عنوان یک مکانیسم دفاعی در اوایل و اواسط نوجوانی و کمتر در اواخر نوجوانی استفاده می کنند زیرا آنها شروع به استفاده از مکانیسم های دفاعی بالغ تر می کنند. مانند شناسایی، که در آن فرد رفتار دیگری را درونی و بازتولید می کند.
این واقعیت که فرافکنی نابالغ در نظر گرفته می شود به این معنی نیست که بزرگسالان از آن استفاده نمی کنند. در یک زمان، بزرگسالان ناگزیر از نوعی مکانیسم دفاعی برای محافظت از خود در برابر تهدیدی که برای احساس خود استفاده می کنند.
با این حال، بزرگسالان در نوع مکانیسمهای دفاعی که استفاده میکنند متفاوت خواهند بود، برخی به طور مداوم بر مکانیسمهای دفاعی نابالغ تکیه میکنند و برخی دیگر از مکانیسمهای دفاعی بالغ استفاده میکنند.
تحقیقات با مردان نشان داده است که وقتی آنها معمولاً مکانیسمهای دفاعی بالغتری را به کار میگیرند، تمایل به سلامت جسمانی، نتایج شغلی و رضایت زناشویی بهتری دارند.
در همین حال، یک مطالعه بر روی بزرگسالان جوان نشان داد که استفاده گسترده از فرافکنی به عنوان مکانیزم دفاعی با یک سبک شخصیتی مشکوک و بیش از حد هوشیار در مردان و یک سبک شخصیت اجتماعی، قابل اعتماد و غیر افسرده در زنان مرتبط است.
نمونه هایی از فرافکنی
فرافکنی ممکن است به عنوان یک مکانیسم دفاعی در هر شرایطی مورد استفاده قرار گیرد. افراد با انکار ویژگی ها، انگیزه ها یا احساساتی که آنها را تهدیدآمیز می دانند، از عزت نفس خود محافظت می کنند، در حالی که همان ویژگی ها را در شخص دیگری می بینند. برخی از نمونه ها عبارتند از:
- زن جذب یک همکار مرد می شود اما نمی تواند احساسات خود را بپذیرد، بنابراین وقتی شوهرش در مورد یک همکار زن صحبت می کند، حسادت می کند و او را متهم می کند که جذب زن دیگر شده است.
- مردی که نسبت به مردانگی خود احساس ناامنی می کند، مردان دیگر را به خاطر رفتار زنانه خود مورد تمسخر قرار می دهد.
- یک ورزشکار به طور غریزی از یکی از اعضای تیم هاکی بدش می آید، اما با گذشت زمان شروع به این باور می کند که هم تیمی اش از آنها متنفر است.
- زنی از دخترش انتقاد می کند که او در حین صحبت حرفش را قطع می کند، در حالی که در واقع او مرتب حرف دخترش را قطع می کند.
- شخصی به خاطر احساس میل به دزدی احساس گناه می کند و این باعث می شود که مشکوک شوند که دیگران قصد دارند کیف پول یا سایر اشیاء قیمتی آنها را ببرند.
- یک مرد جوان انگیزه های پرخاشگرانه خود را نادیده می گیرد و در عوض به اشتباه معتقد است که دوستش تمایلات تهاجمی دارد.
فرافکنی به عنوان یک مکانیسم دفاعی یا چیز دیگری؟
از زمانی که فروید برای اولین بار فرافکنی را به عنوان مکانیزم دفاعی معرفی کرد، مردم اغلب از این اصطلاح در مکالمات روزمره استفاده می کردند. با این حال، هنگامی که آنها فرافکنی را به زبان ساده مورد بحث قرار می دهند، معمولاً آن را به عنوان یک عنصر دفاعی در نظر نمی گیرند.
