حقوق خبر
میوزیت

میوزیت (پلی میوزیت – درماتومیوزیت ) چیست؟ علائم، راه های تشخیص و درمان

میوزیت نوعی از بیماری های عضلانی است که در آن ها التهاب و ضعف عضلات وجود دارد

میوزیت (پلی میوزیت – درماتومیوزیت ) چیست؟ علائم، راه های تشخیص و درمان
 

پایگاه خبری حقوق نیوز

میوزیت چیست؟

از نظر لغوی میوزی( myositis)، به معنای التهاب عضله است ( myo به معنی عضله و itis به معنی التهاب) میوزیت نوعی از بیماری های عضلانی است که در آن ها التهاب و ضعف عضلات وجود دارد.

انواع میوزیت

میوزیت خود انواع مختلفی دارد که عبارتند از:

پلی میوزیت (polymyositis)

درماتومیوزیت (dermatomyositis) در افراد بالغ

میوزیت همراه با body inclusion

درماتومیوزیت در کودکان(juvenile dermatomyositis)

میوزیت در بیماران مبتلا به سایر بیماری های خود ایمنی نظیر آرتریت روماتوئید، لوپوس و اسکلرودرمی.

انواع میوزیت از جهت علائم و نشانه ها، سیر بیماری و درمان، با یکدیگر تفاوت هائی دارند.

میوزیت در تمام سنین دیده می شود. کودکانی که به این بیماری مبتلا می شوند معمولاً بین 5 تا 15 ساله اند و افراد بزرگسال معمولاً بیم 30 تا 60 سالگی قرار دارند. همانند سایر بیماری های خود ایمنی، زنان بیشتر از مردان به انواع مختلف میوزیت مبتلا می شوند.

در همه انواع میوزیت، التهاب در عضالت وجود دارد. عضلات که در قسمت های نزدیک به شانه در اندام فوقانی ولگن در اندام تحتانی قرار دارند بیشتر گرفتار می شوند. عضلات معموال بطور قرینه در هر دو طرف مبتلا می شوند. التهاب در تقریبا همه موارد منجر به ایجاد ضعف عضلانی می شود.

علاوه بر التهاب عضلات در انواع میوزیت، گرفتاری سایر اعضای بدن ازجمله مفاصل، قلب، ریه ها، روده ها و پوست نیز ممکن است وجود داشته باشد.

علت میوزیت

میوزیت را جزو بیماری های خود ایمنی می دانند. در بیماری های خود ایمنی، سیستم ایمنی برعلیه بدن شخص واکنش نشان می دهد. عقیده براین است که بیماری بر اثر یک عامل محیطی در افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند، شروع می شود.

هنوز بطور دقیق، عواملی که فرآیند التهابی را در عضلات شروع می کنند، شناخته نشده اند، ولی بعضی ویروس ها را در ایجاد میوزیت دخیل می دانند. در بیماران مبتلا به میوزیت، لنفوسیت ها (گروهی از گلبول های سفید خون) به عضله حمله می کنند. هم چنین آنتی بادی هائی بر علیه بافت هائی که در میوزیت مبتلا می شوند ساخته می شوند. این اتوآنتی بادی ها و بعضی از لنفوسیت ها موجب آسیب در عضلات و پوست می شوند.

میوزیت (پلی میوزیت – درماتومیوزیت ) چیست؟ علائم، راه های تشخیص و درمان
 

تشخیص میوزیت

به دلیل شباهت نشانه های میوزیت با بیماری های دیگر و سیر تدریجی آن، تشخیص میوزیت مشکل است. روماتولوژیست ها و متخصصین اعصاب داخلی، تجربه بیشتری در تشخیص و درمان میوزیت دارند.

تشخیص میوزیت مبتنی بر شرح حال وجود نشانه های بیماری، یافته های بالینی و آزمایش های خاص می باشد. ممکن است لازم باشد که بیمار برای تشخیص و شروع درمان در بیمارستان بستری شود به ویژه اگر بیمار قادر به مراقبت ازخود نباشد و یا مشکل تنفسی داشته باشد .آزمایش هائی که برای تشخیص میوزیت انجام می شود عبارتند از:

- امتحان بالینی

- امتحان عضلات شامل ارزیابی قدرت عضلانی و وجود حساسیت در عضلات

- امتحان مفاصل برای وجود ورم و درد در موقع حرکت و یا حساس بودن در لمس

- مشاهده پوست برای وجود ضایعات پوستی

- امتحان بستر ناخن ها برای دیدن علائم مخصوص در مویرگ ها (مانند گشاد شدن )

آزمایش های دیگر شامل :

- کرآتین کیناز خون: با آسیب دیدن عضلات، این آنزیم و آنزیم های دیگر عضله وارد خون شده و مقدار آن ها بالا می روند بنابراین در مواقع فعال بودن بیماری، این آنزیم ها در خون بالا رفته و پس از بهبودی، مقدار آن ها پائین می آیند.

