بزرگ کردن سینه (با استفاده از پروتز سینه یا سایر روش ها) دومین عمل جراحی زیبایی در سطح جهان است. زنان به دنبال بهبود تناسب اندام خود و در نتیجه افزایش اعتماد به نفس و کیفیت زندگی خود هستند. اگرچه بزرگ کردن سینه را می توان با استفاده از ایمپلنت یا چربی خود فرد نیز انجام داد، اما پروتز سینه سیلیکونی رایج ترین روش بزرگ کردن سینه است.
آخرین داده های ISAPS (انجمن بین المللی جراحی پلاستیک زیبایی) برای سال 2023 که در ماه گذشته منتشر شد، نشان می دهد که 1,892,777 زن در سراسر جهان با استفاده از ایمپلنت های سیلیکونی تحت عمل بزرگ کردن سینه قرار گرفته اند.
ارتباط پروتز سینه با افزایش خطر ابتلا به سرطان ها
سوال رایجی که مراجعه کنندگان پروتز سینه معمولا از دکتر جراح پلاستیک خود می پرسند این است که “آیا بزرگ کردن سینه با استفاده از ایمپلنت خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد؟” پاسخ به این سوال یک “نه” قطعی است زیرا هنوز هیچ مورد ثبت شده یا تحقیقاتی وجود ندارد که نشان دهد پروتز سینه باعث افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه می شود.
سرطان های رایج سینه، کارسینوم مجرایی یا کارسینوم لوبولار که در پارانشیم پستان ایجاد می شوند، در بیماران دارای پروتز سینه دیده نشده اند، اگرچه ایمپلنت های سینه سیلیکونی برای بیش از 6 دهه است که وجود دارند. حتی از دهه اول پیداش، زمانی که ایمپلنت های سینه تازگی داشته و مستعد عوارضی مانند پارگی و نشت سیلیکون بودند نیز هیچ موردی مبنی بر افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه توسط آنها وجود نداشته است.
این روزها از پروتز سینه سیلیکونی نسل 5 بسیار تکامل یافته استفاده می شود که عاری از مشکلاتی مانند پارگی یا نشتی که در روزهای اولیه دیده می شد، هستند.
با این حال، سرطان های بسیار کمیاب و منحصر به فردی وجود دارد که در “کپسول” ایمپلنت های سینه گزارش شده است. تشکیل کپسول، پاسخ طبیعی بدن به حضور هر جسم خارجی بوده و یک ساختار بافتی فیبری است که پس از جراحی در اطراف پروتز سینه ایجاد می شود.
یکی از این سرطان های کپسولی، BIA-ALCL یا لنفوم سلول بزرگ آناپلاستیک مرتبط با ایمپلنت سینه است که تنها در 1264 زن در سراسر جهان گزارش شده است و این موضوع در حالیست که کاشت سینه بیش از شش دهه است که وجود داشته و میلیون ها زن با موفقیت تحت کاشت عمل بزرگ کردن سینه خود قرار گرفته و زندگی شاد و با اعتماد به نفسی داشته اند.
BIA-ALCL اغلب با ایمپلنت های بافت دار گزارش می شود تا ایمپلنت های صاف. این وضعیت، سرطان سینه نبوده و توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) به عنوان لنفوم سلول T/لنفوم غیر هوچکین (نوعی سرطان که از سلول های ایمنی تخصصی به نام سلول های تی شروع می شود) طبقه بندی می شود.
اولین مورد گزارش شده از این سرطان در سال 2011 رخ داده است. علائم BIA-ALCL شامل درد، ورم مداوم یا توده ای در اطراف ایمپلنت های سینه است که ممکن است سال ها پس از کاشت پروتز سینه در بدن اتفاق بیفتد.
سرطان بسیار نادر دیگری که در کپسول ایمپلنت پستان گزارش شده است، سرطان سلول سنگفرشی است. در مجموع، 19 مورد از این سرطان تا 8 مارس 2023 گزارش شده است. سایر سرطان های حتی نادرتر گزارش شده در کپسول ایمپلنت های سینه، لنفوم های نادر (به غیر از BIA-ALCL) هستند. هیچ یک از سرطان هایی که در بالا توضیح داده شد به عنوان سرطان سینه طبقه بندی نمی شوند.
درمان این “سرطان های کپسول ایمپلنت” شامل برداشتن ایمپلنت، کپسول آن و بافت های اطراف آن است. به ندرت فرد مبتلا ممکن است به شیمی درمانی یا رادیوتراپی نیاز داشته باشد.
با این حال همانطور که متوجه شده اید، بروز این سرطان های کپسول ایمپلنت بسیار کم است. درست مثل اینکه با وجود هزاران هواپیما که هر روز پرواز می کنند، وقوع سقوط هواپیما بسیار کم اتفاق می افتد. به همین ترتیب میلیون ها زن به طور موفقیت آمیز تحت عمل اصلاح سینه ها به وسیله پروتز یا ایمپلنت سینه قرار گرفته اند که تنها تعداد کمی از سرطان های در حال رشد در کپسول ایمپلنت سینهشان وجود داشته است.
مزایای پروتز سینه در افزایش کیفیت زندگی زنانی است که به دلیل داشتن اندام نامتناسب به دلیل کوچکی سینه از اعتماد به نفس پایین رنج می برند.
فقدان سینه یا از دست دادن پستان به دلیل ماستکتومی ناشی از ابتلا به سرطان سینه از خطرات بروز این سرطان های نادر بیشتر است. از این رو، جراحان پلاستیک و مقاماتی مانند FDA ایالات متحده، برداشتن ایمپلنت سینه را در زنانی که هیچ علامتی ندارند توصیه نکرده و همچنین توصیه نمی کنند که از پروتز سینه در زنانی که به فکر بزرگ کردن اندازه سینه های خود هستند استفاده نشود.
دکتر Neha Chauhan می گوید: “به عنوان یک جراح پلاستیک که به طور مکرر پروتز سینه را با استفاده از ایمپلنت انجام می دهم، به این نکته اشاره می کنم که در طول مشاوره، همه خانم ها از بروز این سرطان ها مطلع می شوند. به بیماران توصیه می شود که هر 6 تا 12 ماه پس از جراحی ایمپلنت، وضعیتشان را از طریق جراح پلاستیک خود پیگیری نمایند. پیگیری های منظم می تواند به تشخیص و مدیریت زودهنگام این سرطان ها در صورت وقوع ناگوار کمک کند. علاوه بر این، به بیماران توصیه می شود در صورت مشاهده هرگونه یافته غیر عادی در ایمپلنت های خود، به جراح پلاستیک خود مراجعه نمایند.”
وی در انتها افزود: «من همچنین از این فرصت استفاده می کنم و به زنانی که در فکر کاشت سینه هستند اطلاع می دهم که تا به امروز هیچ موردی مبنی بر اینکه پروتز سینه سیلیکونی باعث اختلالات بافت همبند، مشکلات در شیردهی یا افزایش سطح سیلیکون در نوزادان در مقایسه با زنانی که هیچ ایمپلنتی انجام نداده اند شده باشد، گزارش نشده است.»
دیدگاه