در این موارد، فرافکنی، دیدن ویژگیهای خود در دیگران یا، به طور خاصتر، دیدن ویژگیهایی در دیگران است که فرد به اشتباه معتقد است او فاقد آنها می باشد. با این حال، هیچ یک از این موارد از فرافکنی برای محافظت از نفس در برابر ویژگی هایی که فرد تهدید کننده می بیند استفاده نمی شود. ویژگی های شخصی که شخص بر روی دیگران طرح می کند می تواند مثبت یا خنثی باشد.
فرافکنی برای اینکه واقعاً یک مکانیسم دفاعی باشد، باید بر اساس مفهوم سازی اولیه فروید باشد. دیدن صفات نامطلوب خود در دیگران در حالی که آنها را در خود انکار می کند به فرد کمک می کند تا از نفس خود دفاع کند.
بدون عنصر دفاعی، نباید فرافکنی را یک مکانیسم دفاعی در نظر گرفت، بلکه باید آن را یک سوگیری شناختی در نظر گرفت که در آن افراد دیگر را مشابه فرض میکند.
تاثیر فرافکنی دفاعی
مانند بسیاری از مکانیسم های دفاعی، در کوتاه مدت، فرافکنی می تواند مفید باشد. با انکار حقایق ناراحت کننده در مورد خود، افراد می توانند بهتر با اضطراب خود کنار بیایند و عزت نفس خود را حفظ کنند.
با این حال، فرافکنی در نهایت می تواند مضر باشد زیرا می تواند روابط بین فردی را مختل کند و منجر به مسائلی مانند قلدری، حسادت و مقصر دانستن قربانی شود.
همچنین ممکن است باعث شود که فرد به طور ناخودآگاه یک دنیای اجتماعی خصمانه ایجاد کند که معتقد است با افرادی پر شده است که ویژگیهایی را نشان میدهند که بیشتر از همه متنفرند و کمترین تمایل را برای مقابله با خود دارند.
علاوه بر این، مطالعات نشان دادهاند که استفاده مکرر از فرافکنی دفاعی با ویژگیهای مربوط به اختلالات شخصیت مرزی، خودشیفته، هیستریونیک و روانپریشی مرتبط است.
چگونه فرافکنی را بشناسیم و بر آن غلبه کنیم
با توجه به ماهیت ناخودآگاه مکانیسم های دفاعی، تشخیص استفاده خود از فرافکنی دفاعی می تواند چالش برانگیز باشد، اما ممکن است.
- اولین قدم خود اندیشی است. سعی کنید در مورد آنچه شما را ناامن و مضطرب می کند با خود صادق باشید و ویژگی ها و انگیزه هایی را که ممکن است در مورد خودتان دوست ندارید را بررسی کنید.
- سپس، سعی کنید رفتار خود را به طور عینی ببینید تا ببینید آیا ممکن است هر یک از نگرانی هایی که در مورد خود دارید را به شخص دیگری فرافکنی کنید. سعی کنید در طول این کاوش خود را قضاوت نکنید. مشاهده کنید و صادقانه ارزیابی کنید بدون اینکه در مورد چیزی که کشف می کنید فکر کنید.
این می تواند یک فرآیند ناراحت کننده باشد، بنابراین بهتر است آن را با یک متخصص سلامت روان انجام دهید. درمانگر یا مشاوری که به ویژه با مکانیسمهای دفاعی و فرافکنی آشنا است، میتواند شما را در این فرآیند راهنمایی کند و به شما کمک کند تا با آنچه میبینید روبرو شوید.
علاوه بر این، یک درمانگر میتواند به شما کمک کند تا با ویژگیها، افکار و احساساتی که در وهلهی اول باعث شده است به دیگران نزدیک شوید، راحتتر شوید.
این کار ممکن است در نهایت به شما کمک کند تا بر استفاده خود از فرافکنی کاملاً غلبه کنید. از این گذشته، افرادی که خود را می شناسند و می پذیرند، حتی ویژگی هایی را که دوست ندارند، به احتمال بسیار کمتری بر فرافکنی دفاعی تکیه می کنند زیرا دیگر نیازی به انکار هیچ بخشی از خود ندارند.
دیدگاه