- سرعت سدیمانتاسیون گلبول های قرمز :(ESR )این آزمایش خون در نیمی از بیماران مبتلا به میوزیت بالا می رود.

آزمایش های خون دیگر: برای رد کردن وجود سایر بیماری ها از قبیل آرتریت روماتوئید ، لوپوس و اسکلرودرمی ، آزمایش های دیگری انجام می شود.

- الکترومیوگرافی: با انجام این تست، فعالیت الکتریکی عضلات ارزیابی می شود. برای انجام این تست، الکترودهائی که به سوزن های بسیار نازک وصل می شوند را وارد عضله کرده و پس از تحریک عضله توسط آن ها، نوار فعالیت ثبت می گردد. این تست، می تواند گرفتاری عضله براثر بیماری های عصبی را از گرفتاری بیماری های عضلانی تفکیک کند. انجام این تست با فروکردن سوزن در عضله صورت می گیرد که ممکن است ناراحت کننده باشد.

- بیوپسی (تکه برداری) عضله: بیوپسی از یکی از عضلات گرفتار برای تایید تشخیص صورت می گیرد. بیوپسی عضله را توسط جراحی و با بیحسی موضعی انجام می دهند. بیوپسی عضله وجود التهاب و آسیب ودرمواردی نوع میوزیت را می تواند نشان دهد.

- اتوآنتی بادی ها: چندین اتوآنتی بادی انحصاری در خون بیماران مبتلا به میوزیت یافت می شود. این اتوآنتی بادی ها که به " آنتی بادی های خاص برای میوزیت معروف هستند، در حدود نیمی از بیماران یافت می شوند و هرکدام از آن ها با نوع خاصی از میوزیت و علائم آن ها ارتباط دارند.

- غربالگری برای وجود سرطان: در بیماران مسن تر، و به ویژه در مردانی که مبتلا به میوزیت هستند، ممکن است آزمایشات مربوط به وجود سرطان های مختلف انجام شود. ندرتا درماتومیوزیت می تواند نشانه ای از وجود سرطان باشد که با برداشتن تومور سرطانی و یا درمان های دیگر، معموال میوزیت بهبود می یابد.

ام- آر-آی: این روش رادیولوژی می تواند نشانه هائی دال بر وجود التهاب در عضلات را نشان دهد.

درمان میوزیت

درمان میوزیت از یک بیمارتا بیمار دیگر متفاوت است و در طی سیر بیماری، برای یک بیمار هم نوع درمان تغییر خواهد کرد. درمانی که توصیه می شود بستگی به شدت بیماری و علائم بیماری و وجود سایر بیماری و سابقه عوارض جانبی نسبت به داروهای مصرف شده در گذشته دارد.

قبل از شروع درمان، پزشک آزمایش های مختلفی را انجام می دهد تا بعدا با تکرار آن ها متوجه بهبود بیماری شود، ازجمله اندازه گیری قدرت عضلات، آنزیم های عضلانی، عکسبرداری قفسه سینه با اشعه ایکس، تست های تنفسی و بررسی های مربوط به بلع.

درمان میوزیت شامل موارد زیر است :

1- استراحت: در موقعی که التهاب وجود دارد، استراحت لازم است. در دوره های استراحت، برای پیشگیری از لاغر شدن عضلات و سفت شدن زردپی ها و رباط ها، انجام نرمش های ملایم با کمک فردی دیگر توصیه می شود.

2- فیزیوتراپی : برای حفظ حرکات و پیشگیری از لاغر شدن عضلات، فیزیوتراپی نقش مهمی در درمان میوزیت دارد. نرمش های تقویت کننده قدرت عضلات و حفظ کننده دامنه حرکتی جزو برنامه درمانی است که پزشک باتوجه به شدت بیماری و التهاب در زمان مناسب انجام آن ها را تجویز می کند.

3- کورتیکواستروئیدها: اولین خط درمان داروئی در درمان میوزیت ، کورتیکواستروئیدها (کورتون نظیر پردنیزولون) می باشند. با شروع درمان با این داروها، علائم بهبود در چند هفته اول یا بندریج ظرف 3 تا 6 ماه ظاهر خواهد شد. حدود 90 درصد بیماران، حداقل بطور نسبی با درمان با کورتیکواستروئیدها بهبودی می یابند. در 50 تا 70 درصد از بیمارانی که تحت درمان قرار می گیرند ، بیماری کاملاً خاموش می شود.

4- داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی: اگر بیمار با مصرف کورتیکواستروئیدها به تنهائی، جواب مناسبی به درمان ندهد، داروهای دیگری مانند متوترکسات، یا آزاتیوپرین، تجویز می شوند. متوترکسات بشکل قرص یا تزریقی یک روز در هفته مصرف می شوند و آزاتیوپرین بشکل قرص مصرف می شود. تاثیر درمانی این داروها 2 تا 6 ماه بعد از شروع ظاهر می شود و با مصرف آن ها، پزشک می تواند مقدار کورتون مصرفی بیمار را کاهش دهد. علاوه بر این دو دارو، داروهای دیگری که در این گروه قرار می گیرند مانند سیکلوسپورین، نیز ممکن است برای درمان میوزیت تجویز شوند. توصیه می شود بیماران، از چگونگی مصرف این داروها و عوارض آن ها اطلاع کافی پیدا کنند. در صورت مصرف متوترکسات باید از روش های جلوگیری از حاملگی استفاده شود و چند ماه قبل از اقدام به حاملگی دارو قطع شود.

از داروهای دیگر این دسته که در این بیماری استفاده می شود می توان از سیکلوفسفامید نام برد که برای درمان عوارض ریوی بیماری کاربرد دارد .میکوفنوالت موفتیل نیز در مواردی که متوترکسات یا آزاتیوپرین موثر واقع نشوند ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.

هیدروکسی کلروکین: این دارو ، برای درمان ضایعات پوستی درماتومیوزیت مفید است ولی تاثیری بر روی التهاب عضلات ندارد.

ایمونوگلوبولین وریدی: اگر دارو های گفته شده در بالا موثر واقع نشوند، گاما گلوبولین درمان موثر و بی خطری برای میوزیت خواهد بود.

ریتوکسیمب: داروئی است که برای موارد بسیار مقاوم که حتی به ایمونوگلوبولین وریدی هم جواب ندهند ممکن است تجویز شود.

اجتناب از نور آفتاب: بیماران مبتلا به درماتومیوزیت، اگر در معرض نور آفتاب قرار بگیرند، ضایعات پوستی آن ها بدتر می شود، بنابراین باید از نورآفتاب اجتناب کنند.

پلی میوزیت

شایع ترین نوع میوزیت، بیماری پلی میوزیت است poly به معنی بسیار- و پلی میوزیت به معنای میوزیت در چندین عضله .

این نوع از بیماری، معمولاً در سنین 20 تا 40 سالگی شروع می شود و در افراد جوان تر از 18 سال نادر است.

در بسیاری از بیماران، نشانه های بیماری بتدریج طی ماه ها پیدا می شوند. به همین دلیل، ممکن است بیمار متوجه ضعف عضلات خود نشده و آن را به خستگی و کسالت و مسائل دیگر نسبت دهد و برای پزشک هم تشخیص بیماری در بعضی بیماران مشکل بوده و با تاخیر صورت گیرد.

در بعضی دیگر، علائم بطور ناگهانی و بسرعت شروع می شوند. بیماری دوره های شعله ور شدن و خاموشی دارد که در این دوره ها علائم بیماری بدون علت مشخص، زیادتر شده یا بهبود می یابند.

مشخصه های پلی میوزیت

1- شعله ورشدن بیماری: شعله ورشدن بیماری با افزایش ضعف عضلانی، خستگی و یا آرتریت (التهاب مفصل) همراه است.

2- ضعف عضلانی اندام ها: ضعف عضلانی بطور قرینه در دو طرف بدن و در عضلاتی که نزدیک به تنه هستند، علائم اصلی پلی میوزیت می باشد. در ابتدا، عضلات لگن و شانه ها، ران ها و بازوها گرفتار می شوند. گرفتاری این عضلات، موجب اشکال در بلند کردن اشیا، بالا رفتن از پله ها و بالا بردن دست ها برای شانه کردن مو و یا پوشیدن لباس می شود. بعد ها ضعف عضلانی بیشتر شده و بحدی می رسد که بیمار نمی تواند از روی زمین یا صندلی یا تخت برخیزد. گرفتاری عضلات گردن در نیمی از بیماران وجود دارد که در این موارد، درحالت خوابیده، بلند کردن سر مشکل است.

3- ضعف عضلات حلق: گرفتاری عضلات که کمتر شایع است، عمل بلع را مشکل کرده و تغییر در صدای بیمار ایجاد می کند. (تودماغی حرف زدن). اشکال در بلع می تواند در اثر برگشت غذا از مری و ورود آن به نای و ریه ها، ایجاد ذات الریه کند.

4- مشکلات ریوی: در پلی میوزیت، عضلات تنفسی نیز ممکن است گرفتار شوند. در نسج ریه هم ممکن است فیبروز ( سخت شدن نسج ) ایجاد شود که موجب سرفه و تنگ نفس می شود.

5- مشکلات قلبی: بطور نادر در پلی میوزیت، میوکاردیت (التهاب عضلات دیواره قلب) و نارسائی قلبی ایجاد می شود که علائم آن شامل تنگ نفس و ورم بدن می باشند.

6- آتروفی (لاغر شدن) عضلات: بعد ازگذشت مدت طولانی از بیماری پلی میوزیت، عضلات گرفتار شده لاغر می شوند.

7- علائم عمومی: در پلی میوزیت، ممکن است علائم عمومی شامل تب، کاهش وزن، خستگی زیاد و پدیده رینو (Raynaud's phenomenon) نیز دیده شود. در پدیده رینو، بعد از این که انگشتان در معرض سرما قرار گیرند، رنگ آن ها به ترتیب سفید، آبی و قرمز می شود.

8- درد عضلات: در بعضی بیماران، ممکن است عضلات دردناک بوده و در لمس حساس باشند. معمولاً با درمان این علائم از بین می روند.

9- درد مفاصل: در مواقعی که بیماری پلی میوزیت فعال است درد مفاصل شایع است ولی معمولاً ورم و گرمی وجود ندارد.

درماتومیوزیت چیست؟

درماتومیوزیت (Dermatomyositis) نوعی بیماری التهابی عضلانی که علائم آن مانند پلی میوزیت شامل ضعف عضلانی است ولی شروع آن معمولاً ناگهانی تر و شدت علائم آن بیشتر است.

این شرایط یعنی درماتومیوزیت می تواند افراد بالغ و کودکان را تحت تاثیر قرار دهد. در صورتیکه شروع بیماری قبل از 16 سال باشد تحت عنوان نوع جوانان تعریف می شود.

میوزیت (پلی میوزیت – درماتومیوزیت ) چیست؟ علائم، راه های تشخیص و درمان
 

علائم درماتومیوزیت

تمام علائمی که در مورد بیماری پلی میوزیت در بالا شرح داده شد، در درماتومیوزیت هم موجود است. علاوه بر این علائم، علائم خاص دیگری نیز در درماتومیوزیت دیده می شوند که عبارتند از:

تغییرات پوستی: راش های قرمز یا بنفش مبهم ایجاد می شود که اغلب روی پوست صورت و پلک ها، کمر، آرنج، زانوها و قفسه سینه شایع است. این راش ها می تواند با خارش و درد همراه باشد و اغلب این موارد از نشانه های بیماری درماتومیوزیت محسوب می شوند که در ابتدا ظاهر می شوند. این ضایعات پوستی حدود یک سال قبل از ایجاد ضعف پیدا می شوند.

تغییرات بستر ناخن: تغییرات در مویرگ های بستر ناخن انگشتان که با کاپیلورسکوپ (دستگاهی که شبیه میکروسکوپ است) بهتر قابل رویت می باشند.

رسوبات کلسیم : رسوب کلسیم در پوست و عضالت که بیشتر در کودکان دیده می شود، سالها بعد از شروع بیماری ، در مناطق مختلف شامل شانه ها، لگن، ساق پا و ران ها ممکن است ایجاد شود و گاهی مشکالت حرکتی ایجاد می کند.

میوزیت همراه با inclusion body

این نوع میوزیت بیشتر افراد مسن را گرفتار می کند. در این نوع از میوزیت، در زیر میکروسکوپ، ذراتی در سلول های عضلات گرفتار قابل مشاهده هستند که اسم بیماری از وجود این ذرات در سلول های عضلانی گرفته شده است. علائم این بیماری بطور تدریجی شروع شده و پیشرفت می کنند.

در اغلب بیماران، علائم برای مدت 5 تا 6 سال قبل از رسیدن به تشخیص وجود دارند. اشکال در عمل بلع، در بیش از 20 درصد بیماران دیده می شود. با پیشرفت بیماری ، لاغر شدن عضلات بیشتر شده و رفلکس عصبی عضلات هم از بین می روند.

برخلاف پلی میوزیت و درماتومیوزیت، ضعف عضلانی اغلب غیر قرینه هستند و ممکن است گرفتاری عضلات کوچکتر در ساعد و ساق پا بیشتر از سایر عضلات باشد. در بعضی بیماران بیماری سیر آهسته و تدریجی دارد، ولی در برخی نیز ممکن است ضعف ثابت لاغری زیاد در عضلات ایجاد شود.

نکاتی در مورد مصرف کورتیکو استروئید ها (کورتون)

چون درمان اصلی میوزیت، کورتیکواستروئیدها هستند ، و مدت نسبتا طولانی با مقادیرنسبتا زیاد باید مصرف شوند، دانستن مطالب زیر در مورد آن ها برای بیماران مفید خواهد بود.

کورتیکواستروئیدها، داروهای قوی هستند که ضمن موثر بودن برای درمان، عوارضی هم دارند که عبارتند از:

- اضافه وزن

- کم شدن رشد در کودکان

- پوکی استخوان

- عوارض خلقی نظیر افسردگی و بیخوابی

- عوارض چشمی مانند آب مروارید و آب سیاه

- بدتر شدن بیماری قند یا شروع بیماری قند پس از مصرف این داروها

- تغییرات در صورت بشکل ورم و رویش موهای اضافی در زنان

بالا رفتن فشار خون عوارض کورتیکواستروئیدها برای پزشک معالج شناخته شده است، ولی برای درمان میوزیت، تجویز این داروها ضروری می باشد. قرص پردنیزولون بیشتر اوقات برای درمان میوزیت تجویز می شود که مقدار مصرف آن در ابتدای درمان زیاد است و با بهبود علائم پس از مدت معین مقدار آن کاهش می یابد.

گاهی هم پزشک ممکن است درمان با کورتیکواستروئید وریدی را برای 3روز متوالی تجویز کند.

طی درمان میوزیت، لازم است مرتبا آزمایش خون برای اندازه گیری آنزیم های عضلانی انجام شود تا شدت بیماری معلوم شده و برحسب آن و با توجه به بهبود علائم بالینی، مقدار دارو تنظیم شود. پس از این که توانایی بیمار بهبود یافت پزشک می تواند به آهستگی میزان داروی پردنیزون را کاهش دهد. اگر پس از بهبودی و با کم کردن پردنیزولون، بیماری شدت یابد، مجددا باید مقدار مصرف کورتون افزایش یابد.

بدن انسان، به طور طبیعی مقدار کمی هورمون کورتیکواستروئید تولید می کند. این مقدار هورمون برای بعضی از اعمال فیزیولوژیک مانند حفظ فشارخون و تعادل نمک و الکترولیت های دیگر در بدن ضروری است. بعد از چند روز که از مصرف کورتیکواستروئیدها بگذرد، تولید این هورمون ها در بدن کم شده ویا متوقف می شود.

قطع ناگهانی کورتون، می تواند عوارض مهمی برای بیمار داشته باشد، زیرا ممکن است بدن بیمار نتواند بلافاصله مقدار کافی از این هورمون تولید کند. بنا براین هر بیماری که کورتون مصرف می کند، نباید داروی خود را به یکباره قطع کند . قطع داروهای کورتونی طی یک برنامه با کم کردن تدریجی مقدار دارو طی هفته ها صورت می گیرد.

در موقع مصرف کورتون توجه به رژیم غذایی اهمیت زیادی دارد.

کم کردن کالری مصرفی و پرهیز از خوردن غذاهای پر نمک، احتمال اضافه شدن وزن و بالا رفتن فشار خون را، کم تر می کند. مصرف کورتون ممکن است خطر بروز پوکی استخوان را زیاد کند که با خطر شکستگی استخوان همراه است . انجام تست تراکم استخوان، در بیمارانی که کورتون مصرف می کنند لازم است و با توجه به نتایج آن، ممکن است داروهای ضد پوکی استخوان همراه با کلسیم و ویتامین د تجویز شوند.

منبع: میوزیت (پلی میوزیت – درماتومیوزیت ) - انجمن روماتولوژی ایران - 1389

پایگاه خبری حقوق نیوز - بیماری و پیشگیری



+ 0
مخالفم - 0
منبع: حقوق نیوز
نظرات : 0
منتشر نشده : 0

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید



کد امنیتی کد جدید

سرخط خبرها: